Zwanger en geen relatie
Door Veronika op 08/12/2006 - 12:49:
Ik ben een alleenstaande moeder van twee ontzettende lieve kids. Ik ben wel getrouwd geweest met hun vader maar dat was een regelrechte ramp.
Vanaf het begin had ik het idee dat ik een alleenstaande moeder was, en ik ging me meer en meer irriteren aan hem. Uiteindelijk is het op een scheiding uitgelopen en dat was het beste wat ik heb kunnen doen.
Ondertussen heb ik al een aantal relaties gehad, maar ik kon toch niet wennen aan een man in mijn buurt. Dus die liepen allemaal, vanuit mijn eigen keuze, verkeerd af. Hoe lief en goed die mannen het ook bedoelden. Ik trek mannen aan en stoot ze na aantal maanden af omdat ik gewend ben om alles alleen te doen en omdat ik me irriteer als ze zich teveel met de kids gaan bemoeien.
Zo ook in mijn laatste relatie, met een schat van een man. Na drie maanden irriteerde ik me dat hij zich al zo vanzelfsprekend in mijn gezin zag en dat hij erg vaak bij ons was. Ik wou ook graag nog wat tijd alleen met mijn kids doorbrengen want dat was ik immers al gewend na 3 jaar!
Ik was niet aan de pil maar wou de maand erop wel terug ermee starten. Nu deden we vaak “voor het zingen de kerk uit”, maar hij was het 2 keer “Oops, vergeten”! Ik heb geen morning-after pil genomen, omdat ik op dat moment dacht van niet vruchtbaar te zijn.
Sinds twee weken zien we elkaar niet meer omdat ik tijd, lucht en ruimte nodig had samen met mijn kids. Ik mis hem niet maar in de tussentijd ben ik er wel achter gekomen dat ik zwanger ben! Ik ben hier erg blij mee en wil het ook erg graag houden! Mijn kids zullen het ook erg leuk vinden, dat weet ik zeker!
Ik heb alleen de kriebels dat ik dit kind alleen wil opvoeden, zonder het met een man te hoeven delen. Mijn twee oudste gaan om het weekend naar hun pa en dat vind ik verschrikkelijk. Ik weet gewoon zeker dat het niet goed zal blijven gaan tussen de verwekker van mijn derde kind en mij. En dus wil ik ons dan ook een hoop ellende besparen en lekker samen met mijn kids genieten van dit nieuwe wondertje. Ik doe het nu ook met de kids alleen en dat gaat prima. Natuurlijk zal het me zwaar vallen, maar bij de eerste twee kreeg ik ook geen hulp van mijn toenmalige man. Ik moet iedereen nog op hoogte stellen van mijn breuk en daarna vertellen dat ik zwanger ben, maar ik hem niet wil erkennen als vader! Daar zie ik het allermeeste tegenop!
Heeft er iemand anders ook zoiets dergelijks meegemaakt en hoe ging je daarmee om? Ik lees het graag!
Veronika
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
hoi hoi,
Is het niet zo dat je door je verleden zo bent gaan denken als dat je nu doet?Wie weet loopt het dit keer wel anders..Waarom vertel je het hem niet gewoon?Als hij het niet wil dan ben jij tenminste eerlijk geweest.En als hij het wel wil,kan je toch de keuze aan je kind laten als het wat ouder is?Ik zit er aan te denken om mijn relatie te verbreken en ook op mezelf te gaan.En heb het er erg moeilijk mee.Hoe moet dat allemaal?Maar ik vind dat ik niet kan beslissen of ze met haar pappa om wil gaan.Wij komen er niet uit samen,maar hun wel...en ik vind je niet zo egoistisch als de anderen roepen hoor,iedere moeder doet wat zij denkt dat het beste is en in haar macht ligt....gr.jacqueline
Hey Hallo,
Ik respecteer ieders keus, want je moet doen wat je wilt. Wanneer het gaat om mijn mening, vind ik dat elke vader recht heeft op contact met zijn kind.
Anders had je het via een andere weg moeten doen, vind ik.
Op dit moment ben ik zelf heel verdrietig, maar tegelijkertijd ook zwanger voor het eerst in mijn leven. Dit was een van grootste wensen en mijn vriend en ik zouden ervoor gaan samen. 3,5 jaar hadden we een relatie, niet altijd even geweldig, maar we vonden elkaars grote liefde!!Een dag voordat ik ontdekte dat ik zwanger was, heeft hij onze relatie beeindigd via sms. Ik zit nog in het verwerkingsproces van mijn relatie en daarna zak ik de vreugde wel voelen van de zwangerschap, althans dat hoop ik toch wel. Ik heb helemaal niets van hem weer gehoord, terwijl ik hem als eerste heb gebeld. Want hoe hij ook met mij omgaa, wat hij mij ook aandoet, ik vind dat hij recht heeft op omgang methet kind. Maar dan moet hij wel contact zoeken en dat heeft hij al, sinds dat hij het weet, niet meer gedaan. Hoe dan ook: HIJ IS EN BLIJFT DE VADER EN HEEFT EVENVEEL RECHT!!!
Door: Manuela op 05/01/2007 @ 18:08 

Ik wil me aansluiten bij de meerderheid.
Je kan het niet maken om de man niet mede te delen dat hij vader wordt..
ik kan wel boos worden op je evrhaal.
elk kindje heeft een papa nodig hoe moeilijk het ook voor jou is.
als ze groter is word het kindje boos op jou omdat jij papa bij haar/hem weg hebt gehouden.
eerst goed nadenken als ik jou was na je beslissing.
maar toch heel veel sterkte in je zwangerschap
en heel veel liefde gewenst voor jullie twee
groetjes patricia
Veronika,
Ik vind persoonlijk dat je je kindje ook voor jezelf mag houden. Tegenwoordig is het toch zo dat vele kindjes door alleenstaande ouders worden grootgebracht zonder vader of moederfiguur.. Met die kinderen komt toch ook alles goed.
Al die vrouwen die hier kwaad worden om je verhaal, moeten dan ook kwaad zijn op homo's, lesbienne's, vrouwen die alleestaand zijn en een kind willen
Stel dat je het zegt, in het beste geval is je kind 6 maanden en eist zo'n man co-ouderschap. en dan is het geen weekend om de 14 dagen, maar wel een hele week!!! Overleef dat maar eens.
Je kent die man ook niet zo goed (3 maanden!!!!): daar ga je je kind toch niet bij achterlaten. Ik denk persoonlijk dat een kind veel gelukkiger kan zijn bij een goede moeder zonder vader, dan met een goede moeder maar met een beschadigende vader.
Door: logan (profiel) op 14/01/2007 @ 22:53 

hoi wel ik sleut me daar bij aan ze heeft volkome gelijk en laat ze maar kwaad zijn ze weten niet beter nog veel strekte liefs wendy

Anonyma en logan,
Hebben jullie echt niet genoeg inlevingsvermogen om je voor te stellen dat mannen kinderen zouden krijgen, vrouwen niet. En om je vervolgens voor te stellen dat een man waar je dol op bent, jouw kind draagt, maar het dan uitmaakt en je niet eens laat weten dat JIJ moeder bent geworden!?
Beeld je dan maar gewoon in dat jij toch zwanger bent, maar dat een rechter beslist dat het kind vanaf de geboorte naar de vader moet en dat jij het nooit meer mag zien. Dit zou jij dus OK vinden? Hier zou jij niet kwaad om worden?
Ik ben het gedeeltelijk eens met de meeste meningen die hier worden weergegeven maar ondertussen vraag ik mij echter wel af of sommige mensen wel goed begrijpen, kunnen bevatten, dat sommige mannen, de moeders in kwestie al heel slecht behandelen! Zelf woon ik al enige jaren samen met een jongen die mij al heel erg gekwestst heeft en mij zeer in zijn 'macht' heeft (zijn wil is wet!in echt alles!).En dan nu ben ik zwanger van hem dus jah wat doe je dan,..(Heb al eerder een kindje weg moeten halen via abortus want als ik het toen zou houden zou hij mij en mijn kindje altijd achternakomen en ons leventje terrisseren,..Dit zijn zijn letterlijke woorden toendertijd!!!)Geef je je kindje een vader die jouw als moeder zijnde al geheel respectloos behandeld (en zelf denkt dat hij alles goed doet en prefect is!)?! Dan vraag ik me af qua ontwikkeling van je kindje of je kind hierbij baat heeft???? Dus op zich heeft de man recht op erkenning maar ik denk dat dit wel afhankelijk is wat voor soort man de vader is! Want als de moeder al niet goed behandeld word, tja wat gebeurd er dan met het kindje in spe??
Dus mensen als je hier reageert probeer je dan wel in te leven in mensen hun leventjes want sommige hier reageren wel erg hard en dan vraag ik mij af, hebben jullie enig inlevingsvermogen? Want dat betwijfel ik. Maar ik vind dat elk mens recht heeft op zijn/ haar eigen mening..Je kunt nl. niet zomaar even in iemand anders leventje kijken!
Maar beste Veronika ik vind dat je hierin zelf je keuze kunt maken, je weet zelf het beste hoe jouw leven eruit ziet en hoe je wilt leven! Ik ben zelf ook aan het worstelen met deze vraag maar ik weet zeker dat als ik met hem doorga dat mijn kind geen gelukkig leven zal krijgen en ik zeker ook niet! En als ik het hem vertel en zeg dat ik niet met hem verder wil dan zal ik weer gedwongen worden tot abortus! Hij heeft al eerder bij een zwanger ex-vriendinnetje een kindje doodgeschopt in haar buik! Dus ik pas wel op hoor! En het kan mij niet zoveel boeien wat men hiervan denkt want het is mijn leven en als de vader zo'n verleden heeft en eigenlijk geen respect kent dan is de keus alsnog moeilijk maar ik ben van mening dat je aan de toekomst van je kindje en van jezelf moet denken! Want als de moeder in kwestie niet gelukkig is dan zal het kindje dit ook merken en zou hij kunnen achterblijven qua ontwikkeling!
Lieve Veronika ik wens je ontzettend veel geluk toe en ik hoop dat je voor jezelf een goede beslissing kunt maken en zoals ik al zei, laat je svp niet teveel leiden door andersmans meningen want het is immers jouw leven en niet dat van hun! Mensen kunnen altijd makkelijk hun mening weergeven en iemand veroordelen totdat ze vaak zelf zoiets dergelijks meemaken!
Hallo,
Ik ben opgegroeid zonder vader en heb daar heel veel problemen mee gehad.
Ik vind niet dat je het kan maken om nix te zeggen.
Iemand zei je kent die man nog maar 3 mnd dus je weet niet wat voor iemand het is nou idem dito voor die man.
Die man kent JOU ook nog maar 3 mnd en HIJ is wel verplicht ZIJN kind aan jou te vertrouwen en dat enkel omdat JIJ vrouw bent en het in je draagt!!!
Hoe zou je het vinden als het andersom was.
Hij draagt JOU kindje en je krijgt het NOOIT te horen.
Bovendien hebben jou andere 2 kinderen WEL een vader en je andere kindje NIET. Hoe wil je dat later aan je kindje uitleggen??? Jij heb geen vader omdat ik dat niet wilde? Omdat ik niet alleen thuis wilde zitten als de andere kinderen naar hun vader gaan?
Een vrouw heeft het voorrecht een kind 9 maanden voorzichzelf te hebben.Maar als het geboren is dan hoort de vader even veel rechten te hebben als de moeder. Pas als er spraken is van mishandeling dan kun je zeggen ik wil niet dat mijn kind naar zijn of haar vader gaat. Maar dat kan ook andersom gelden. De moeder kan ook aan mishandeling doen en dan heeft OOK een VADER het recht te zorgen dat dat niet meer gebeurd.
Ik zou het ook moeilijk vinden als ik bij mijn vriend weg zou gaan maar als ik zie hoe gek mijn zoon op zijn vader is zou ik hem dat toch nooit kunnen ontnemen.
Dat zou hij tegen mij gaan gebruiken en dan zou ik hem later als hij volwassen is misschien nooit meer zien. Nooit weten hoe het gaat met hem.
Is dat niet erger dan 1x in de 14 dagen een weekendje alleen zitten? Houden van houd ook in loslaten en geloof me dat kost mij ook vaak moeite maar zo is het nu eenmaal. Niemand heeft ooit gezegd dat het moederschap makkelijk is maar het is wel geweldig!!!
En als je je kindje geen dag wil missen dan moet je zorgen dat deze relatie werkt!!!
Suc6 met je keuze ik hoop voor jullie allemaal dat het de juiste keuze zal zijn.
Eli.
iedereen oordeeld,en geeft meteen zijn mening,
sommige zijn wel heel hard,ik heb ook geen blad voor mijn mond maar goed.iedereen zegt wel als dit of dat mij gebeurd of overkomt doe ik dit en dat,maar als iets op je pad komt,reageert men toch altijd anders als ze zeiden,
zelf heb ik 2 kinderen lopen en papa verwekker mogen ze NIET zien van mij,dan maar ego ben ik dan dat maar,wij kozen voor kinderen,en wie stond er al alleen voor in zwangerschap mama,papa wil lusten mamam lusten en lasten ja dag dat feest gaat niet door,en papa is geestelijk ziek gooid alles daarop,zo lust ik er wel nog een paar.gelukkig weten ze hoe die in elkaar zit en hoop ellende geeft,en ze vinden het goed zo.gelukkig heb ik geen geheimen voor me kinderen,en het mooiste is kinderen vergeten ook nooit iets he,als ze iets gezien hebben of hoe papa is,,willen ze zelf meestal niet meer,mama trapte er vroeger in om der gezin te redden,maar iemand die ziek is in zijn hoofd daar ben je al mens niet tegen op gewassen hoe je het ook probeerd en doet,
maar ik kies toch voor me zelf en me kinderen.
iedereen moet doen wat ze zelf denken wat het beste is,we kennen wel oordelen,maar iedere situatie is anders,als we allemaal het zelfde waren was het leven saai
suc6 verders iedereen
en veel geluk met zwangerschap en de kinderen

ik ben zelf ook opgevoed zonder vader.
mijn moeder heeft er alles aan gedaan dat mijn vader ons zag, maar hij wou zelf niet.
ik vond dat hee jammer.
je kent deze man 3 maanden en in jou verhaal heeft hij je nooit kwaat gedaan.
dus waarom zou je het hem in ieder geval niet vertellen dat hij vader word?
ik heb veel moeite gehad dat ik mijn vader bijna niet ken.
als de verwekker een goede man is geef hem dan een kans.
en neen de vader niet van je kind af!!
later komt je kind erachter en gaat je kind jou verwijten maken.
hey,
ik ben 13 weken zwanger. Een dag voor ik effectief te weten kwam dat ik zwanger was (vermoedens had ik al), miste mijn vriend zijn oude leven. Ik heb hem de deur gewezen. toen ik wist dat ik zwanger was heb ik het hem onmiddellijk verteld. Ik ben zelf een kind dat mijn vader niet bij me had, laat staan kende als kind en als volwassene wil ik er geen contact mee. Hij heeft nooit naar me omgekeken;
vroeger als kind verdacht ik mijn moeder ervan om me weg te houden bij hem. dat is immers makkelijker dan aanvaarden dat hij dat niet wilde. Nu ik groter ben en het fijne van de zaak uitgepluisd heb, ben ik mijn moeder dankbaar dat ze mijn vader nooit slecht gemaakt heeft. Ze heeft me het beste beeld van hem voor gehouden. dat is onvoorwaardelijke liefde, loslaten en verbloemen tov je kind hoe de vader werkelijk is. Mijn ex weet nu 8 weken dat ik zwanger ben en hij lijkt van de aardbol verdwenen. Ik was en ben nog heel bang dat hij het ouderschap alsnog gaat opeisen, omdat ik mijn kindje dan ga moeten missen. maar nog meer dan ik bang ben, ben ik verdrietig omdat ik mijn kind niet ga kunnen geven wat het nodig heeft een liefhebbende vader! Mocht hij morgen, volgend jaar, binnen vijf jaar, contact willen zou ik een gat in de lucht springen. Mijn kindje verdient het beste van deze wereld, want met negatieve zaken zal het meer dan goed voor hem-haar is nog kennis kunnen maken.
We kunnen u niet zeggen wat je moet doen, maar ik weet zeker dat je kind, je dit later enorm kwalijk gaat nemen. Vanaf het geboren wordt, moet je het los laten en de kansen geven om zich te ontplooien, je moet het een recht op identiteit geven. Iets wat je hem of haar nu aan het ontzeggen bent.
veel sterkte en ik hoop dat ik je tot het denken aangezet heb
Door: mama21 op 17/05/2007 @ 16:26 

hoi hoi
ik zit zelf ook in zon situatie...
ben 22 en ben gescheidde van mijn ex sind 2 maand en heb 2 kids van hem ..nu ben ik erachter gekomen dat ik zwanger ben maar het is dus van mijn ex en nu weet ik niet of ik dit kindej moet houden..
is moeijlijk alleen met 2 kids maar met 3 ik weet neie of dat lukt...
en wat betreft dat jij die man niet wil inlichten is niet egoistisch..
ik begrijp dat je het al moelijk vind om je 2 kids om weekend te missen as ze na de papa gaan en dat je dit kindje niet ook wil missen...
maar miss kun je het hem wel laten weten en uitlegge hoe jij erover denkt
hett is jou lichaam jij moet deze zwangeschap dragen en is ook moeilik om te weten dat je ook dit kindje weekends moet missen...
Door: poekie op 04/09/2007 @ 04:22 

hoi,
ik heb alles gelezen en op een rijtje gezet.
ik ben zelf moeder van een 10jarige dochter.
tot 2 jaar geleden woonde ik bij haar vader omwille het feit te denken dat een kind zijn vader nodig heeft en omgekeerd. de relatie was slecht geworden na de geboorde van ons dochter waar hij mee voor gekozen had, met de jaren groeide een vader dochter haat en ze vroeg me steeds wanneer ik van bij haar vader wegging want die bezorgde ons alleen maar last en ruzie's
twee jaar geleden zijn mijn dochter en ik verhuisd.
ze vind het geweldig alleen met mij en vind het altijd erg als ze naar haar papa moet.
Ik persoonlijk vind het een heel gedoe voor een kind iedere weekend van hier naar daar te verhuizen, een kind heeft een stabiele leven nodig en de nodige ritmes. dan kan in mijn ogen niet als ze van hier naar daar worden gestuurd?
als de moeder een kind alles kan bieden wat het nodig heeft en de liefde van twee ouders heeft is het kind gelukkig en zeker niks te kort. hoeveel mannen laten hun vrouw in de steek met de kinderen en moeten het alleen rooien?
hoeveel mannen zijn er die naar hun kinderen om kijken als ze van hun werk zo verschrikkelijk moe terug komen?
als een man een vrouw met kinderen in de steek laat word er weinig over gezegd..als een vrouw een keuze maakt haar kind ten goede en met volle liefde op te groeien heeft het niks te kort.
vraagt het later naar haar vader kan het nog altijd gezegd worden.mijn dochter van 10 jaar vraagt al 2 jaar naar een broertje of zusje die voor ons zal zijn.
Ze vind een vader nutteloos alhoewel ik altijd zeg tegen haar...je vader blijft je vader, dan antwoord zei...sorry mams omdat jij er toen voor gekozen hebt zit ik er wel mee.( harde kinderwoorden)
Volgens mij denken moeders op de eerste plaats aan hun kinderen.
dus...kies je ervoor alleenstaande moeder te zijn en ben jij en je kinderen gelukkig??
volg je hart......
en niet te veel naar het slechte luisteren.
veel succes voor jou en je 2 andere kinderen met het nieuwe leven in huis AMEN....

Door: Jeroen op 02/04/2008 @ 23:12 

Je zou je moeten schamen met zulke uitspraken!!!!
Lopen er al niet genoeg hulpeloze vaders rond met een badman pak op hoge gebouwen?
Wat denk je nou eigenlijk wel, een kind is geen speeltje.
En een kind heeft recht op zijn vader wetenschappelijk gezien is dat duidelijk aangetoond.
Door: kitana (profiel) op 26/12/2008 @ 11:07 

ik kan ieder reactie begrijpen.
enerzijds heeft het kind het recht om hun vader te kennen en andersom ook.
Maar dat hangt natuurlijk af van ieders situatie. als je goed met de vader opschiet en het is een goede man ook al ben je uit elkaar. waarom de vader het niet vertellen en hem het kind laten zien.
Maar is het bv een agressieve man en je gaat dan uit elkaar. in dat geval zal ik begrijpen dat je zegt ik wil het alleen doen.
dit geval is moeilijk om een mening over te vormen. omdat ze enerzijds alles alleen heeft gedaan dus ik begrijp dat ze zoiets heeft van ik ben het zo gewoon ik wil het alleen doen want ik ken die man ook niet zolang. (ik ben ook alleenstaande moeder ik heb ook alles alleen moeten doen van het zwanger zijn tot bevallen tot opvoeden. de vaders kennen hun kinderen uiteraard wel)
maar anderzijds heeft die man ook nog niks misdaan. dus het is moeilijk.
want laat ze hem niks weten en hij blijkt uiteindelijk een goede man te zijn voor je kind dan heeft ze het kind en de vader het voor niks verzwegen (in dat geval zijn er altijd oplossingen)
maar laat ze het hem wel weten en hij blijkt uiteindelijk agressief te zijn, want laten we wel wezen dat weet je niet altijd na 3 maanden, dan wie weet wat voor een miserie haalt ze op haar hals.
het is moeilijk
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Alhoewel deze brieven alweer van een tijdje gelden zijn, toch even een reactie.
Ik vind het walchelijk. Als je de man goed genoeg kent om hem in je huis te halen en er een sexuele relatie mee te hebben, heeft hij ook recht op zijn kind. Het is niet JOUW kind, het is JULLIE kind. Misselijkmakend, al die vrouwen die denken dat zij het alleenrecht hebben omdat zij toevallig vrouw zijn en het kind baren!! Al moeilijk om de kinderen 1 x per 14 dagen naar hun vader te laten gaan? Hoezo dan?
Het is toch hun vader? Zonder hem waren ze er niet geweest (je weet wel: eitje en zaadje), zo moeilijk kan dat toch niet zijn om te begrijpen. Dit leer je al in de 1e klas van de basisschool. En als je dan persé uit een soort machtsgevoel kinderen wilt die je niet met een vader wilt delen, loop dan in het vervolg even langs de spermabank, daar geven mannen hun zaad gratis of tegen een kleine vergoeding, zonder dat ze ook maar iets met het kind wat daaruit geboren wordt, te maken willen hebben. Lijkt mij de beste oplossing voor al die ego moeders maar zeker ook voor de vele verdrietige vaders die hun kinderen niet mogen zien en bovenal voor de kindjes die weggehouden worden bij hun pappa op wie ze recht hebben.
Marlène
Ik snap het wel dat je het niet wil, teveel bemoei ed is niet leuk.
Maar ik vind wel dat je hem een kans moet geven om te laten zien dat hij niet zo is als die andere mannen wat je had.
Het is de vader van je kind wat in je buik zit, en ik vind dat hij alle recht heeft te weten dat hij vader wordt/is.
Het is allemaal wel erg doorzichtig van je.
Veel succes.
Door: ibby op 16/07/2011 @ 14:14 

tja ik wou dat ik in jouw situatie zat ;-)
zal de mijne is vertellen ik werd zwanger, niet gepland wel gewenst voor mij, hij wilde abortus
zijn ouders hebben hem de keus gesteld zij (ik) eruit of wij eruit (uit zijn leventje)??
heeft het per sms uitgemaakt daarna weer teruggekomen, nooit meegeweest met echo etc (en spullen kopen en de rest wat je moet doen en regelen) wel gezegd dat hij het allemaal zou doen en meehelpen en dan ervoor weglopen en nu met 33 weken weer eens weggelopen en mijn zoontje (niet van hem) met blauwe plek op gezicht naar mij gekomen met X slaat mij?
etc etc etc, ik kan niet meer, ik mag niet mee naar familie verjaardagen van zijn kids, wij wonen ook niet samen wij latten en voor zijn familie bestaat zijn prive niet, niemand weet dat ik zwanger ben van zijn kant en nu moest hij die geboortekaartjes toch bijna gaan versturen dat benauwde hem ook weer, al die spanningen ik had weeen en harde buiken en hij is weer weggelopen en heb ik gezegd punt over en uit!!!!Moest ik nu doorgaan voor de baby en het geen stabiele omgeving geven, niet he,....

En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.





