Overdoen?

, 1.136 keer bekeken
Onlangs vroeg ergens iemand aan ons (lees: groep van een mailinglijst) of we de dingen die we vroeger wilden doen in en met ons leven, ook echt bereikt hadden. Ik stelde mijzelf deze vraag ook en of ik dingen anders zou doen als ik het over kon doen…...

Als moeder van 7 kinderen is het haast niet te geloven dat ik vroeger, toen ik nog een vrijgezelle scholiere was, absoluut niets had met kinderen. Wanneer mijn moeder met haar grootste glimlach vertederend naar een wildvreemd, met snot besmeurd, kaal kind zat te kijken, vroeg ik mij af wat zij in hemelsnaam zo leuk vond aan zo'n blaag. Met enige gevoelens van jaloezie trok ik dan aan haar om haar aan te manen vooral door te lopen, weg van zo'n gedrocht. Ik moest er niets van hebben!

Toen in onze familie een baby (ik weet geeneens meer bij wie dat was, ik vermoed bij een nicht van mijn moeder) geboren werd en wij er op bezoek gingen, was ik haast geshockeerd toen de kersverse moeder haar kindje midden in de living ging voeden en zij haar blouse opende en haar borsten zowat uit haar bh storten. Los van het feit dat ik nog nooit zoiets gezien had (mijn moeder was minder rijk bedeeld qua boezem), vond ik het gewoon zoiets raars…... Ik ben dat beeld altijd blijven meedragen, hoewel ik er nu natuurlijk anders over denk en me afvraag of haar borsten zo dik waren door de stuwing smile.gif
Kinderen waren een soort van "ver-van-mijn-bed"-show en ik zou er echt nooit aan beginnen. Ik had maar 1 liefde en dat was paarden! Thuis had ik niets te vrezen als het op dat soort dingen aankwam want ik was enig kind. Ik wenste wel altijd een zus en een broer, maar meer omdat ik vaak geplaagd werd en hen dan dus op mijn plaaggeesten kon afsturen, zonder mij te bedenken dat broers en zussen elkaar ook wel eens konden plagen...… Want daar weet ik inmiddels alles van.

Toen ik mijn HAVO afrondde, was ik vastbesloten om te gaan studeren, een toffe baan te zoeken en een vrij en ongebonden leven te gaan leiden. Reizen, een eigen paard en vooral geen krijsende handenbindertjes!
Ik ging een jaartje werken om wat startgeld voor mijn studie te hebben, had een kamer gereserveerd in een studentenhuis voor het nieuwe studiejaar en was al spulletjes aan het verzamelen om mijn kamertje mee in te richten. En toen…...
Toen liep ik Marcel tegen het lijf, ging overstag en werd verliefd. Ik ging samenwonen, gooide de pil overboord en was een maand later zwanger. Juist toen mijn kamer vrij kwam en mijn vriendin (die me een jaar eerder voorging naar de grote stad en het studentenleven) zich afvroeg waar ik bleef, zat ik in de zenuwen bij de telefoon voor de uitslag van mijn zwangerschapstest…...

Vraag me niet wat me zo 180 graden heeft doen draaien in mijn mening om een kindje te willen. Ik weet het niet. We hebben er nooit echt bij nagedacht. De verliefdheid was zo hevig, de gevoelens zo intens en we waren wellicht ook superonnozel. Niets schaapjes op het droge, carrière en vrijheid… We zijn er erg naïef ingedoken. Inmiddels zijn we 16 jaar verder (sinds ik ben gaan samenwonen), en ik heb er nog nooit 1 dag spijt van gehad.
Dat er uiteindelijk 7 kinderen zijn gekomen, hadden we bij aanvang van de eerste zwangerschap uiteraard nooit kunnen vermoeden. Ik denk dat ik iedereen voor gek zou hebben verklaard als ze dat zouden hebben voorspeld. Maar ik ben er nog steeds heel dankbaar voor dat ik een groot gezin heb want ik weet dat kinderen krijgen niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is…...

Nou, ja...… Helemaal eerlijk ben ik niet want na een slaaploze nacht van kots ruimen, bedden en luiers verschonen als er een buikgriepje heerst, dwalen mijn gedachten wel eens af en dan vraag ik mij af wat er van mij geworden zou zijn als ik daadwerkelijk had gestudeerd. Waar zou ik dan nu zitten? Ergens in een grote stad waar ik veel vrienden had? Vast niet, want ik ben geen stadsmens en ook geen groot sociaal talent dus die vrienden zouden op 1 hand te tellen zijn. Of misschien in een eigen appartementje met designmeubels? Ook onwaarschijnlijk want ik geef niets om luxe.
Zou ik dan gelukkiger zijn dan nu, tussen de vuile beddenlakens en waterig kijkende kinderen? Zou ik mij zoveel beter voelen als ik op de eerst komende reünie van school aan mijn oude klasgenoten kon vertellen dat ik hoogleraar geschiedenis (want ik wilde dat gaan studeren, geschiedenis) of weet ik wat ben geworden?
Het antwoord weet ik: nee! Ik ben een gelukkig mens ondanks de beperkingen die ik heb. Het is geen vetpot, ik moet 24 uur op 24 paraat staan, heb weinig privacy en kan tegenwoordig niet veel meer doen met Faith, maar ik ben gelukkig. Er kan geen salaris, geen luxe en geen verre reizen tegenop als ik mijn kinderen zie.

Natuurlijk, net al iedere ouder, heb ik ook momenten dat ik denk: "Mens, waarom moest je er nodig zoveel?"
Maar die stralende oogjes wanneer je ze knuffelt of ze de hemel in prijst als ze een knutselwerkje hebben gemaakt of een ontbijtje op bed komen brengen…... Dat is onbetaalbaar.
En weet je wanneer ik het meest trots ben? Als ik over straat loop en er mensen zijn, die met zo'n superglimlach naar mijn (al dan niet met snot of ijsbesmeurde) kinderen kijken en zeggen dat ik een lekker stel kinderen heb…...

Dus of ik mijn leven over zou willen doen? Nee, hoor, ik ga gewoon op deze wijze verder!

Liefs,
Anja, mama van:
Mandy (15), Kimberly (12), Michelle (9), Nick (7), Colin (5), David (3) en Faith (1)

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld