Zoete wraak

, 1.146 keer bekeken
Zomaar een doordeweekse dag. De kachel brandt heerlijk, David is aan het spelen en ik plof me met Faith neer in de zetel. Het is een vredig tafereeltje in een opgeruimde woonkamer. En ik lijk wel zo'n perfecte moeder uit zo'n tijdschrift dat doorgaans bij mij gevoelens opwekt die mij haast depressief stemmen omdat ik geen altijd-vrolijk-lachende-met- volledig-gestyld-haar-in-haar-zondagse-ultramoderne-kleding-koekjesbakkende-moeder ben in een keuken zonder spatje deeg waar dan ook. Je bent nu eenmaal gezinsmanager of niet, hè?
Ik moet echter iets bekennen... …Dit tafereel heeft een voorgeschiedenis. Dit tafereel heb ik moeten maken en het heeft mij bloed, zweet en tranen gekost!

Als de kinderen 's ochtends naar school vertrekken, is soms de ramp niet te overzien. Een tsunami in het klein, een wervelwind…... Welke natuurramp vertrekt zich toch bijna dagelijks en laat mij in een huis achter waar ik het begin noch het einde ontdek? Ik kijk op de klok en in mijn agenda, en zie tot mijn grote schrik dat ik al een vroege afspraak heb met de fysiotherapeut.
De paniek slaat toe…... Hoe, wat, waar begin ik met opruimen? Want ik kan die goede man zo niet binnen laten. Hij zou mij gelijk aangeven bij jeugdbescherming en ontruimingsdienst, want in zo'n puinhoop kan men onmogelijk kinderen groot brengen. Puinhoop door de kinderen zelf gecreëerd…... Zou dat beroep bestaan: "professioneel wanordeschopper"?
Ik zet, zo pedagogisch onverantwoord als maar kan, David voor de tv (voordeel is dat hij even niks kan uitspoken), stop Faith in de draagdoek op mijn rug (naast manager ben ik ook nog eens krachtpatser) en ik stort mij op de troep. Vuile kleren gooi ik vlot van de keldertrap af -die vind ik later wel terug -. Ik gooi alles wat in de kachel kan, in de houtmand. Hopla, de afwas gaat de vaatwasser in. Met zo'n meubelspray ga ik her en der langs kasten en tafels (de geur ervan geeft een bezoeker het idee dat er stevig is schoongemaakt, zoals een scheutje chloor dat doet als je de wc bezoekt) en ik raas met de stofzuiger in het rond. Tjee, het lijkt al ergens op!
Ik bedenk me dat de fysiotherapeut soms het toilet bezoekt, dus even met een doekje en chloor overal langs om dan ook de keuken maar snel op te ruimen (hij wast zijn handen daar).
Mijn persoonlijke opruimrecord is verbeterd en ik bedenk mij dat een vroege afspraak wel een goede stok achter de deur is om door te werken. Als hij straks weg is, heb ik zeeën van tijd om de rest van mijn werk rustig aan te doen. Elk nadeel heeft ook zijn voordeel, dat blijkt!

En dus zit ik nu te wachten in mijn schone, superopgeruimde woonkamer. Terwijl ik daar zo genietend zit (een nieuw opruimrecord, wauw, wat ben ik toch goed vandaag!), gaan er zo van die gedachten door mijn hoofd. Ik zie mij als ietwat oudere vrouw met uithuiswonende kinderen die allen uiteraard goed terechtgekomen zijn, kinderen met een goedbetaalde baan én het daarbijbehorende huis en smetteloze inrichting. Terwijl zij dan in hun mooie, opgeruimde en vingervlekvrije keuken (want ik zie mij dan weer niet als oma!) staan, spring ik met mijn ietwat modderige schoenen in razendsnel tempo over de witte Jan de Bouvrier-achtige bankstel, prop stiekem snel wat chocolaatjes (die daar zo naar mij liggen te lonken in een kristallen schaaltje) in mijn mond, stoot per ongeluk een glazen ding om (iets met dure bloemen en water) en bij een toiletbezoekje wikkel ik per abuis een hele rol wc-papier af, die ik in het toilet prop. Oh, ik kan nog wel even door gaan…... Helaas word ik verstoord door de bel.
Mijn wraak zal zoet zijn...… Alleen al de gedachte daaraan houdt mij op de been.

Liefs van Anja, mama van de Timmersbende:
Mandy (15), Kimberly (13), Michelle (9), Nick (7), Colin (5), David (3) en Faith (1)

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld