Echo leuk? Nou, hier niet dus!!

, 923 keer bekeken
Hoi allemaal,

Hier weer even een teken van leven uit Canada.
We hebben inmiddels een echo gekregen en ik mag wel zeggen, het was een zeer teleurstellende gebeurtenis. Er bleken hier verschillende plaatsen te zijn waar je de echo kunt laten maken. We kregen van onze gynaecoloog een adres, dat het dichtste bij ons huis lag. Het bleek achteraf de beroerdste plaats te zijn, maar dat wist zij toen nog niet.

We kwamen in een winkelcentrum terecht en daar zat het lab dat de echo's deed. We moesten nog even wachten en toen werden we afgeroepen. We zouden met z'n tweeën naar binnen gaan maar ho, ho...… Dat mocht niet.
Patrick mocht niet mee. We dachten nog dat het een misverstand was maar nee, hoor, hij mocht niet mee naar binnen. Ik begon mijn geduld een beetje te verliezen omdat ik wilde dat hij erbij was. "Nee," zeiden ze: "dat zou de echografiste maar afleiden", en hij zou net zo veel zien als ik (, dacht ik).
Afijn, ik mocht gaan liggen op een bankje en dacht nog dat wordt scheef kijken, wil ik wat zien. Maar weer mis, ik moest hoger gaan liggen, zodat ik niet meer kon zien dan de achterkant van het scherm. Die Miep gaat aan de slag en ik krijg gelijk kattig meegedeeld dat mijn blaas niet vol genoeg is. "Nou,' zei ik: "nog voller en hij zou knappen."
Niet waar, volgens haar. Vervolgens duwt ze het apparaat keihard in mijn buik. Ik dacht dat ik acuut weeën kreeg. Het deed echt pijn. Nou heb ik zowel bij Jessica als Jurre meerdere echo's gehad en die waren totaal niet pijnlijk. Ik hoefde ook geen volle blaas te hebben en ze waren heel aardig en legden alles uit. Deze Miep dus niet. Ik mocht niets zien, ik vroeg nog waarom en toen zei ze: "Ik kijk eerst, doe de metingen en dan mogen jullie kijken."
Raar, maar ik dacht, als jullie het zo willen, kijken we straks wel. De hele echo duurde meer dan een half uur... Toen begon ik al te vermoeden dat ze niet veel tijd voor onze "kijkbeurt" zouden nemen. Dat klopte als een bus. Tijdens haar metingen moest ik ook nog mijn gezicht naar de muur wenden omdat ik naar haar gezicht keek of alles wel in orde was. Dat mocht dus niet.

Toen werd Patrick binnen gelaten. Ze duwde dat apparaat niet half zo hard in mijn buik en een vaag omtrekje kwam op het scherm. Het was voor ons moeilijk te zien omdat Patrick achter aan het bed moest staan en ik maar met een half oog op het scheef bijgedraaide scherm kon kijken. Zodra er een beeld kwam, werd het stil gezet en het apparaat weer van mijn buik gehaald. Toen vroeg Patrick of we een foto konden krijgen. Jawel, het kostte 5 dollar. Wij wilden toch meer zien en dus besloten we een foto te kopen. Ze liet weer heel snel een vaag beeld zien en dat werd de foto... Niet dus, we wilden een beter beeld. Ze zuchtte en zei nog 1 poging te zullen doen maar dat ze geen beter beeld kon krijgen. Raar, vonden wij, want eerder zal ze toch wel goed beeld gehad hebben anders had ze geen metingen kunnen doen, toch? Maar overdonderd als we waren, kwamen we daar op dat moment natuurlijk niet op.
Uiteindelijk kregen we een foto, en ik zweer het je, het leek wel de echo van het kindje van E.T. Ik heb die foto dan ook maar snel achter in de kast gelegd want ik word telkens zo verdrietig als ik ernaar kijk…

Een week later moesten we naar de gynaecoloog en daar hebben we onze frustraties verteld. Ze was super aardig en vond het heel naar voor ons. Ze zei ook gelijk dat dit de laatste keer was dat er vanuit haar praktijk iemand naar die tent gestuurd zou worden. Het bleek dat er ook veel laboratoria waren die wel alles uitlegden en alles lieten zien. We hadden dus gewoon de verkeerde getroffen zonder dat zij dat wist.
Verder heeft ze ons uitgelegd dat alles oké was met ons kindje. Het was goed op lengte en gewicht en de uitgerekende datum bleef 9 januari. Wel zei ze erbij dat het later zou kunnen worden omdat zowel Jessica als Jurre bijna 14 dagen te laat geboren werden. Zelf reken ik dus maar ergens tussen 19 en 22 januari.
Ik vroeg me af waarom mijn buik dit keer zo naar voren steekt terwijl dat bij de andere twee niet zo was. Dit dus ook maar even nagevraagd bij de gynaecoloog en ze vertelde me dat dit kwam omdat het ons derde kindje was en het dus meer ruimte had. Bovendien lag het op zijn zij en zeer laag, vandaar dat het deze keer allemaal in de buik zit. Zelf vind ik het mooier want bij Jessica leek het wel of ze haar armen en benen om me heen geslagen had, ik was rondom zwanger, hahaha…...

We twijfelden nog of we toch nog thuis konden/zouden bevallen want dit is ook per provincie verschillend. Waar mijn schoonouders bijvoorbeeld wonen, in Manitoba, is een verloskundige erkend en wordt door het ziekenfonds van hier vergoed. Maar hier in Alberta weer niet. Hier moet je dat zelf betalen en dat zou ons dan 2500 dollar kosten. Nu hebben we al genoeg onkosten gehad sinds we hier naartoe verhuisd zijn, dus dat leek ons eigenlijk te gek.
Nu hoorden van onze gynaecoloog dat alle ziekenhuizen één kamer hebben voor de bevalling en daarna word je naar een andere kamer met andere moeders verhuisd maar je kindje mag niet mee. Het komt in een andere kamer met allemaal andere baby's te liggen en je kunt je kindje vanachter glas bekijken. Alleen met de voedingstijden zie je het even. Daar werd ik niet echt vrolijk van.
Gelukkig is onze gynaecoloog aan een anders ziekenhuis verbonden. Het is het ziekenhuis van St.-Albert. Hier beval je in een privé-kamer en daar blijf je ook na de bevalling SAMEN met je kindje. Dat bevalt ons letterlijk beter. Dus hebben we besloten om daar maar mee door te gaan en dan kost het ons niets.

Ook bestaat hier een soort van particuliere kraamzorg. Die kost ongeveer 15 dollar per uur maar dan heb je ook een verpleegkundige die thuis komt en je helpt met je kindje, (borst) voeding, en ook nog eens wat werk verzet in de huishouding. Dit heet hier een Doula en dat gaan we dus ook nog eens nader bekijken. Je kunt hier namelijk ook een Doula krijgen die met je meegaat naar het ziekenhuis en je helpt bij het puffen en het aanmoedigen. Hier heb ik gelukkig Patrick voor maar een Doula die bijvoorbeeld midden in de nacht zou kunnen komen om thuis bij Jessica en Jurre te blijven, dat zou niet gek zijn. Dat wordt nog rondbellen voor nadere informatie dus. Gelukkig hebben we nog tijd. Ik zit nu bijna op de 20 weken, dus dat komt goed.
Mijn moeder is er nu nog steeds. Ze gaat op 18 september weer naar huis. Op 31 augustus krijgen we eindelijk de sleutel van ons nieuwe huis en dan is ze er dus nog mooi bij om te helpen met het inrichten. Dat is wel zo gezellig.

Al met al is het weer een heel verhaal geworden, dus ik stop er nu maar mee. Het scheelt wel dat ik nu zo uitgebreid verslag heb gedaan over de echo. Ik ben weer een stukje frustratie kwijt smile.gif
Elk land heeft zo z'n verschillen met Nederland, maar dat het hier zo prehistorisch zou zijn, had ik niet verwacht. We hebben echt de verkeerde getroffen dus! Verder is dit echt wel een leuk land, hoor. Ik woon hier graag, echt waar! wink.gif

Veel groetjes vanuit Canada,
Astrid en de rest!

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld