Hij is er!

, 1.098 keer bekeken
Donderdag 9 januari 2003:
De uitgerekende datum en uiteraard gebeurt er niets. Net als met de vorige twee verwacht ik ook deze keer wel weer over tijd te lopen. Tot 4 weken voor de uitgerekende datum ligt de baby nog in een stuit, maar dan bedenkt hij zich en keert vlug om. Het was een complete verhuizing in mijn buik maar het is hem gelukt, hij is gedraaid. Eerst was ik daar niet echt blij mee, want het stond al min of meer vast dat het een keizersnede zou gaan worden. Het is natuurlijk een hele operatie, dat weet ik ook wel. Maar omdat mijn man een lastige baan heeft om zomaar onder werktijd op te komen draven, is mijn angst dat hij er niet bij zal zijn zelfs groter dan die voor de operatie. Maar nu hij gedraaid is, zal het een gewone bevalling worden. Nu maar hopen dat het begint op een tijd dat Patrick thuis of bijna thuis is.

Vrijdag 10 januari:
Een bezoek aan de gynaecoloog brengt verheldering in de zaak. Ze vertelt me dat ik 3 cm ontsluiting heb, maar dat de baby nog erg hoog ligt. Aangezien ik bij mijn dochter 8 dagen en bij mijn zoon 10 dagen over tijd was, verwacht ze niet dat ik al snel zal bevallen. Ze vertelt me ook dat ze in principe nooit iemand langer dan 7 dagen over tijd laat lopen. Een afspraak voor de volgende week wordt dan ook niet gemaakt. Als het tegen donderdag 16 januari niet geboren is, gaan ze me 's morgensvroeg opbellen om aan te geven hoe laat we in het ziekenhuis verwacht worden. Van mij mag het wachten tot de 16e, dan kan Patrick erbij zijn. Ik moet hier toch in het ziekenhuis bevallen, dus dan liever voorbereid in plaats van onverwacht.
Ondertussen is mijn schoonmoeder gekomen. Ze woont ook in Canada maar wel dan 1300 km bij ons vandaan. Ze vraagt me steeds of ik nu nog niet ga bevallen, wat ook niet echt helpt, hé.

Donderdag 16 jan 2003:
06:00 uur:

De telefoon gaat over en vol spanning neemt Patrick op. We hadden eigenlijk het gevoel dat het te druk zou zijn in het ziekenhuis en dat ze het een dag of wat zouden uitstellen, maar dat valt mee. We worden er om half acht 's morgens verwacht. Dat wordt dus nog opschieten ook. Oma zal de kinderen verzorgen en naar school brengen zodat wij gerust kunnen gaan.
Natuurlijk moet er nog van alles worden gedaan zodat we pas om kwart over zeven vertrekken. Nu komen we te laat. Het heeft gesneeuwd en het is mistig zodat we ook niet kunnen opschieten met rijden. Nu ja, ze zullen vast niet zonder ons beginnen, denken we.
Om kwart voor acht rijden we het terrein van het ziekenhuis op. We melden ons netjes bij de afdeling verloskunde en na kennis gemaakt te hebben met het verplegende personeel, krijgen we een kamer toegewezen. Er is nog enige verwarring omdat ze mijn kaart niet kunnen vinden. "Maar die was al vanaf het begin zoek", vertel ik ze. Ze zeggen verder te zullen zoeken en ik wens ze succes. Hollandse nuchterheid?

9:30 uur:
We krijgen een ontbijt geserveerd maar we hadden al gegeten. We zijn meer benieuwd wat er nu allemaal staat te gebeuren. Een verpleegkundige vraagt ons nog wat formulieren in te vullen en na wat over en weer gepraat wordt het infuus gehaald. Ze leggen uit dat er een weeënopwekkend middel in gedaan wordt, samen met wat extra vocht. Tevens wordt er een band om mijn buik gedaan om de baby in de gaten te houden. Ze controleren nog een keer of ik al ontsluiting heb en de gynaecoloog probeert het water te breken. Dit lukt niet goed maar ze heeft wel een zwakke plek weten te maken in het vlies en verwacht dat het wel zal breken tijdens de weeën.

10:30 uur:
Het infuus zit er eindelijk in. Het kostte aardig wat moeite omdat ze geen aders konden vinden. Normaal heb ik geen last van onzichtbare aders maar deze keer lijken ze volledig verdwenen. Het zit ons dus niet mee tot nu toe.

12:00 uur:
Na wat lichte weeën, lijkt het nu echt te beginnen. De weeën worden heftiger en het spelletje kaarten dat we net hadden uitgezocht, blijft onaangeroerd liggen. De verpleegkundige vraagt voor de tweede keer of ik verdoving wil. Maar dapper als ik me denk te voelen, weiger ik. Er zit nog voldoende tijd tussen de weeën om ze goed op te vangen. Wel komt er elk kwartier een verpleegkundige kijken en dat geeft een veilig gevoel.
Vervelend is wel dat ik nu aan bed vast zit want rondlopen met een infuus is niet echt gemakkelijk. Thuis bevallen is beter te doen. Je kunt de weeën dan beter opvangen, vind ik. Bovendien vind ik dat er een zeer duidelijk verschil is tussen zelf beginnen met bevallen en inleiden. Inleiden ervaar ik persoonlijk als meer pijnlijk en heftiger.

13:00 uur:
Ik hou het niet meer uit. De weeën zijn zo heftig en lang dat er geen tijd meer tussen zit. Hooguit een halve minuut en dan komt er weer een wee aanzetten. Ik weet niet meer hoe ik moet zitten of liggen. Ik voel me verlaten terwijl ik echt niet alleen ben. Ze zetten het infuus lager omdat het te gek gaat. Waarschijnlijk herinnert mijn lichaam zich ineens dat het tijd om te bevallen is en doet dus heftig mee.
De verpleegkundige komt met lachgas aanzetten. Ik probeer het maar word er ziek van. Bah, als dat fijn moet zijn, dan weet ik het niet meer. Ik vraag wat ik moet doen om die aangeboden rugprik te krijgen. Ze lacht lief en zegt dat het geen probleem is en haalt meteen de dokter die de rugprikken zet.
Het lijkt een eeuwigheid te duren maar daar komt de dokter aangerend. Ik moet op het bed gaan zitten en terwijl ik weer zo'n gemene wee wegwerk, doet hij vakkundig zijn best zo snel mogelijk te zijn. Hij vertelt me dat het ongeveer een kwartier duurt voordat het werkt, maar dat het wel bij elke wee een beetje meer werkt. Al gauw voel ik vermindering van de pijn. Ik vertel hem dat hij "my new best friend" is. En terwijl hij tot achter zijn oren kleurt, zegt hij dat hij op deze manier al honderden vrouwen als beste vriendin heeft.
Na een kwartier komt hij nog even kijken hoe het gaat, en ik lig te genieten in bed. Ik voel de weeën nog wel maar meer dan een ongesteldheids kramp is het wat mij betreft niet. Heerlijk! Om half een had ik nog tegen Patrick gezegd: "Dit noooooit meer!"
Nu vertel ik hem dat ik, mochten we ooit weer in deze situatie zitten, al op de parkeerplaats om een ruggenprik ga vragen.

14:00 uur:
Ik heb binnen een uur volledige ontsluiting. Ik zat net voor de ruggenprik op 5 cm. Na de ruggenprik waren die andere 5 er zo. Kun je nagaan wat een beetje ontspanning doet voor de ontsluiting. Ze voelen dat de baby nog niet goed ligt: het gezichtje zit niet op de juiste plek. Ik moet even op mijn zij gaan liggen en omdat ik toch geen echte pijn voel, kan ik rustig afwachten terwijl ik persweeën heb. Inmiddels is het water ook gebroken.

14:15 uur:
De verpleegkundige geeft me een zuurstofmaskertje omdat de baby het een beetje benauwd begint te krijgen. Ik mag 1 keer persen om te laten zien dat ik goed pers voor dat ze de dokter erbij gaat halen. Als ik niet goed pers, moet de verdoving omlaag. Ik kijk haar aan en denk: "No way! Niemand komt aan die verdoving, daar ben ik veel te blij mee."
Het scheelt dat het mijn derde kindje is en dat ik weet hoe het moet. Ik pers 1 keer en meteen wordt de arts erbij gehaald. Ze heeft nog net tijd om de papieren jas aan te doen want daar komt de baby al aan. Ik voel dat hij geboren wordt, maar echt gigantisch pijn doet het niet. Het is allemaal heel goed te doen.

14:35 uur:
Logan Luka is geboren. Hij is 48 cm lang en weegt 3289 gram. Wel heeft hij aardig wat vruchtwater binnen gekregen. Volgens de arts heeft hij net voor de geboorte een flinke slok genomen en daar heeft hij nu last van. Hij wordt meteen uitgezogen en daarna gaat het al gauw beter.
Ze nemen nog wat spuitjes bloed uit de navelstreng voor onderzoek en dan komt de nageboorte. Ik ben maar minimaal ingescheurd en hoef dus ook maar twee hechtingen.
En dan eindelijk krijg ik Logan in mijn armen. Wat een lekker ding!

Patrick is al die tijd naast me gebleven en heeft me goed gesteund. Want eerlijk is eerlijk, je doet het toch samen. Vooral omdat de omgeving zo anders is dan ik gewend was. En natuurlijk ook de taal die anders is. Mijn engels is goed, maar op momenten van heftige emoties ben je ineens heel wat woorden kwijt en val je terug op je moedertaal.

Het grote voordeel van dit ziekenhuis is dat je bevalt op je "eigen" kamer. De baby wordt verzorgd op deze kamer, de kinderarts komt de baby onderzoeken op deze kamer en de baby wordt later op de dag in bad gedaan op deze kamer. Ook 's nachts hou je je kindje gewoon bij je op de kamer in een bedje naast je eigen bed, en je mag het zovaak vasthouden als je zelf wilt.

Vrijdag 17 januari
Ik mag gelijk naar huis. Patrick haalt me op om half 11 en nadat de verpleegkundige het autostoeltje heeft gecontroleerd, mogen we vertrekken. Ze zijn hier nogal erg precies op de veiligheid van de baby in het stoeltje. Ze checken echt alles. Aan de andere kant laten ze je naar huis gaan met een kindje van 1 dag oud terwijl je hier geen kraamhulp of zo hebt. Het is maar goed dat het niet mijn eerste kindje is, dan was ik namelijk wel knap onzeker geweest, hoor.

Thuiskomen valt tegen. Er is niemand die op je wacht, niemand die zegt: "Ga maar lekker naar bed", of zo. Ik draai gelijk weer volop mee. Het enige wat oma doet, is eten maken. Maar de was moet ook gedaan worden, enz… Patrick moet gelijk dezelfde avond alweer gaan werken en vertrekt 's middags om 4 uur. Tja, wie doet de kinderen dan om 7 uur naar bed? Ik dus maar. Kraamtijd? Waar? Wanneer? Ik weet het niet.

Op zaterdag en zondag moet Patrick ook werken, dus ook dan geen rust voor mij. Jammer maar helaas. Op zondag sta ik de wc alweer te poetsen want als kraamvrouw wil je toch een schone wc achterlaten. Ook komt er zondag nog visite en die moeten toch ook in een redelijk schoon huis kunnen zitten, dus ga ik maar even stofzuigen.
Op zaterdag is nog wel een verpleegkundige langs geweest om Logan te checken, de hielprik te doen en informatie te geven. Ik moet maar bellen als ik denk dat hij geel ziet of als er iets anders is. Weer denk ik: "Gelukkig dat het mijn eerste niet is..."
Op het moment dat ik dat allemaal sta te doen, voel ik me erg zielig. Nu denk ik: "Ach, leuk was het niet maar ik heb het allemaal overleefd."
Het enige dat ik eraan overgehouden heb, is dat ik erg moe ben. Maar wie is dat nu niet met die nachtvoedingen?

Al met al is de bevalling me 100 procent meegevallen, natuurlijk dankzij die rugprik. Ik was altijd erg tegen verdoving, vond dat je het zo ook wel aankon als vrouw zijnde, maar nu ik dit heb meegemaakt, zeg ik maar 1 ding: "Ga ervoor. Waarom pijn lijden als het ook zonder kan?"

Twee weken na de bevalling zijn we terug in het ziekenhuis. Logan gaat op controle bij de kinderarts. We komen op een apart kamertje met speelgoed, een schommelstoel, een aankleedtafel, enz… De verpleegkundige komt om hem te meten en te wegen. Hij zit al een pond boven zijn geboortegewicht, dat is dus iets meer dan 400 gram. Heel goed dus. Ze gaat hem ook meten en doet dit, na het zien van zijn geboortelengte, nog een keer. Ze kan het bijna niet geloven, hij is 6 cm gegroeid! Wow!!
Zou ik supermelk geven? Haha. Mijn borstvoeding is dus best goed als hij het er zo goed mee doet! Weg zijn mijn twijfels over mijn eigen lijf. Ik kan het wel!

Logan is een heel lief mannetje, hij is heel tevreden en huilt weinig. Jessica is apetrots op haar broertje en Jurre is zo mogelijk nog trotser. Hij is nog geen moment jaloers geweest, en dat is toch wel heel bijzonder, vind ik. Hij reageert boven alle verwachting goed. Wat hebben we toch een top gezin!!

Liefs,
Astrid en Patrick, Jessica, Jurre & Logan

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld