De Flopvader: Mama is favoriet, papa niet

, 1.441 keer bekeken

Een drietal jaar terug, bij de komst van ons tweede meisje, was het overduidelijk: Mama is de favoriet. Bij ons derde meisje blijkt nu opnieuw dat mama in de ogen van ons baby'tje steeds meer goed kan doen/troosten/helpen dan papa.

Daar zit een logica achter. Mama neemt geloof ik 90% van de babytijd voor zich. En mij lijkt dat als man doodnormaal. Misschien komt dat lui/ongeïnteresseerd over, maar hier is het nu eenmaal zo. Dat kleine fragiele mooie wezentje houdt van haar mama, kent haar mama dan ook al van dag 1 in de buik en dag 1 uit de buik. Mama is alomtegenwoordig, bij de vele voedingen, de laatste knuffels voor de crèche, de eerste traantjes na een dutje, het gevaarlijke knippen van de nageltjes, het 'buikje blazen' na het verschonen, de mentale bijstand na een prik, de redder met handdoek na een ontspannend badje. Dus logisch ergens dat mama favoriet is, toch?
Maar wacht: mijn tijd komt nog.

Net zoals bij ons eerste en tweede meisje ervaar ik als man dat 'zo'n klein wezentje' in huis het meest onzekere in mezelf naar boven brengt. Die kleine armpjes en fijne beentjes, die minuscule vingertjes en grappige teentjes…. Ik kijk er graag naar maar blijf op een afstand en laat mama 'haar ding' doen. Die babyperiode is niet mijn favoriete periode, nooit geweest. Voor mij wordt het pas leuk wanneer ze zo ongeveer een jaar oud zijn, wanneer je duidelijk kan merken dat je iets verkeerd doet. Wanneer ze dus ook reageren en er enige vorm van communicatie mogelijk is. Wanneer ze beginnen te stappen en niet meer als porselein dienen rondgedragen te worden. Dat is voor mij de start van het papa-tijdperk.

Ik steek mezelf dan ook weg momenteel, en een aantal jaar terug ook. Waar ik bij mij ons tweede baby'tje verborg achter ons eerste dochter, steek ik me nu vakkundig weg achter ons twee oudste meisjes. Ik neem een groot deel van 'hun aandacht/verzorging' over van mama en help daarnaast meer dan ooit in het huishouden. Ik stond dit jaar voor het eerst aan het fornuis (jawel), en dit ondertussen al meerdere keren. Kookles vanuit de zetel, gegeven door mama die bedolven onder een pak babyliefde er niet uit geraakt. Ook de vaatwasser waar ik vroeger een eerder oppervlakkige relatie mee had, blijkt nu mijn beste vriend in huis te worden. Het doet iets met een man, zo'n baby'tje in huis. Maar ik doe het met liefde en plezier omdat ik weet dat mama haar handen vol heeft met die kleine meid. En dan zwijg ik nog over die andere twee hyperactieve konijntjes hier.


Al focus ik me nu vooral op die twee andere schatjes, toch vind ik het soms jammer dat ons nieuwste spruitje bij de papa precies niet te sussen valt. Dan denk ik: 'ze kent mij niet'. En het gevoel dat daarbij komt kijken herken ik, ik heb het al 2x eerder gevoeld. Van ver gooit ze mij glimlachjes toe, zolang ik op een afstand blijf. En komt ze dan toch eens in papa's armen terecht is het aftellen naar de huilbui. Dit maakt haar oncomfortabel en mij nog meer onzeker. Van een vicieuze cirkel gesproken. Wanneer ik met een puppyblik hierover sprak met mijn vrouw gaf ze mij dan ook voor de derde maal hetzelfde advies: 'Misschien moet je er wat meer mee bezig zijn?'.

Ze heeft gelijk. Weeral. Verdorie.

Maar het komt goed, wanneer ze verder blijft groeien en evolueren zal ze meer en meer beseffen dat die mannelijke gedaante in huis er eentje is van onschatbare waarde.

PAPA! Zowel dochter nummer 1 als nummer 2 spraken het magische woord eerst uit vóór 'topfavoriet' MAMA. We houden hier thuis dus momenteel een ware competitie. Mama doet haar best met hier en daar wat ge-mamamamamamama, maar ze komt nog niet in de buurt van papa's papapapapapapapapa brainwashmethode die al tot twee eerdere overwinningen leidde.

Zielsveel hou ik van dat kleine fragiele kakamonstertje. Maar momenteel blijft de liefde ietwat onbeantwoord. Eigen schuld dikke bult.

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld