Introductie

, 1.632 keer bekeken
Vier maanden geleden zijn Sander en ik getrouwd. Zelf heb ik twee kinderen uit een vorige relatie en we hebben besloten om onze kroost uit te breiden. Niets aan de hand zou men zeggen. Voor ons echter wel.
Na de geboorte van mijn jongste dochter, nu 9 jaar geleden, had ik in een bui van moedeloosheid besloten om me te laten steriliseren. Niet zo maar steriliseren... het moest een definitieve ingreep worden en dus werden mijn eileiders tijdens de ingreep doorgebrand.
Niemand had op dat moment kunnen voorspellen dat ik ooit Sander zou tegenkomen. Niemand had kunnen vermoeden dat deze man voor mij een nieuw geluk zou betekenen, een nieuw leven.
Het was vrij duidelijk dat Sander kinderen wilde en daar zaten we dus met een probleem. Ik was gesteriliseerd.

Sinds de geboorte van baby Louise, nu meer dan twintig jaar geleden was de medische wereld zover dat er een mogelijke oplossing voor ons was. We namen literatuur door over IVF (in vitro fertilisatie) en met een lichte angst in het achterhoofd trokken we, na telefonische afspraak, naar het AZ-VUB van Jette. Zelf wonen we in Houthalen, maar uit de meest recente medische literatuur hadden we begrepen dat in Jette de grootste specialisten zaten binnen het terrein.

Ik voelde me schuldig. Ik had me dit zelf aangedaan en nu ging ik bedelen voor een oplossing voor een probleem dat ik zelf veroorzaakt had. De arts die me ontving was Dr. VdV. Een vriendelijke man met een groot empatisch vermogen. Ik deed mijn verhaal en hij veroordeelde me niet. De angst die ik had week stilaan.
Deze eerste consultatie sterkte ons vertrouwen, maar er werd ons ook duidelijk gemaakt dat het geen makkie zou worden. Het volgen van een IVF-programma is en blijft een zware onderneming en je moet als koppel al heel sterk staan om het te kunnen doorstaan. Dr. Van der Vorst had er geen doekjes om gewonden en ons zonder veel poeha duidelijk gemaakt dat we goed moesten bezinnen voor we begonnen.

De eerste stappen waren genomen, maar het IVF-programma zou pas van start kunnen gaan na een hele reeks onderzoeken. De eerste onderzoeken waren eerder routineonderzoeken zoals bloedtesten om mijn hormonenspiegel na te gaan en voor Sander was er een spermaonderzoek voorzien.
Sander huiverde bij het idee van een « kwakje » te deponeren in een plastic potje. Gesteund door de gedachte dat dit een aanvang zou zijn voor kinderen kon hij toch al de moed bijeenrapen en deed hij het dan maar.

Buiten de onderzoeken had Dr. VdV ons doorverwezen naar de psychologe van het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde. Zij zou moeten nagaan of wij mentaal, als individu en als koppel, sterk genoeg stonden om dit allemaal te ondergaan.
We werden zwaar op de proef gesteld. Het werd ons snel duidelijk gemaakt dat het allemaal geen lachertje zou worden en dat we er niet moesten op hopen dat het van een leien dakje zou gaan. Om eerlijk te zijn werd ons gewoon gezegd dat we het wel mochten schudden. We lieten ons niet doen... We argumenteerden tegen... Wat dacht deze dame wel?... Ons ontmoedigen? Kortom we waren op dreef. We wilden niet opgeven en we zouden door doen.
Met een glimlach maakte de psychologe ons uiteindelijk duidelijk dat er voor ons een kans was.

Een kleine maand later werden we terug verwacht bij Dr. VdV. De uitslagen van de onderzoeken en het rapport van de psychologe zouden met ons besproken worden. DIT was onze eerste tegenslag. Sander bleek infertiel te zijn. Voor ons een donderslag bij heldere hemel. Drama ! Het is om zeep ! Nu mogen we het wel vergeten!

Dr. VdV stelde een nieuw onderzoek voor en Sander onderging weer het vervelende « kwakje » deponeren in het plastic potje. Na dit onderzoek was er iets meer hoop. Het eerste slechte resultaat was te wijten geweest aan een bacteriële infectie. Nu was de spermakwaliteit gestegen van 0 naar 40 %. Er was terug hoop.
Het IVF-programma kon beginnen.

Vermits heel het gebeuren ambulant ging gebeuren en we grotendeels de gang van zaken zelf in handen zouden hebben was het noodzakelijk dat we goed voorbereid zouden worden. We kregen dus consult bij de IVF-verpleegkundige.
Tijdens dit consult werden we op een heel praktische manier met foto's en schema's geïnformeerd over de totale werking van het programma. Ergens was het wat beangstigend. Er kwam zoveel bij kijken en het idee alleen al dat ik ging bestookt worden met hormonenpreparaten, pillen, spuiten, prikken en echo's joeg me toch ergens de daver op het lijf. Met een mapje vol info, een lading voorschriften en met veel goede moed vertrokken we weer naar huis.
Sander besefte maar al te goed dat van ons twee ik diegene was die de grootste inspanningen zou moeten leveren. Ik zou de spuiten krijgen en ik zou de kuren moeten ondergaan en hij..tja..hij moest enkel het « kwakje » deponeren. « Ik hou zoveel van je » zei hij en meer moest dat niet zijn. Ik weet maar al toe goed dat hij gedurende de komende maanden er altijd voor mij zal zijn en dat hij me zal steunen.

We wilden niets overhaasten. Er was geen druk. We moesten ons mentaal beginnen voorbereiden.
Samen hebben we dan ook besloten dat we er in alle rust tijdens de zomerperiode aan zouden beginnen.
Op 21 augustus is het zover.

Bo

Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld