Maandag 21 augustus

, 1.431 keer bekeken
Het is niet makkelijk om de man te zijn van een vrouw die een IVF behandeling ondergaat. Je hebt in feite helemaal niets te doen.

Dat besefte ik vandaag, de eerste dag van ons IVF-programma, maar al te goed. Nadat ik op een onchristelijk vroeg uur uit mijn bed geduwd werd raceten we respectievelijk langs de ziekenkas, de huisdokter en het ziekenhuis en telkens liep ik er zo'n beetje bij voor spek en bonen.
Bij de ziekenkas was het de bedoeling dat ze ons geld gaven maar dat bleek uiteindelijk niet te kunnen, wat mijn vrouw nogal in een slechte bui bracht... De huisdokter is een persoonlijke vriend van ons dus dat fleurde haar wel weer op. De bloedproef vond ze helemaal niet erg maar een schrikkepuit is ze nooit geweest.

Het ziekenhuisbezoek was echter niet van die aard om haar in dat goede humeur te houden. Door een of andere administratieve fout waren we ingeschreven voor een bezoek aan de dienst Echografie terwijl een vaginale echografie op de dienst Gynaecologie dient te gebeuren. Tegen die tijd snapte ik er al lang niks meer van en was Bo inwendig verpleegsters aan het vervloeken. Gelukkig was een dokter zo vriendelijk om ons toch te behandelen en ons tussen zijn patiƫnten er even bij te nemen.

Bij de eigenlijke meting van de ovaria door vaginale echografie (een hele mondvol) was ik niet aanwezig en Bo zei dat dat maar goed was ook. Ik ging het waarschijnlijk niet erg appetijtelijk gevonden hebben... in ieder geval werden de resultaten direct doorgefaxt naar het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde (RIA-lab) en om 16u kregen we de melding dat alles er goed uit zag.

We zijn vertrokken, en het ziet er goed uit. Ik hou mijn vingers gekruist... veel meer dan dat kan ik blijkbaar niet doen. Behalve natuurlijk een liefhebbende echtgenoot zijn en dat ben ik vanzelfsprekend altijd.

Hoop ik.

Sander

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld