Zondag 27 augustus

, 1.070 keer bekeken
Mijn dagen wisselen zich af met haast hyperkinetische momenten en daar tegenover momenten dat ik totaal van de kaart ben.
Vandaag was het dan één van die momenten dat ik uitgeteld was. Spierpijn, gewrichtspijn, buikpijn, warmte opstoten en huilbuien. Op zo'n momenten heb ik enorm behoefte aan de aanwezigheid van San. Ik eis hem dan ook totaal op. Hij probeert wel om er, met een engelengeduld, telkens op in te gaan.
Ik heb ondertussen ook de gewoonte aangenomen om elk gebeuren of wat gezegd wordt buiten zijn context te trekken, met als gevolg dat ik er meestal zelf de oorzaak van ben dat er misverstanden ontstaan. Het resultaat is uiteindelijk dat San voortdurend zit te wikken en wegen voor hij iets zegt. Soms kiest hij er gewoon voor om te zwijgen om zo te vermijden dat de dingen zouden ontaarden. Want ook dat is een gevolg van de kuur... ik zoek dingen om over te kunnen kibbelen. Iets wat ik in normale omstandigheden nooit zou doen.

Wat ik op zich verbazend vind is dat buitenstaanders blijkbaar niet merken dat mijn gemoed anders is. Ik slaag er buiten de huismuren perfect in om de Bo te zijn die ze al altijd gekend hebben. Ik richt mijn pijlen blijkbaar enkel op San en ergens begrijp ik niet goed waarom nu juist hem.

We zijn ondertussen een week verder. Morgen is er terug een nieuwe bloedproef voorzien bij de huisarts en gaat het resultaat doorgefaxt worden naar het RIA-Labo. Rond 16 uur zal ik dan waarschijnlijk weten of de Suprefact (R) effect heeft. Om eerlijk te zijn twijfel ik daar geen moment aan.

Bo

Vorige Volgende

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld