De lange en moeilijke weg naar ons eerste wonder

, 1.696 keer bekeken

Door Linda1988 op 07/12/2011 - 20:45:

Hallo allemaal.

Ik heb besloten om een blog bij te houden die de weg naar ons eerste wondertje volgt. Het bleek namelijk niet zo vanzelfsprekend om meteen zwanger te worden en het werd dus ook een langere weg dan gedacht.

Groetjes Linda & Raffaele

Januari 2010:
We hebben samen beslist dat ik stop met de pil. Ons verlangen is zo groot: laat dat wonder maar komen, je bent meer dan welkom!!

Juli 2010:
We hoopten dat er zich snel een klein beebje zou komen aankondigen... Helaas...
Ik heb tot nu toe 6,5 maand geen regels meer gehad. Mijn cyclus is dus volledig ontregeld shocked.gif
Ik besloot maar eens langs de gynaecoloog te gaan want het begint naar mijn gevoel wel erg lang te duren.

Ik leg er mijn situatie uit en laat een bloedafname laten doen. Ik mag ’s avonds bellen voor het resultaat.
...
Blijkt dat mijn schildklier onvoldoende werkt en dat ik hierdoor geen maandstonden krijg.
Oké, dit had ik niet verwacht... Maar nu weet ik tenminste wat er scheelt.
Ik moet enkele dagen schildklierhormonen innemen totdat mijn regels doorkomen.
Ik ben benieuwd…

3 dagen later -> nog steeds juli 2010: daar zijn mijn regels na een halfjaar!! Ik wist niet dat je hier zo naar kon uitkijken, haha! Wauw, die hormonen hebben goed werk verricht. Hopelijk gaat de rest nu ook zo vlot !

November 2010:
Prachtig! Blijkbaar ging inderdaad alles vlot! We zijn ZWANGER (na slechts 4 maanden)!
Ons geluk kan niet op! Ik kan het niet geloven en doe dan ook 3 zwangerschapstesten. En jawel, hoor, allemaal zo positief als iets!! Wat ben ik nu al fier op ons wondertje in mijn buik!

Ik ga langs bij de huisarts om een bloedafname te laten doen.
’s Avonds bel ik (toch wel met een klein hartje).
"Proficiat, de test was positief, je bent zwanger!"
Mijn hart slaat bijna over… Ik kan het gevoel dat door me heen gaat, niet omschrijven!

23 December 2010:
We zouden het met Nieuwjaar aan de naaste familie vertellen…
Het zal echter niet meer nodig zijn sad.gif.
Ik heb last van redelijk wat bloedverlies en mag vandaag nog langs de gynaecoloog gaan.

Hij zegt dat het er niet zo goed uitziet. Het vruchtje lijkt niet meer te groeien en mijn HCG-waarden stijgen niet voldoende. Ik moet over 5 dagen terug komen om te zien of er verandering is.

Wat gaat dit lang duren, zeg! Toch weiger ik mij neer te leggen bij de mogelijkheid dat ik ons wondertje nu al zal moeten afgeven. Positief blijven denken, is the spirit!

28 December 2010:
Het heeft een eeuwigheid geduurd voor we terug mochten gaan bij de gynaecoloog! Ik heb intussen nog bloed verloren maar toch blijf ik geloven dat hij/zij gegroeid is.
Aangekomen bij de gynaecoloog: inwendig onderzoek… En ik zie het al aan zijn gezicht: juist ja, geen goed nieuws, het is een miskraam geworden...
Onze droom barst uit elkaar. Ik heb de verdere uitleg van de gynaecoloog zelfs volledig gemist en hoor enkel nog dat ’’dit zeer vaak voorkomt" en "dat het niet aan ons ligt maar dat een fout is bij de celdeling waarbij de natuur zelf ingrijpt".
Hij wenst ons sterkte en zegt dat het de volgende keer zeker wel zal lukken. Ik ben nog jong en het is goed om er op deze leeftijd mee te beginnen omdat je het minst kans hebt dat er iets misgaat... Hmmmm... ik zie het sad.gif

De gynaecoloog stelt voor om een curettage te plannen op 30 december. Als we dit niet doen, zal het eindigen in een hevige bloeding en zal ik hiermee waarschijnlijk op de spoed terecht komen. Het is ook niet te voorspellen wanneer het vruchtje zal afkomen, àls het al uit zichzelf zal afkomen.
Ik stem hier dan maar mee in al heb ik geen idee wat me te wachten staat…
De secretaresse plant de curettage in en geeft mij nog medicatie voor de dag zelf mee om het baarmoederslijmvlies zachter te maken.
Pff, er gaan veel gevoelens door me heen. Wat voelt het raar om van de ene dag op de andere te weten dat je niet meer zwanger bent.
Met tranen in de ogen verlaten we het ziekenhuis. Tot over 2 dagen…

30 December 2010:
Vandaag staat een curettage op het programma. Ik had op internet al alles uitgezocht en het blijkt om een kleine medische ingreep te gaan (maar met grote emotionele gevolgen). Ik had me wel een leukere “afsluiting van het jaar” voorgesteld. Als verpleegkundige in spe maak ik dit alles heel intens mee. Nu lig ik plots aan de andere kant.
Raffaele brengt me naar het ziekenhuis en blijft bij me tot ze me komen halen voor de narcose. Tijdens de rit naar het ziekenhuis wordt er niet veel gepraat... Precies op tijd, om 07.00u komen we aan.
Ik schrijf me in aan de balie en een verpleegkundige komt ons beneden halen en brengt ons naar mijn kamer. Ik krijg een 1persoonskamer omdat de meerpersoonskamers volzet zijn. Hier ben ik alvast niet rouwig om! Het is ondertussen 07.30u.

De verpleegkundigen op de afdeling zijn zeer meelevend en begripvol, wat deugd doet. Ze hebben allen bemoedigende woorden voor me.
Voor ik onder narcose wordt gebracht, komt de gynaecoloog nog langs. Hij zegt nogmaals dat hij het erg vindt maar dat dit spijtig genoeg heel vaak voorkomt. Ik moet geen angst voor de ingreep hebben want ik zal maar 20 minuten in slaap zijn. Hij geeft me een stevige handdruk en zegt tot straks.

De logistieke assistenten komen me na een halfuur al halen, het is al mijn beurt!! (08.00u)
Ik neem afscheid van Raffaele en daar ga ik, met bed en al... richting de operatiezaal. Wanneer ik de gynaecoloog in de operatiezaal terug zie, ben ik vooral aan het panikeren over de narcose.
Gelukkig ben ik, nog voor ik het goed en wel besef, in slaap. (8.30u)

Een halfuur laten word ik al wakker op de recovery.
Wat is het raar om hier zelf in een bed te liggen terwijl ik anders aan de andere kant sta. Voordeel is dat ik weet wat de apparatuur rond mij doet. Ik kan me voorstellen dat, voor mensen die dit niet weten, het gepiep zeer beangstigend moet zijn.
Ook hier zijn de verpleegkundigen erg lief en stellen ze me gerust. Ik ben direct goed wakker en na een paar keer controleren van de saturatie en bloeddruk, mag ik meteen gehaald worden om terug naar mijn kamer te gaan.
Ik stuur mijn wederhelft een bericht dat ik terug goed en wel op de kamer ben. Hij komt er meteen aan, zegt hij. (9.30u) Slapen zit er niet meer in. Ik kijk maar wat tv. De verpleegkundigen komen af en toe mijn bloeddruk en saturatie opnemen.

Vanaf 10.30 mag ik opstaan om naar het toilet te gaan en mag ik wat drinken. Ik voel eigenlijk niet echt dat ik een lichte operatie achter de rug heb.
Oeps, te vroeg geroepen! Wanneer ik wil opstaan, voel ik toch wel duidelijk dat ik een narcose achter de rug heb. Toch maar even op de zijkant van het bed blijven zitten en daarna voorzichtig opstaan.

Daar is mijn wederhelft!! Ik drink wat water, krijg om 12u zelfs nog mijn middagmaal. Wwanneer ik rustig gegeten heb, mag ik naar huis: zegt de verpleegkundige. De gynaecoloog komt langs en zegt dat alles heel vlot verlopen is. Hij geeft ons nog een handdruk en zegt ons volgende week terug te zien (controle).
Ik heb nog op mijn gemakje gegeten, mijn spullen gepakt.. En dan nu: tijd om naar huis te gaan, het is achter de rug!

2 Januari 2011:
Ik ga terug langs gynaecoloog op controle. Een inwendige echo laat zien dat ’alles’ weg is en dat we terug vanaf 0 kunnen starten. Alles was tijdens de operatie heel vlot verlopen, hoor ik nog een keer en als we er mentaal klaar voor zijn, mogen we meteen terug proberen voor een nieuw wondertje.

Maart 2011:
We hebben dan ook besloten om er na de curettage direct weer voor te gaan. Hopelijk gaat het deze keer weer zo snel en gaat het deze keer wel goed!
Ik heb tot op vandaag alweer mijn regels niet meer gehad. We gaan maar weer langs de gynaecoloog... Blijkt dat mijn follikels onveranderd blijven en dus niet groeien zoals het zou moeten zijn. De gynaecoloog schrijft Clomid voor (follikelrijping).

1 April 2011:
Vanaf deze maand mijn eerste kuur Clomid om de follikels te laten groeien. Ik mag ook al Pregnyl-inspuitingen halen om hiermee dan een eisprong op te wekken.

9 April 2011:
De Clomid netjes ingenomen: afspraak bij gynaecoloog voor een follikelmeting.
Ja, die follikelmetingen komen erbij wanneer je Clomid neemt. Er zitten 2 follikels klaar van 14mm, de rest is allemaal kleiner dan 10mm. Ik mag overmorgen terugkomen om te kijken of ze voldoende gegroeid zijn. (Ze moeten rond de 20-22mm zijn vooraleer er een eisprong zal plaatsvinden).

11 April 2011:
Ze zijn beide gelijkmatig gegroeid tot.. 17mm. Ik ben wat teleurgesteld maar gynaecoloog zegt dat dit zeker niet slecht is. Ze krijgen vaak een groeispurt vanaf 16mm: zegt hij. Hij zegt dat ik woensdag of donderdag mijn eisprong zal hebben en moet de Pregnyl deze ronde dus niet gebruiken.

13 April 2011:
Een positieve ovulatietest: mijn eisprong is dus eindelijk na 3,5 maanden komen opdagen! Hopelijk gaat het deze maand goed!

26 April 2011:
Normaal zou ik morgen mijn regels moeten krijgen als het deze cyclus niet gelukt is. Ik heb er eigenlijk wel een goed oog op deze maand! Voel vandaag nog niks van zeurende buikpijn dus heb toch lichtjes hoop.. Als mijn regels morgen nog uitblijven ga ik een zwangerschapstest doen en hopelijk wordt het een dikke positieve test!

27 April 2011:
Jawel, hoor, de maandstonden hebben zich netjes aan hun afspraak gehouden. Weer niks deze cyclus. Ben echt wel ontgoocheld en heb dan ook besloten om een maandje rust te nemen. Voor mij deze maand dus geen follikelmetingen en gynaecoloogbezoekjes...

28 Juni 2011:
Hier zijn we nog een keer. Het is al een tijdje geleden dat ik nog een bericht gepost hebt. Ik ben er de laatste maand nog steeds een heel stuk minder mee bezig geweest. Ik had me wel voorgenomen dat ik wat ovulatietestjes ging bijhouden deze maand en, moest het deze maand nog niks opleveren, dat ik bij mijn volgende cyclus terug met Clomid zou starten.

Ik heb elke dag dus een ovulatietest gedaan, vanaf dag 9, zodat ik mijn eisprong zeker niet ging missen. Voor mijn miskraam had ik mijn ovulatie altijd mooi op dag 16-17... Deze cyclus was mijn ovulatie op dag ... 30 ... ! Je moet niet vragen hoe ontregeld je lichaam kan zijn. Maar ik ben al blij dat ik tenminste een positieve ovulatietest in handen heb gekregen.
Dus nu weer 2 weekjes geduld uitoefenen en wachten op een hopelijk positief resultaat. Ben er redelijk nuchter in deze keer en hou al rekening met een negatieve afloop van deze cyclus. Maar zeg nooit nooit!

9 Juli 2011:
Aangezien op de tests staat ’vanaf 4 dagen voor NOD’ kon ik het vandaag niet laten om al een testje te wagen… Ik had zo een goed gevoel deze maand. Maar nee, hoor, duidelijk negatief!! Pff, hoelang gaat het nog duren vooraleer het geluk aan onze kant staat?

12 Juli 2011:
Weet niet hoe ik erbij kom maar wou toch nog eens een test proberen. Ik weet dat het steeds best ’s ochtends moet gedaan worden, maar ja, ik wou het -denk ik- nog eens zwart op wit zien zodat het doordringt. Ik doe het testje en leg het even aan de kant. Ik bereid me al voor op niks natuurlijk want zo zal het wel zijn. Ik draai me om en ... WAT IS DIT NU? surprised.gif

Jawel hoor, er staat een streep!! Ik weet echt niet meer wat ik moet geloven... Kan het toch eindelijk waar zijn? Na precies 16 maanden en 1 miskraam? Jammer genoeg kan ik niet blij zijn want het ongeloof is nog te groot. Ik had me er al helemaal bij neergelegd dat ik terug naar de gynaecoloog zou moeten gaan en terug Clomid moest nemen. Ik ga morgenvroeg terug een testje doen en dan zien we wel! Als het dan zo ver is... Tja, dan kan mijn geluk niet meer op!!! Duimen maar dus!

13 Juli 2011::
Jawel, hoor, ook deze morgen was er terug een (licht) streepje te zien op de test. Maar een streep is een streep, hoe licht ze ook is! Kan het nog altijd niet geloven en het heeft precies even tijd nodig om door te dringen. Heb vandaag ook van die vervelende buikpijn wat lijkt op het krijgen van mijn regels. Als ik ze deze week niet krijg dan ga ik volgende week maar eens langs de huisarts bloed laten trekken. Hopelijk hebben we binnen dit en 8 maanden een gezonde baby in onze armen!

16 Juli 2011:
Nog steeds is het ongeloof aanwezig terwijl de testen nochtans duidelijk zijn! Vandaag had ik licht bloedverlies overdag. Pff, de angst is weer zo groot! Het kan toch niet weer waar zijn... Ik weet dat bloedingen veel voorkomen en dat dit ook andere oorzaken kan hebben, maar ja, vorige keer is het toch nog misgelopen.
De testen gaan toch al van licht naar donker... Mijn HCG stijgt dus, hopelijk blijft dit zo vooruit gaan!

17 Juli 2011:
Nog steeds bloedverlies vandaag. Vooral in de namiddag was het redelijk hevig…
Het kan toch niet waar zijn dat het weer misgaat!

18 Juli 2011:
Vandaag is het bloeden zo goed als gestopt. Laat het alsjeblieft zo blijven! Ik durf zelfs niet langs huisdokter te gaan deze keer om HCG te bepalen. Heb zo schrik dat de bloeding van gisteren er teveel aan was.
Toch maar mijn stoute schoenen deze morgen aangetrokken en gebeld naar de gynaecoloog voor eerste afspraak. Ik moet erin blijven geloven dat ons schatje deze keer wél bij ons blijft!!!
Ik mag 12 augustus op eerste controle gaan dan zal ik 8 weken en een paar dagen ver zijn.
Volgende week ga ik op vrije raadpleging omdat je dan het vruchtje en het hartje al kan zien. Dan zal ik pas echt op mijn gemak zijn en volop kunnen genieten!

20 Juli 2011:
Het geluk zit ons niet echt mee precies sad.gif
Vandaag naar vrije raadpleging gegaan omdat ik zo ongerust was over het bloedverlies. Toch blijf ik hopen dat het deze keer wel goed loopt. Het bloeden is vandaag precies ook minder.

Als we binnen mogen, leg ik mijn situatie uit. Hij doet een inwendige echo, roept Raffaele erbij en ... inderdaad het ziet er dus niet goed uit. Er zit wel een zwart ’bolletje’ maar hij denkt dat het eerder een bloedprop of vocht is en zegt dan ook dat het heel waarschijnlijk (terug) een miskraam zal worden. Ik moet mijn tranen bedwingen en word zo boos in mezelf! Waarom ik?? Toch niet 2x op een rij ? sad.gif
Ik laat een bloedafname doen om mijn HCG te bepalen en moet vrijdagmorgen terug om hetzelfde te doen. ’s Middags mag ik hem bellen voor het resultaat. Als het voldoende snel daalt dan moet ik geen curettage laten doen. Daalt het veel te langzaam dan wel...
Ik hoop echt op de eerste optie want ik weet niet als ik een tweede curettage aankan... Fysiek wilt het niet zoveel zeggen maar mentaal dat is iets anders…

22 Juli 2011:
Vandaag vroeg opgestaan om weer een bloedafname te laten doen in het ziekenhuis. Ik mocht deze middag bellen voor het resultaat. Om 11.30 doe ik al een poging. Mijn HCG van woensdag was 480. Het was dus waarschijnlijk al aan het zakken want de waarde is nogal laag. Omdat hij de resultaten van vandaag nog niet heeft, moet ik om 12.30 terugbellen.
Poging 2 dus... Mijn hart slaat bijna over van de zenuwen. Ik heb me al helemaal voorbereid dat het slecht nieuws is en hoop alleen dat ik niet weer een curettage moet laten doen...
De gynaecoloog neemt op en zegt: “Proficiat.”
Ik krijg de tranen in mijn ogen en geloof mijn oren niet! Wauw, dat wondertje van ons wilt dus heel graag komen! Mijn HCG was vandaag 793 wat dus een goede stijging is volgens de gynaecoloog. Wat ben ik blij!!! Ik sta nog na te trillen...

Alsjeblieft, blijf deze keer bij ons lieve schat!! Je bent ongeveer uitgerekend voor mijn verjaardag, Een mooier geschenk kan ik toch niet wensen?

23 juli 2011:
Nog helemaal niets van symptomen, het is voor mij dus nog steeds wat onwerkelijk. Overmorgen terug langs gynaecoloog voor echo. Misschien zien we al een hartje kloppen (waarschijnlijk is het nog net wat te vroeg) en zal het helemaal tot ons doordringen! smile.gif

17 Juli 2011:
Ik zit hier met een smile te schrijven dus... alles was oké! Wel ben ik een weekje minder ver dan gedacht. Daarom dat het er op de vorige echo niet goed uitzag omdat hij/zij een weekje achterstond op schema. De evolutie voor een week was normaal. Vorige week zagen we enkel het vruchtzakje en nu was het vruchtje toch al te zien. Volgende echo en intake gesprek is op 12 augustus.

We hebben al een boekje meegekregen met algemene info en allerlei documenten die tegen het einde van de zwangerschap in orde moeten gemaakt worden. Een hele opluchting dat alles in orde was want ging nog steeds met een klein hartje langs de gynaecoloog! Nu proberen te beseffen dat we in maart mama en papa worden, en genieten zolang ik nog geen kwaaltjes heb (al neem ik die er HEEL graag bij!).

29 Juli 2011:
Ons geluk was terug van korte duur. Gisteren zag alles er goed uit en hebben we het vruchtje zelfs voor de eerste keer kunnen zien. Vandaag stopt onze droom weer sad.gif Ik heb heel veel bloed verloren vandaag en ja, het is opnieuw een miskraam geworden. Weer een sterretje bij hierboven.
Waarom toch, waarom?

1 Augustus 2011:
Vandaag op controle geweest bij gynaecoloog. We hebben een andere gynaecoloog genomen die korter bij ons thuis is. Een hele lieve vrouw en ze gaf voldoende uitleg bij alles.
De hele situatie uitgelegd en toen inwendige echo gedaan. ’Alles’ was inderdaad weg, het positieve hiervan is dus dat ik geen curettage moet laten doen. Ze ging mijn dossiers opvragen bij de vorige gynaecoloog en ik moet de 12de opnieuw langskomen. Ze ging dan ook testen doen bij Raffaele en zien was ze voor ons konden doen. We moeten wel 1 ronde overslaan. Dit lijkt logisch maar voor mij was toch moeilijk, weer een maand later zwanger. Ach, ja, ik probeer positief te denken en de 3de keer moet het gewoon goede keer zijn! Het geluk zal ons ook nog tegemoet komen!
Ik hou jullie op de hoogte! Hopelijk krijgen we vanaf nu enkel goed nieuws. Al vrees ik dat ik tijdens de eerste 12 weken van de zwangerschap nooit helemaal gerust zal kunnen zijn!

12 Augustus 2011:
Zo hier zijn we nog een keer! Vandaag terug op controle geweest bij gynaecoloog. Het zwangerschapshormoon was nog steeds niet volledig uit mijn bloed maar voor de rest zag het er allemaal heel goed uit. Terug een bloedafname laten doen om te zien of mijn schildklier nog steeds naar behoren werkt.
Ik zei tegen gynaecoloog dat ik het er wel moeilijk mee had dat het zo 2x op een rij verkeerd was gegaan. Die eerste keer oké, een miskraam komt namelijk veel meer voor dan we denken. De gyn zei dat hoe jonger je bent, hoe minder kans je hebt op een miskraam (als je voor de rest gezond bent natuurlijk). Ik had dus echt 2x brute pech gehad en de 3de keer moet het nu dan ook gewoon goedlopen volgens haar. Zo niet, zullen er een heel resem onderzoeken starten om te zien waar het mis gaat.
We gaan eerst nog 6 maanden zien hoe het loopt en dan eventueel terug starten met Clomid. Moesten mijn cyclussen opnieuw rond de 40 dagen zitten, kunnen we misschien vroeger starten. Ik heb besloten om de eerste maanden ook geen ovulatietesten meer te gebruiken en het even zoveel mogelijk uit mijn hoofd te zetten. We zijn er al zolang en veel te veel mee bezig geweest en ik voel dat het nu wel even genoeg is geweest. Die teleurstellingen telkens opnieuw wegen toch wel zwaar door.
Maar ik hou me vast aan de gedachte dat het volgende keer gewoon goed MOET lopen, alle waarden van mijn bloed waren zeer goed dus het geluk moet toch eens een keer aan onze zijde staan, hé.

Alvast bedankt aan iedereen van het forum die me een hart onder de riem heeft gestoken. Daardoor weet je dat dit niet enkel jou overkomt en dat er nog zoveel zijn die hetzelfde doormaken!
We gaan gewoon met frisse moed verder en over een paar maanden hoop ik dat hier terug positief nieuws komt wink.gif

23 Augustus 2011:
Onverwacht toch terug een kleine update van de situatie smile.gif
Aangezien mijn cyclussen na de eerste curettage rond de 40 dagen zat, dacht ik dat het nu weer van dat ging zijn. Niet dus... Na 21 dagen zat mijn cyclus er al op. Wat dus wilt zeggen dat dit ook niet zo gunstig is om zwanger te worden. De follikels krijgen zo niet voldoende de tijd om volledig te groeien. Na een telefoontje met de gyn mocht ik een voorschrift gaan halen en sinds gisteren zit ik dus weer een Clomid-cyclus smile.gif Dat geeft een geruster gevoel omdat je hier zo goed in opgevolgd word. Komende week mag ik dus weer voor follikelmetingen langsgaan…
Zo zijn we ondertussen al een dik anderhalf jaar bezig!

September 2011:
Het was deze maand weer een rollercoaster van positieve en negatieve gevoelens.
Mijn 1ste cyclus na miskraam: 21 dagen tem 18/8.
De 2de cyclus: op dag 12 bij de gynaecoloog langs geweest voor een follikelmeting. Er waren 2 follikels gelijkmatig aan het groeien, zei gyn en we hadden dus weer meer kans op een tweeling.
“Ja, dat had ik nog al gehad”, zei ik, maar ik zou al blij als er eentje bevrucht zou worden.
Een tweeling zou zeker een mooie verwijzing zijn naar de 2 miskramen, het zou het verdriet wel wat draaglijker maken. Erg zou ik het dus zeker niet vinden.
Mijn vorige cyclus met 2 gelijke kansen werd echter ook niets. Dit nieuws geeft me toch wel een beetje extra hoop omdat 2 kansen te hebben ipv 1.

Eisprong mooi op de 14e dag gehad (31/8). Zou het deze keer eindelijk lukken na anderhalf jaar?

We zijn 14 september, ik zou vandaag mijn regels moeten krijgen en... Ze zijn er niet! Ik begin al een beetje te zweven natuurlijk! Ik doe een testje maar niks, hoor! Zo negatief als iets.
De gyn vond het ook raar want het is meer uitzondering dan regel dat je regels toch uitblijven zonder een positieve test.

Op 15 september opnieuw een test gedaan en terug volledig negatief. Het zal dus weer niets zijn deze ronde.
En jawel, de 16e... daar zijn mijn regels weer. Opnieuw een verloren ronde... En zo blijven we maar bezig terwijl de teleurstelling iedere keer groter en groter aan het worden is.
Nu maar weer hopen dat het komende maand lukt!

Oktober 2011:
Willen of niet, ik wou er terug volledig voor gaan deze maand. Na mijn regels ben ik opnieuw begonnen met mijn laatste strip Clomid. Het was de laatste keer dat ik het op deze manier wou proberen. Netjes ingenomen van dag 3 tem dag 7. En nu maar weer wachten op de eisprong en dus mijn vruchtbare dagen.
Net nu vertrek ik ook nog een week zonder mijn ventje naar Nederland (Goes). Dus laat mijn eisprong dan aub niet komen want dan is het weer een verloren cyclus. Het gaat nipt zijn want als ik 14 dagen tel t.e.m. de eisprong gaat deze net op de donderdag vallen (en dan ben ik dus nog niet terug thuis).

De week weg van huis is heel druk en brengt me gelukkig wel wat afleiding. De week vliegt voorbij en voor ik het weet is het vrijdagavond en ben ik weer thuis. Ik heb tot nu toe niks gevoeld dus hoop dat eisprong niet geweest is!

Maandag 3 oktober:
Jaaa! Een positieve ovulatietest, de eisprong is in aantocht! Gelukkig geen verloren cyclus.

Dinsdag 4 oktober:
Ik denk dat ik mijn eisprong vandaag gevoeld heb, hij was wel minder voelbaar dan anders (hoop niet dat de follikel dus onvoldoende gegroeid is).

En na mijn vruchtbare dagen zitten we weer op het wachtbankje, nog 14 dagen wachten. Pff, wat duren deze weken lang!

14 Oktober 2011
Mijn NOD staat op de 18dee. Ik weet niet hoe het komt maar deze maand heb ik er meer vertrouwen in dan anders...
Ik heb mij deze morgen (4 dagen voor NOD) toch aan een testje gewaagd. Weet dat het niet slim is want dat het waarschijnlijk nog te vroeg is maar voel me al een paar dagen ’anders’ en riskeer het toch. Resultaat: negatief. MAAR binnen de 10 minuten zie ik precies toch een indrooglijntje. Pfff, voel me stom en had beter niet getest want nu krijg ik weer hoop natuurlijk.
Morgen nog maar eens een testje wagen!

15 Oktober 2011
Ik heb mij deze morgen nog maar eens aan een testje gewaagd... En jawel, hoor, er verschijnt een zeer licht lijntje. Zou het dan toch waar zijn???
Laat het voor mij aub 3de keer, goede keer zijn en laat mij de 9 maanden goed een wel doorkomen. Ik weet niet of ik een 3de miskraam nog wel ga aankunnen sad.gif
Ik hou jullie op de hoogte!

17 Oktober 2011
Ik heb vandaag opnieuw een test gedaan en jawel, hoor, meteen kwam er een dikke streep tevoorschijn smile.gif
Dat geeft me wel een goed gevoel omdat ik nog maar 1 dag voor NOD zit en de test al dik positief is terwijl bij mijn vorige zwangerschappen de testen héél licht waren op mijn NOD. Ik vind het wel erg dat we niet meer volop kunnen genieten. De schrik voor opnieuw een miskraam is bij ons héél erg aanwezig.
Ik laat nu ook geen bloedafname doen en ga nog niet langs de gynaecoloog. Ik wacht gewoon tot ik de 6 weken haal en pas dan zal het voor mij echt genieten zijn!

Linda
Dit verhaal is online geplaatst zoals het bij ons is aangekomen. 9Maand is niet verantwoordelijk voor inhoud, grammaticale fouten, enz.

Reacties

  • Hoi Linda

    Je laatste reactie was van oktober 2011 met een positieve test, maar ben eigenlijk wel benieuwd, hoe is het afgelopen? En hoe gaat het nu met je?

    Groeten Mar83

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld