Onze grote kinderwens

, 1.120 keer bekeken

Door Bieke op 23/02/2011 - 20:58:

Mijn verhaal begint in 2007, mijn vriend en ik wonen al een tijdje samen en hadden besloten dat kindjes meer dan welkom waren. En dus stopte ik met anticonceptie en maakte een afspraak bij de gynaecoloog voor een check-up. Als kind had ik verschillende operaties aan mijn buik ondergaan en de gynaecoloog wilde al snel een kijkoperatie doen om te zien of alles oké was.
De uitslag was hard: mijn eileiders waren door de operaties vergroeid met mijn bekken, een zwangerschap via de natuurlijke weg was uitgesloten. Hij stelde IVF voor en we stemden toe…

Niet veel later zaten we voor het eerst in de wachtkamer van de IVF-arts die ons zou begeleiden. Het viel ons op hoeveel koppels er zaten, we waren duidelijk niet alleen in deze ’situatie’.
We hadden nog een gesprek met een vroedvrouw die ons zou volgen tijdens de procedure, en niet veel later konden we starten met de eerste IVF-poging.
Ik moest puffen stipt om de zoveel uur, mezelf inspuiten met hormonen en regelmatig bij de gynaecoloog langs gaan voor controles. Twee dagen voor de afname van de eicellen moesten we om 0u30 ’s nachts naar de spoeddienst van het ziekenhuis om Pregnyl te laten inspuiten (om de eisprong op te wekken).

En dan volgde de dag van de afname. We melden ons ’s morgens vroeg aan en na een hele hoop papierwerk (we moesten allerlei contracten ondertekenen) was het wachten op mijn beurt.
Tijdens de controle-echo’s had de IVF-arts al gezien dat mijn eierstokken vrij hoog lagen, en had hij besloten om me tijdens de ingreep onder volledige narcose te brengen.
Toen ik 2 uurtjes later terug wakker werd, stond er een "4" op mijn hand geschreven. Dat betekende dat ze 4 eicelletjes hadden om mee verder te gaan.
Daarna was het wachten op een telefoontje van het labo, en 3 dagen later werd er 1 embryo teruggeplaatst.
Ik voelde me enorm slecht, had sinds de afname enorme buikpijn en had er helemaal geen goed oog in…

Er volgden 12 spannende dagen vooraleer ik langs mocht gaan voor een bloedonderzoek om te zien of de poging gelukt was. Ik moest nog tot ’s avonds wachten om de uitslag te horen en liep de hele dag nerveus rond tot eindelijk mijn gsm rinkelde. Het was slecht nieuws: niet zwanger, én als we verder wilden gaan met IVF dan zou een operatie om mijn eierstokken lager te leggen noodzakelijk zijn. Uiteraard kwam dit hard aan en zijn er heel wat traantjes gevloeid die avond, maar we wisten wel zeker dat we niet zouden opgeven! Dus maakten we al snel een afspraak om de operatie te laten doorgaan…

Enkele maanden en een geslaagde operatie verder konden we starten aan IVF-poging 2. Opnieuw puffen, spuiten, controles en ’s nachts naar de spoed… En dan volgde de afname van de eicellen.
Ik werd weer onder volledige narcose gebracht en enkele uurtjes later kregen we goed nieuws: de afname was veel vlotter verlopen dan de eerste keer. Ik had deze keer ook wat minder buikpijn.
En toen we 12 dagen later dan ook nog eens te horen kregen dat we zwanger waren, liepen we op wolkjes. Maar het geluk was van korte duur…
Enkele dagen later was er een nieuwe bloedtest en de dokter vertelde ons dat de waarden niet genoeg gestegen waren en dat het hoogstwaarschijnlijk een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was. We moesten een bloeding afwachten en als die er niet kwam, zou een operatie noodzakelijk zijn. We wachten en wachten, maar er gebeurde niets… Tot de avond voor de geplande operatie: de natuur deed zijn werk. Wat een opluchting en tegelijk zo triest…

Maar opgeven stond niet in onze woordenboek, en ook de gynaecoloog vond dat we moesten doorzetten en dus volgde IVF-poging 3. Opnieuw heel de procedure doorlopen, alleen werden er deze keer 2 embryo’s teruggeplaatst.
12 Dagen later ’s avonds volgde de telefoon van de arts met de uitslag van het bloedonderzoek: “Proficiat, mevrouw, u bent goed zwanger!”
Ons vermoeden bleek te kloppen! En toen ook de tweede bloedtest positief was, waren we in de 7de hemel!

Enkele weken later volgde een eerste echo waaruit bleek dat beide embryo’s zich hadden ingenesteld: we verwachtten een tweeling!
Vrienden, familie, collega’s werden ingelicht en iedereen was reuzenblij!
Ik was die eerste weken enorm misselijk. En ik was ook wel een beetje bang, die eerste 12 weken, maar eenmaal die voorbij waren, kon ik volop genieten van de zwangerschap. Mijn vriend fluisterde tegen mijn buik, ik ging babykleertjes kopen, de babykamer werd geschilderd, de meubeltjes en wandelwagen werden besteld en we kochten een grote gezinswagen…

En dan – ik was inmiddels 20 weken zwanger- gebeurde wat niemand nog had kunnen verwachten… Ik bleek een infectie op de vliezen te hebben en dit had de weeën in gang gezet. Ik werd meteen opgenomen in het ziekenhuis. Ik mocht het bed niet meer uit, mijn benen werden omhoog gelegd,… Maar het mocht allemaal niet baten…
Enkele dagen later beviel ik veel te vroeg van 2 prachtige jongetjes: Wannes* en Oliver*. Ze waren zo mooi, we mochten ze vasthouden en de verpleegsters namen voet- en handafdrukjes van hen, en ook onze familie kon hen zien.
Een week later hebben we hen in intieme kring begraven, ze lagen samen in een heel klein wit kistje, bij hen 2 mini knuffelbeertjes, en een hartje in hout dat hun papa gemaakt had voor hen. Op de begrafenis werd een mooie tekst voorgelezen die mijn moeder had geschreven, en nadien kwam iedereen nog mee naar ons thuis voor een minikoffietafel…
Het afscheid was nu definitief. Maar hoe moesten we verder? Ik was gebroken, en toch ging ik een maand later opnieuw aan het werk en deed ik enkele maanden later een 4de IVF-poging die uitmondde in een heel vroege miskraam.

Er volgden heel moeilijke maanden. Ik was intussen op ziekenkas op aanraden van mijn baas die zelf zei dat ze het niet meer kon aanzien hoe ik verdronk in mijn verdriet. Het heeft veel tijd en tranen gekost, maar stilaan geraakte ik er terug bovenop… Dankzij mijn lieve vriend, mijn ouders, de sociale dienst van het ziekenhuis: ze hebben mij allemaal zo gesteund.

En eind 2010 besloten we een 5de IVF-poging te wagen en ja, hoor, opnieuw zwanger.
Tijdens de eerste echo hoorden we dat we weer een tweeling mochten verwachten. Angst en blijdschap wisselden elkaar af, maar één ding stond vast: ik zou er álles voor doen om deze 2 wondertjes te mogen houden!
De eerste 12 weken kropen voorbij. Het was een eerste mijlpaal die we hadden bereikt!
Maar ons hart sloeg over toen ik rond 14 weken zwangerschap ’s nachts plots een erge steek in mijn buik voelde. Ik ging rechtop zitten, deed het licht aan en zag waar ik zo voor vreesde: bloed.
We reden onmiddellijk naar het ziekenhuis. Er lag een bloedspoor van de auto naar de spoeddienst en ook de rolstoel waarin ze me zetten, hing onder het bloed. Maar op de echo zagen we tot onze eigen verbazing 2 goed bewegende kindjes en vond ik mijn vechtlust terug. En toen ik 10 dagen later naar huis mocht terugkeren, heb ik de platte rust die de dokter me had voorgeschreven heel letterlijk genomen. Ik stond enkel recht om naar het toilet te gaan, even te douchen of te eten, maar verder bracht ik mijn tijd horizontaal door, met slechts 1 doel voor ogen: deze hummeltjes levend en wel op de wereld zetten. De tijd ging wel erg traag...

Op een ochtend, ik was toen ongeveer 20 weken zwanger, zag ik dat mijn linkerbeen dikker was geworden. Ik belde naar het ziekenhuis en zij stelden voor om langs te komen voor een controle. Ik bleek een trombose te hebben in mijn been, wat gevaarlijk zou zijn en dus werd ik opgenomen. Ook bleek mijn baarmoederhals sterk verkort te zijn dus terug naar huis gaan, zat er niet meer in. Maar ik legde me er al snel bij neer en voelde me er eigenlijk ook wel veilig zo.
En traag maar zeker haalden we steeds meer mijlpalen: eerst de 25 weken zwangerschap, en zo telkens een week verder… 30 Weken (wat een feest!), 31, 32 en dan op een vrijdagmorgen, heel vroeg rond 5 u werd ik wakker. Ik voelde me ‘raar’. Ik nam een douche en toen ik even later terug in het ziekenhuisbed lag, voelde ik mijn water breken. Ik drukte op het belletje om de verpleegster te roepen en belde mijn vriend om hem in te lichten.
En dan ging het heel snel: nog geen half uur later had ik volledige ontsluiting en werd ik naar de operatiekamer gebracht voor de keizersnede. Mijn vriend was net op tijd om mee te gaan. De epidurale verdoving verliep wat moeizaam. Maar na verschillende keren prikken, kon de gynaecoloog eraan beginnen. Enkele minuten later hoorde we ons eerste zoontje huilen. Wat een prachtig moment! Even mochten we Lenn zien en dan werd hij in de couveuse gelegd.
Een minuutje later volgde zijn broertje Niels. Ook hij huilde luid, het was een prachtig moment!

Een maand later mochten we hen meenemen naar huis en kon ons leven samen verder gaan, met onze 2 zoontjes op onze arm en hun 2 broertjes in ons hart…

Bieke

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld