Zwanger worden... Het kan wel...

, 1.133 keer bekeken

Door Sofie op 12/04/2011 - 21:16:

Hoi,

Ik ben Sofie, 28 jaar, mama van een flinke dochter van bijna 3 jaar en dromer van een groot gezin. Altijd gehoopt, altijd gewild, en gelukkig een man leren kennen die dat even graag wou. Maar zoals velen zullen weten, is er een heel grote kloof tussen zwanger willen worden en het ook daadwerkelijk worden.

Heel snel nadat mijn man en ik gesetteld waren, was het voor ons heel simpel dat wij snel aan een gezinnetje wilden beginnen. Maar niets is wat het lijkt en wij horen bij diegenen die eerst veel verdriet moeten kennen voor ze een kindje krijgen. Miskramen, innestelingproblemen, korte bevruchtingen,… noem maar op, wij kennen het.
Groot was ons verdriet bij mijn tweede miskraam die ik kreeg op bijna 12 weken. Dit hadden we niet meer verwacht, dus de klap en het schuldgevoel was groot. Want jammer maar helaas is een miskraam kennelijk voor vele mensen geen reden om verdriet te hebben. Ik kon nergens terecht met mijn verdriet, enkel mijn partner voelde wat ik voelde. Uitspraken als: "je bent nog jong", "het was maar 12 weken", "de volgende keer zal het wel lukken", zijn ons dat ook niet vreemd.
De pijn van de miskraam gecombineerd met het “alleen”-gevoel maakte van mij een hele bittere jonge vrouw.
Ik voelde me dan ook nog heel schuldig tegenover mijn partner, want voor mij was het een uitgemaakte zaak dat mijn lichaam hem geen kind kon schenken. Ik schaamde me naar hem toe en voelde het als een persoonlijk falen dat ik zijn kind niet kon voldragen. Maar mede dankzij hem en mijn huisarts heb ik mezelf dan toch herpakt en geprobeerd om mijn verdriet een plaats te geven.
Na 4 jaar is het voor mij nog steeds iets waar ik heel vaak mee bezig ben.

Gelukkig kwam een dik jaar later dan toch het verlossende nieuws: ik was zwanger!!! Mijn vreugde was echter van korte duur, want ik was al voor de controles elke keer weer ervan overtuigd dat het zeker slecht zou aflopen. Mijn pre-contracties op 19 weken maakten het er niet makkelijker op.
Maar op 21/07/08 beviel ik van een prachtige dochter, Lenthe: 51cm en 4kg150!!!
Een zalig gevoel waar ik naarmate zij groter werd, steeds weer naar verlangde.

Zo gezegd, zo gedaan.
Begin 2009 stopten we weer met de pil, wij wilden een 2e spruit. Maar helaas, weer een hele lijdensweg en in februari 2011 ben ik nog steeds niet zwanger... De moed zinkt me in mijn schoenen en hoewel ik weet dat er veel mee bezig zijn, niet goed is, kan ik het niet van me afzetten. Mijn lichaam fopt me, dus elke maand doe ik wel een zwangerschapstest. Pijnlijke borsten, bol buikje,… Elke keer denk ik dat het toch zover is.
Korte bevruchtingen maken het helemaal om gek van te worden. Ik sta ermee op en ik ga ermee slapen. Om het mezelf makkelijk te maken, beslis ik dan maar dat vrijen uit de boze is. Want niet vrijen is zeker en vast niet zwanger. Dat maakt het voor mij veel draaglijker, maar uiteraard was dit helemaal geen "gezond" idee, niet voor mijn partner, voor mij of mijn huwelijk.
Na diverse controles door de gynaecoloog, word ik dan toch verder gestuurd naar de fertiliteitskliniek. Want er zal vast en zeker iets niet in orde zijn...
Intussen zijn we 9 maart. Ik ben weer eens over tijd, maar naar gewoonte steek ik dat weer op de stress, nieuwe job, kinderwens,... Spanning genoeg in mijn leven. En dus ik maak een afspraak op 13 april in die befaamde kliniek.
Intussen zet ik het zwanger worden van me af. Het is duidelijk dat dit niet voor ons weggelegd is en ik begin me langzaam maar zeker neer te leggen met het idee dat wij een gezinnetje zullen vormen met 1 fantastisch kindje.
Eind maart krijg ik geweldig hard buikgriep. Ik ben geen mens, hang meer boven het toilet als iets anders maar er gaat geen belletje rinkelen. Nog steeds niet ongesteld maar daar maak ik me geen zorgen over.
De huisarts neemt toch bloed af om alles eens goed te checken. Als ik haar ’s anderdaags bel, is ze even verbaasd als ik aan de telefoon. Ik ben zwanger met een HCG-waarde van 17050...
Dit kan niet! Dit is onmogelijk! Ik ben 4 weken eerder bij de gynaecoloog geweest om alles te controleren... Dit zal zeker niet goed zijn!

Maar een eerste controle vorige vrijdag toonde een flinke spruit met een sterke hartslag, 7 weken ver, uitgeteld 18 november. Ik probeer er gelukkig mee te zijn maar dat kan ik nog niet, ik ben zo bang dat het alsnog misgaat.
Over 2 weken moet ik terug op controle en ik slaap nu al niet gewoon omwille van het idee dat er iets mis zal zijn.
Dit is alles wat mij gelukkig zou maken. Dat grote gezin van 3, 4 kinderen heb ik al uit mijn hoofd gezet. Als ik elke keer zo’n lijdensweg moet hebben, om een baby’tje te krijgen, dan hoeft het voor mij niet. Ik heb genoeg verdriet gehad.

Ik wil via mijn verhaal al die vrouwen een hart onder de riem steken. Ik weet hoe ontgoochelend het is om elke keer weer ongesteld te worden. Elke maand weer het besef dat je nog steeds niet zwanger bent. Elke maand een maand verder weg van dat klein boeleke dat je zo graag in je armen wil houden…
Het wrange gevoel als familie of vrienden hun zwangerschap komen aankondigen. Achteraf het schuldgevoel dat je hun het precies niet gunde op dat moment. En weer eens het verdriet: waarom zij wel en ik niet? Dat heb ik vaak gedacht... Zoveel slechte moeders op de wereld en ik, die zoveel liefde over heb, ik krijg geen kindje meer...
Maar er is hoop. Bij ons zou het ook niet lukken, maar uiteindelijk is het wel zover...
Ik hoop dat alle vrouwen met een kinderwens het geluk mogen kennen om zwanger te worden. Want hoewel ik dacht van wel, wonderen zijn de wereld niet uit!!!!

Groetjes,
Sofie

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld