Adoptie overwegen

  • Door een aanslepend bekkenprobleem met allerlei complicaties is mijn kinderwens in het gedrang aan het komen. Ikzelf ben nog niet zo oud (26) maar mijn partner is heel wat ouder dan mij en wil niet meer te lang wachten, wat ik ook begrijp.
    Eergisteren was ik op controle bij mijn huisarts en uit haar blik (en de blikken van mijn kinesisten) en hun woorden kan ik ook wel uitmaken dat het niet echt voor meteen is... (kiné sprak over 2 jaar, van dokter mag het, maar ik ga alles om zeep helpen)
    Nu overwegen we om een kindje te adopteren, maar willen daar wel eerst goed over nadenken.
    Is er iemand die zijn ervaringen wil delen of weten waar we ons goed kunnen informeren?

    Liefs wave.gif
  • Hallo,

    Zou je na die 2 jaar dan zelf nog kindjes kunnen krijgen?
    Ik zou, als het financieel mogelijk is, voor adoptie gaan en dan zien wat de toekomst nog brengt. Maar vergeet niet dat een adoptieprocedure al gauw een paar jaar duurt. Wil je adopteren omdat je graag vlug een kindje wil of omdat je het zelf niet ziet zitten wegens je problemen om zwanger te worden?

    Als je gewoon graag vlug een kindje wil om voor te zorgen zou ik eerder pleegzorg overwegen.

    Groetjes,

    Inti
  • hoi hoi

    Jeetje, vevelend zeg, jou bekken problemen!
    Mijn situatie is heel anders maar ook wij overwegen adoptie. Bij ons is het eind van de MM bijna in zicht...

    Je zou kunnen kijken op www adoptie nl. Daar vind je veel informatie over de procedure in NL. Ik weet niet hoe het met info in B zit. Al kan ik me voorstellen dat de procedure vergelijkbaar zal zijn.

    Al aan het begin van onze MM hebben we adoptie overwogen. Toen besloten het niet te doen omdat we er van uit gingen dat het zelf wel zou lukken. Nu het eind erg dicht bij komt, en er in mijn hart veel ruimte is voor liefde aan een kind, wil ik toch adotpie overwegen. Misschien is dat straks wel onze enige manier om een echt gezin te worden. Maar ja, ik heb om ons heen wel een aantal verhalen gehoord van vervelende situaties met adoptiekinderen. Dan denk ik: we hebben het goed samen en zijn eigenlijk best gelukkig. Maar aan de andere kant denk ik dan: het blijft ons de rest an ons leven achter volgen, straks hebben wij geen kinderen die uit huis gaan, die gaan trouwen. Ook worden we nooit opa en oma. Daarbij merk ik ook dat ik me een verschrikkelijke buitenstaander voel in onze vriendenkring en familie (onze broers hebben beide inmiddels een gezinnetje). Regelmatig gaan de gesrpekken alleen over de kinderen, en zitten wij er voor jan doedel bij, wij kunnen geen inbreng hebben in die gesprekken. Dat voelt eenzaam en vervelend.

    Dus ja, toch een paar weken geleden het aanvraagformulier voor adoptie opgestuurd en inmiddens een BKA numemr gekregen. Het duurt nog wel even voor we opgeroepen worden voor de cursus. Dus we kunnen er nog een tijdje over na denken. En misschien hebben we voor die tijd nog heel veel geluk en gaat onze laatste (of een na laatste) behandeling aan slaan...

    Graag hoor ik ook verhalen van mensen die adoptie overwegen, waarom wel of niet. Waar moet je allemaal rekening mee houden en wat kun je verwachten.

    Het grote verschil tussen de MM en adoptie ervaar ik nu al. Het geeft me een soort van rust dat ik via adoptie met zekerheid een kindje kan krijgen. Terwijl datin de MM nooit zeker is...

    Radijsje, ik ben ook benieuwd naar jouw antwoorden op de vragen van inti.

    Tot later
    hug.gif
  • Als je na die 2 jaar wél zwanger zou mogen/kunnen worden, zou je dan ook voor adoptie kiezen? Ik begrijp dat je partner snel papa wil worden, maar adoptie speel je ook niet klaar in 1-2-3. Meestal is daar een hele lange wachttijd en moeten jullie heel veel procedures doorlopen.
    Als je na die 2 jaar wel een 'go' krijgt van de dokters, denk ik dat je wel eens sneller zwanger zou kunnen zijn, dan dat er een adoptiekindje komt.

    Ik ken 2 koppels die geadopteerd hebben. Toegegeven, ik ken hen niet supergoed. Maar bij hen heeft het 3 tot 4 jaar geduurd, eer hun kindje er eindelijk was.

    Je partner moet beseffen dat je niet vandaag kan beslissen dat je adopteert, om dan volgende maand al een kindje in huis te hebben.

    In ieder geval, ik vind het wél super dat je zou willen adopteren.

    Succes, wat je ook beslist!
  • Hey Radijsje

    Schrik ik even dat dit topic van jou komt seg! Niet in de negatieve zin hoor, daar niet van.

    Om op je vraag in te gaan. Nuja, ik heb er geen ervaring mee, maar adoptie is slechts 1 van de vele mogelijkheden.

    Hebben jullie al aan andere dingen gedacht ook? Zo is er, zoals reeds iemand anders zei ook pleegzorg, maar je kan ook, weliswaar via de medische weg zeggen van, we wachten tot ik zwanger mag worden en zien dan: Je kan met donor zwanger worden, maar als ik het goed voor heb kan je ventje toch ook zaad laten invriezen? Je kan het maar proberen he.

    Wat ik weet van adoptie is dat het 1 zeer kostelijk zou zijn, 2 zeer lang zou duren, 3 een zware relatietest kan zijn.

    Ik zou je aanraden om het idee niet uit te sluiten, maar dat je eens op zoek gaat naar al de mogelijkheden die er zijn, samen met de voor en nadelen van allemaal.

    Bespreek jullie ideeën ook eens met de artsen en vraag hen rechtuit om open kaart te spelen. Aan al die suggererende blikken heb je helemaal niets, behalve onzekerheid.

    Veel sterkte met je keuze meid sadhug.gif
  • Whow Radijsje, van jou, rot dat je daar over na moet denken meid. x

    Ik denk dat ze gelijk hebben at betreft de wacht tijd, maar je weet allemaal niet hoe het gaat lopen natuurlijk. Ik zou er gewoon heeeel duidelijk naar vragen inderdaad.
    Als het vaag blijft kan je de boel in gan gaan zetten als je het echt wil, als je daarna nog een biologisch eigen kindje krijgt is dat alleen maar mooi misschien? Mocht het dan toch niet ook zijn na die 2 jaar dan ben je wel al een eind onderweg misschien. Ik weet alleen niet hoe dat zit met kosten enzo, goed informeren inderdaad!

    Dreamers kletst wat mij betreft, je man kan jou zwanger maken zolang hij in staat is sex met jou te hebben, dus dat moet lukken lijkt me.
    Mannen hebben niet zo'n houdbaarheids datum als vrouwen.. 't is alleen dat ie graag een kindje wil he (wel leuk!).

    Succes, vraag het allemaal maar goed na hoe dat medisch gezien zit met je bekken, denk dat dat een hoop rust gaat geven.

    Liefs en heeeeel veel sterkte!
    Tamaya
  • Tamaya, je reactie komt hier wel even hard aan. Ik probeerde gewoon duidelijk te maken dat er massa?s mogelijkheden zijn, moest het via de natuurlijke weg op een bepaald moment niet meer lukken. Wel zie ik dat ik dit nergens uitdrukkelijk vermeld heb. Het was dus niet de bedoeling om de natuurlijke weg uit te sluiten, wel om duidelijk te maken dat er veel opties te overwegen zijn.

    Mijn manier van formuleren is niet alles, maar ik had nu eenmaal weinig tijd om te reageren, maar wou toch de moeite nemen hiervoor. Sorry dus als het niet helemaal duidelijk is of toch anders overkomt dan ik bedoelde.
  • Wil ook wel even Dreamers haar reactie verdedigen. Het geloof dat een man je zwanger kan maken zolang hij sex kan hebben is namelijk niet waar.
    Ook de vruchtbaarheid van de man gaat achteruit met het ouder worden.
    En daar kan ik van meespreken want ben ook getrouwd met een man die 20 jaar ouder is en hij heeft in zijn jongere jaren 2 kindjes gekregen op de natuurlijke manier. Is zelfs moeten trouwen toenertijd.
    En nu kunnen we alleen maar zwanger raken via ICSI omdat hij verminderd vruchtbaar is geworden.

    Groetjes,

    Inti
  • Hallo dames, dank je voor de lieve reacties!
    Mijn man wil geen kindjes meer na zijn 45 (wat ik ook snap, als ze in hun pubertijd zitten is hij er bijna 60 dan), maar hij vindt mijn gezondheid wel belangrijk natuurlijk. Daarmee dat we het allemaal eens bekijken. Maar inderdaad, adoptie duurt lang, is kostelijk en niet zo makkelijk blijkbaar. Daarom dat we het ook nu bekijken, omdat het juist zo lang duurt... Het is dus niet om instant een oplossing te hebben (is ook niet de bedoeling van mijn man hoor Snik smile.gif ), want dat beseffen we ook wel dat het niet zo makkelijk is allemaal (al een chance, het gaat immers om kinderen).
    Als we er aan beginnen, aan de procedure, willen we er wel volledig voor gaan natuurlijk!

    Het kan dat het binnen 2 jaar wel mag, inderdaad. Maar we kunnen ons nu wel al eens informeren natuurlijk. Het brengt ook allemaal emoties en onzekerheid naar boven.
    We gaan ons nu goed informeren, maar we hebben daarnet besproken dat we sowieso eerst een jaar gaan afwachten. En mss dat we dan nog de adoptieprocedure in gang zetten, ook al kan het wel op de natuurlijke manier. Maar ondertussen kunnen we het allemaal eens rustig op een rijtje zetten.

    Dreamers, je moet je niet verdedigen hoor, ik weet dat je het goed bedoelt. Maar Tamaya zal het niet kwaad bedoeld hebben. 'k Weet dat jullie allebei lievekes zijn <3 (de andere dames wsch ook, maar die ken ik nog niet zo persoonlijk hihi)

    Inti, het is dus niet om snel te kunnen zorgen voor een kindje, maar ik zou het er moeilijk mee hebben om geen kindjes te hebben ooit. En als we binnen twee jaar groen licht krijgen, dan is mijn man ook al weer ouder en hij wil geen "bompa" voor zijn kinderen zijn. Pleegzorg is mss ook een mogelijkheid, dat ga ik ook eens bekijken. En inderdaad, mss is het binnen 2 jaar wel in orde. Daar streven we toch naar hé...

    Mickey, wat moet het moeilijk zijn, zo'n medische rompslomp om zwanger te worden. Ik begrijp dat je nu met adoptie ergens de rust vindt, omdat je nu wel weet dat je een kindje zal hebben. Het moet ook wel zwaar zijn geweest. 'k Ga voor jou duimen dat het toch nog lukt voor jou thumbup.gif
  • Ah ja, Inti, ik zie dat jij twee pleegkindjes hebt. Mss heb jij daar wat meer info over, hoe dat in zijn werk gaat? Ik heb schrik dat je dan op een bepaald moment je kinderen dat weer moet "afgeven", want dat kan toch gebeuren bij pleegzorg hé, niet?

    wave.gif
  • Dreamers, zo bedoelde ik het niet hoor! sorry! ik zal het even uitleggen:

    Ik bedoel dat als er problemen zijn met een man er massa's "oplossigen" zijn. Maar voor dit specifieke (bekken)probleem, wat niet de conceptie zelf dus is, maar het dragen van de baby in de baarmoeder door bekken problemen, dan heb je geen andere optie.
    Ja ander bekken, een ander die het kindje draagt.
    Ik heb het idee dat je doelt op oplossingen in het medische circuit (iui ivf icsi donor materiaal ei of zaad).
    En ik denk dat dat in dit specifieke geval niet aan de orde is. Er is niets aangetoond dat bij radijsje of haar man mis is. Ik denk dan ook niet dat er massa's mogelijkheden zijn als je bekken een zwangerschap niet aankan.
    Ik wil je niet aanvallen of wat dan ook hoor, je reageert ook om te steunen en ideeen aan te dragen, net als ik dat doe. Ik begrijp alleen de redening niet (ik denk zelfs dat het niet klopt, als je wel opties ziet hoor ik het graag hoor), en dat wilde ik aangeven.
    Ik wilde geen aanval op jou openen. Sorry als ik dat onhandig gezegd heb en dat dat niet goed over gekomen is bij jou. hug.gif

    Ik weet natuurlijk ook dat een man zijn vruchtbaarheid achteruit gaat, maar een gezonde man kan vaak nog heel lang kindjes verwekken, en ik denk niet dat een man van onder de 50 snel in de problemen komt. Kan wel, maar alles kan natuurlijk, en ik denk niet dat dat de insteek moet zijn.
    Dat je dat op een bepaalde leeftijd niet meer wil kan ik begrijpen.
    Maar soms komen er dingen op je pad waar je niets aan kunt doen, dan is het een kwestie van schuiven met wensen, verlangens, of zelf gestelde leeftijds grenzen. Zou het uitmaken als een puber een vander van 60 of van 62 heeft? Misschien, misschien niet. Ik denk eerlijkgezegd dat de liefde en aandacht die dit zo gewenste kind zou krijgen de rest in het niet doet vallen. Oudere vader of niet. Soms is er niet zo veel te kiezen.
    (ik klets hier niet uit mijn nek over iets waar ik niet over nagedacht heb, ik ben zelf ziek, en ga hoogst waarschijnlijk niet oud worden, ik weet dit nu 2 en half jaar, dus voor de komst van onze zoon. Ik weet niet hoe, en vooral of ik er nog ben als mijn zoon gaat puberen. Maar ik denk niet dat ik nu en de komende jaren weinig te bieden heb, en ja ik ben beperkt in de dingen die ik kan, maar we hebben het heel erg leuk zo, hij is heel gewenst, brengt een hoop plezier, en ik hoop dat we dat nog lang met zijn 4-tjes kunnen voortzetten. Ik heb dus wel degelijk nagedacht wat ik belangrijk vind voor een kind..)
    In dit geval waar radijsje het over heeft is de vader dan misschien wel wat ouder, maar dat wil niet zeggen dat hij daardoor een slechte vader zou zijn, hij kan een hele leuke gezellige hippe vader zijn, hij zou echt de enige niet zijn die wat ouder zijn grote liefde is tegen gekomen, en daarmee een mooi kind (of mooie kinderen) maakt.
    Ik denk niet dat dat per definitie slecht is voor een kind. Ik ken verschilende mensen met een oudere vader, sommigen vinden dat enigzins jammer, maar verder, als het een leuke vader is, who cares!
    Ik hoop dat radijsje over 1 a 2 misschien 3 jaar van de problemen af is, en dat ze dan een, door haar zo gewenste, zwangerschap kan meemaken, en dat ze dan een kindje van haar en haar man op de wereld kan zetten, ik heb goede hoop smile.gif

    Bij een vrouw kan het op een gegeven moment niet meer, bij een man gaat het misschien wat minder makkelijk, maar je hebt meestal niet echt een grens waar het ophoudt (gezonde man.. niet overmatig roken drinken blowen of wat dan ook, gezond leven dus).

    Inti, wat vervelend dat jouw man nu verminderd vruchtbaar is, hoop dat jullie snel een kindje krijgen en dat de ICSI werkt!

    Groetjes,
    Tamaya
  • Radijsje,

    Ja dat heb je bij pleegzorg wel, dat je kans hebt dat de kindjes terug bij hun bio ouders gaan wonen later.
    Bij ons pleegzoontje is dat zo. Hij zou binnen 2 jaar normaal terug naar zijn ouders kunnen. De mama en papa moeten enkele problematische situaties oplossen en dan mogen ze hun kind terug zelf opvoeden.
    Maar dit wisten wij al vooraleer wij met hem in contact kwamen.

    Ons pleegdochtertje is een andere zaak. Daar is de kans juist heel groot dat ze voor altijd bij ons mag blijven. En je stelt je gedachten daar dan ook meer op in. Bij haar zal het dan ook veel pijnlijker zijn als ze ooit toch terug weg moet.
    Vooral ook omdat zij al van baby bij ons is (ondertussen is ze al 3 jaar)

    Je kan natuurlijk wel vragen voor een kindje waar de kans zo klein mogelijk is dat het terug kan keren naar de echte ouders. Voorbeeld kindjes van een gehandicapt koppel ofzo. Je moet misschien wel langer wachten dan maar die zijn er zeker en vast hoor.

    Het is ook allemaal veel simpelder dan adoptie en kost je niets (buiten de kosten die je hebt als het kind bij jou is he want het moet ook eten, kledij hebben, naar de dokter, ...)
    Je krijgt wel een vergoeding van ong. 12 euro per dag en je krijgt het kindergeld.
    Je kan altijd eens contact opnemen met een dienst voor pleegzorg. Je bent daardoor nog niet verplicht om het te doen maar die mensen kunnen je wel een volledige en juiste info geven.

    Tamaya, wij zijn gelukkig ondertussen (na 4 jaar) de trotse ouders geworden van een dochtertje (via ICSI) en zijn nu weer bezig met de hele procedure voor een tweede kindje. Wij hopen dat we het geluk nog eens mogen meemaken.
    Maar omdat ik altijd droomde van een groot gezin en dat dit echt niet meer mogelijk is vangen wij ook pleegkindjes op.
    Ik heb nu 1 eigen kindje en 2 pleegkindjes.

    Mijn man ziet het gelukkig nog zitten om kindjes te krijgen, ondanks hij al 53 jaar is. Hij zegt soms ook wel is zenne wat als ik er niet meer ben. Maar dan antwoord ik hem dat ik dan tenminste mijn kindjes heb om voor verder te leven.
    Hij wil mij ook mijn kinderwens niet afnemen gewoon omdat hij nu toevallig een pak ouder is.

    Groetjes,

    Inti
  • Inti, Wat fijn dat het jullie gelukt is met icsi smile.gif Ik duim dat jullie nog een 2e kindjes mogen krijgen!
    Terecht dat je man jou je kinderwens niet wil afnemen omdat hij toevallig ouder is, gelukkig maar. Mooie instelling ook, genieten van het leven, de kinderen zijn gewenst, dus dan is het goed! Later is later, jij en de kinderen redden het inderdaad wel hoor smile.gif
    En wie weet wordt hij wel heel gezond en fit oud, niemand kan in de toekomst kijken. Alles beter dan achteraf spijt hebben en denken "hadden we maar". Bij ons is de situatie iets anders, maar ik ben dus getrouwd met een vrouw en zij heeft ons 2e kindjes gedragen. Ik wilde haar ook de ervaring van het zwanger zijn en het baren van een biologisch eigen kindje niet afnemen, dat is nog een extra reden wat we ondanks mijn ziekte toch voor een 2e kind zijn gegaan.
    Wat goed dat jullie 2 pleegkindjes hebben. Lijkt me mooi om te doen, het risico dat het kind weer weg kan gaan lijkt me wel moeilijk, hoewel het natuurlijk ook goed is voor een kind bij de eigen ouders te zijn als de sitiate het toe laat. Vaak zie je ook dat die kinderen wel contact houden ex-pleegouders, toch? Of heb ik dat mis?
    Een nichtje van mij heeft sinds een week of 2 een pleegkindje (crisis opvang, dus dat is als het goed is voor een korte periode), een andere nicht heeft de zorg voor een kind van een overleden vrienin op zich genomen nadat de vader dat niet aankon. Mooi, maar ook een moeilijke weg geweest voor ze. Hij is nu terug bij zijn vader, en bovendien is ie ouder dan 18 nu. Maar die jongen was er enorm mee geholpen dat ie een paar jaar bij hun kon wonen.
    Ik heb dat ooit wel overwogen te doen, maar in deze situatie kan dat niet, vidn het wel heel mooi dat mensen zoals jullie dat wel kunnen en het dan ook doen smile.gif Daar wordt de wereld een stukje mooier van smile.gif

    Groetjes,
    Tamaya
  • ook overweging

    Hallo iedereen

    ondertussen ben ik een gescheiden man, die fulltime voor zijn neefje zorgt. Na maanden lang vragen te hebben beantwoord, waarom ik gescheiden ben. Vragen over waarom hij bij mij woont. Komen de vragen, wanneer komt er een broertje, of een zusje? Ik wil nog een kindje bij ons, dan kan ik er mee spelen, enz...

    Ik heb me nu gemeld, voor een inlandse adoptie. Een buitenlandse adoptie is me al bijvoorbaat geweigerd, omdat ik gescheiden/alleenstaande ben. Dus 17 maart is de intaeke.

    Wie heeft al ervaring met deze procedures? Wat moet ik ervan verwachten? Want ze laten me een beetje aan mijn lot over, met de woorden dat het bijna uitzichtloos is als alleenstaande met kind, om nog een kindje te krijgen...

    Groetjes, Ben
  • Hey Ben, ik wil je niet ontmoedigen, maar inderdaad is binnenlandse adoptie nog moeilijker, in die zin dat er 20 à 30 kinderen voor adoptie worden opgegeven per jaar in België en er een héél grote vraag is. De wachttijden lopen op tot 5 jaar! (soms doen ze de wachtlijst zelfs gewoon toe...)

    Ik begrijp je verhaal wel niet zo goed... "Ik wil nog een kindje bij ons, dan kan ik er mee spelen." Bedoel je dan jij of je neefje dat bij je woont? Want anders vind ik dat héééél raar als het voor jou zou zijn om mee te spelen. Je kan toch met je neefje spelen?
  • Hey Radijsje,

    Ik denk dat Ben bedoelde dat zijn neefje dat zei, ik wil nog een kindje dan kan ik er mee spelen.

    Ben is pleegzorg dan ook niets voor jou?

    Haha het lijkt wel of ik pleegzorg hier zit te promoten. Maar de meesten kennen het gewoon niet en denken er dan ook niet aan als optie.
    Voor pleegzorg komt iedereen in aanmerking. Gehuwd, alleenstaand, hetero of niet, ...

    Groetjes,

    Inti
  • Dag Radijsje en Inte,

    jaja, ik spreek zeker over mijn neefje! Hij woont bij me, na een beslissing van de Jeugdrechtbank!

    Mijn neefje wilt graag een broertje of zusje. Maar ikzelf kan geen kinderen krijgen/maken. En er is ZEKER plaats genoeg, want we hebben een groot huis. Mijn kleuter heeft ook een groot hartje, en is héél sociaal en lief voor anderen.

    Pleegzorg vind ik zeker wel ok, omdat ik het in het verleden ook nog gedaan heb, met mijn ex. Momenteel zit ik in een selectieprocedures, omdat mijn zorgen voor mijn neefje valt onder pleegzorg binnen familie.

    Ik denk al héél lang na over adoptie, en nu ik ook officieel gescheiden ben, is het simpeler.

    Groetjes,
    Ben
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld