Adoptiewens maar nog te jong

  • Hallo allemaal,
    Ik en mijn partner zijn sinds 06/06 bezig om een kindje te krijgen. Ik was toen 22, en hij 26. We zouden graag jonge ouders zijn geweest! Maar de natuur had het toch anders met ons voor... Het is nl niet mogelijk om op de natuurlijke weg kinderen te krijgen. We konden eventueel wel verder gaan, en zijn ook op gesprek geweest maar dit heeft ons heel erg afgeschrikt. Naar ons gevoel kwam er echt véél te veel bij kijken om kans te hebben op een eventuele zwangerschap. Daarbij nog de waarschuwing dat er meer kans op miskraam is, en ik zag het al niet meer zo zitten...
    Eigenlijk waren we er redelijk snel over uit dat we voor adoptie wilden gaan. Helaas is nu het enige probleem dat ik nog te jong ben. Ik had nog gehoopt dat ik al wel reeds de cursus kon deelnemen, maar ook dit is blijkbaar niet mogelijk. Als ik nu mijn aanvraag naar K&G zou sturen zou het daar toch blijven liggen tot dat ik 25 ben. Spijtig maar helaas...
    Nu zal ik nog "oud" zijn als we uiteindelijk een kindje krijgen goofy.gif haha...
    Ik snap ergens wel dat ze die lijn trekken, maar vind het wel spijtig dat ik de voorbereiding nog niet kan doen. Dat zou toch maar weer een hooop tijd hebben gespaard. Maarja, we hebben er wel goede moed in, en zijn héél erg gelukkig met onze keuze. En we zullen binnenkort met verbouwingen zitten, dus dan kunnen we ons hoofd toch op iets anders zetten hé!
    Vanavond gaan we het aan de familie vertellen... ik ben wel zenuwachtig. ik weet niet wat dat gaat geven, want eerst moeten we nog het slechte nieuws (dat wij al goed hebben kunnen plaatsen) vertellen dat we geen kinderen kunnen krijgen, en dan het voor ons goede nieuws dat we willen adopteren. Ik vraag me af hoe de reacties zullen zijn...
    Wil hier iemand meekletsen, of wie zit al in een verdere fase? mss kunnen we elkaar hier een beetje steunen!
    Groetjes
    Maru*
  • Maru , heel veel succes vanavond thumbup.gif Je familie zal enthousiast reageren => jullie worden tenslotte ouders !
    hug.gif
  • succes maru! Mijn zus gaat ook adopteren. De hele familie heeft heel erg enthousiast gereageerd bij ons. Ik hoop dat dat bij jou hetzelfde is!
  • Bedankt voor de reacties!
    Het was inderdaad wel goed verlopen... Ze waren wel enigzins verdrietig natuurlijk, maar vonden het goed dat we er zo positief tegenover staan, en goed weten wat we willen. Natuurlijk zal adoptie ook niet simpel zijn, ik denk dan aan de doorlichting, en de financiële kant van de zaak... Maar dat schrikt me wel niet af, we hebben tenslotte nog heel wat spaartijd!
    mijn schoonpapa had ooit eens gezegd dat wij bruine kindjes zouden krijgen (ik ben nogal een donker type...), dus ik zei dat ze nu naar alle waarschijnlijkheid nog wat donkerder als verwacht zullen zijn! bigsmile.gif
    Ik ben blij dat zij het ook zo zien zitten.
    Groetjes, Maru*
  • Maru , wat fijn om te horen dat de reacties positief waren hug.gif
    Jullie gaan dus voor een donkertje <3 Heb zelf altijd gezegd dat als ik voor de keus komt te staan dat het een Chineesje zou worden content.gif Ik vind het een geweldig idee dat jullie een kleintje de kans geven om op te groeien in een liefdevol gezin . thumbup.gif
  • Ja, de kansen zijn toch groot dat het een donker kindje wordt... Voor een chineesje moet je allebei minstens 30 zijn, en zolang kan ik nu ook weer niet wachten...
    Mijn vriend wil ook liefst een zo jong mogelijk kindje, en die minimum leeftijd verschilt ook van land tot land. tot nu toe dacht ik dat Ethiopië het laagst lag wat dat betreft. maar dat kunnen we nog allemaal uitzoeken hé.
  • eerst wil ik ook even zeggen dat het heel jammer is dat jullie zelf geen kindjes kunnen krijgen als je zoeen grote kinderwens hebt, maar het is inderdaad heel positief dat jullie er goed mee om gaan en voor adoptie zullen kiezen. zelf hebben wij geen problemen met kindjes krijgen en ik hoop dat je het niet erg vind dat ik hier ook even iets kom zeggen.
    het is spijtig dat jullie nu nog niet kunnen adopteren of de cursussen al volgen omdat je te jong bent. misschien kan je nu al kiezen om een pleeggezin te vormen met een kindje? je kan er voor zorgen zoals voor je eigen kind, natuurlijk zijn er de biologische ouders ook nog he. en vele kindjes blijven vaak een langere tijd in hun pleeggezin. het is maar een suggestie he!

    zelf wou ik als klein meisje later ook altijd een kindje adopteren. natuurlijk moeten beide partner daar achter staan, het is niet dat mijn man daar tegen is ofzo, maar wij kunnen vlot zelf kindjes krijgen en dan moet dat voor hem natuurlijk ook niet, wat ik wel versta.
    mijn tante heeft zelf 3 geadopteerde kindjes uit ethiopie en zij hebben een vzw opgericht. mocht het je interesseren wil ik je altijd de website bezorgen. zij organiseren ook wel eens bijeenkomsten, motor treffen en de bbq zijn de voornaamste en ook vele actief natuurlijk. mocht het iemand interesseren laat je het maar weten, dan kan je misschien zo ook in contact komen met andere ouders die al een kindje hebben geadopteerd he.
    hopelijk vinden jullie het niet erg dat ik mij hier even kom moeien.
    Wendy
  • Hé, ik vind het helemaal niet erg dat je hier komt "moeien" wink.gif En bedankt nog voor je reactie...
    Alle tips zijn welkom, en ik zou graag wel eens een kijkje willen nemen op die site. Ethiopië spreekt me ook wel erg aan moet ik zeggen.
    Ik dacht ook al aan pleegkindjes (heb ik ook altijd willen doen) maar helaas zal ons huis daar op dit moment te klein voor zijn. We zoeken ook te gaan verbouwen dus dat is niet zo ideaal nu... Maar voor nadien zou ik het wel overwegen.
    Groetjes!
  • adotpiewens...maar niet bij mijn man

    Ik weet niet of hier wel op het juiste forum/onderwerp zit...

    Ikzelf ben 31 jaar en mijn echtgenoot 41 jaar, eind vorig jaar zijn we in het huwelijkbootjes gestapt deels al met een adotpie in ons achterhoofd....sinds het begin van onze relatie ben ik altijd eerlijk geweest tegenover mijn partner over mijn adoptiewens, we hebben ook deels daarom beslist om dus te huwen. We zijn ook van start gegaan met de voorbereidingscursus, MAAR steeds meer wordt het duidelijk dat mijn man niet (meer) achter deze wens staat en lieven een bio-kindjezou hebben.

    Tijdens zijn vorige relatie heeft mijn echtgenoot een vasectomie ondergaan (+/- 8jaar geleden)...dus deze zou ongedaan moeten worden + heb ik een aangeboren nierafwijking en heeft de doketr bij eens gezegd dat als ik zwanger wou worden, liefst voor mijn 30ste...

    Nu heb ik al vele, vele jaren een kinderwens, maar niet zoals de meeste vrouwen om een bio-kindje te krijgen, maar om een kind een kans te geven...een kind dat toch zal geboren worden, in een land waar het minder/geen kansen heeft en thuis geven en kansen bieden...in het begin wou ik nog twee kindjes, maar door het verstrijken van de jaren is alleen de adoptiewens overgebleven...

    De laatste tijd merk ik echt dat mijn partner niet meer achter mijn/onze adoptiekeuze staat en wij er steeds meer en meer ruzie over krijgen...

    Heb geen flauw idee waar het met onze relatie heen moet...het feit dat hij nu zegt dat hij absoluut geen adoptie wil, doet bij mij evenveel pijn dan als partner zeggen tegen iemand die zwanger wil dat hij geen kinderen wil...Het doet ook pijn dat hij heel die tijd een beetje heeft gelogen tegen mij...
  • Hoi, dames,

    Zelf hebben wij ook jaren geprobeerd op zwanger te worden, ten einde hebben we beslist om te gaan adopteren. Ook wij wilden graag jonge ouders zijn. We hebben alles doorlopen ivm de adoptieprocedure, je krijgt vele verhalen van veel mensen, de meeste verhalen schrikken je af, ze vertellen je hoe heel je leven overhoop gehaald wordt en dat ze echt de pieren uit je neus halen. Wij hebben dit zo niet ervaren, de procedure duurt lang ja, maar je verteld enkel maar wat je wil vertellen, als je ergens niet over wil praten hoeft dit ook niet, de psychologen of maatschappelijk werkers houden daar zeker en vast rekening mee.
    We wilden ons gaan inschrijven in het adoptiebureau, waar we al een intake gesprek hadden gehad toen bleek dat we spontaan zwanger waren, t was ongelooflijk, we wisten niet dat dit ons nog kon overkomen.

    Ttikke: ik ken het probleem, mijn man was er ook radicaal tegen, maar zijn kinderwens is toch ook gegroeid, ook omdat hij inzag dat het op natuurlijke wijze niet lukte, ook niet na alle medische wegen die we bewandeld hebben. Misschien zit jou echtgenoot met een schrik voor het onbekende. Zo was het in iedergeval bij ons. Het idee moet groeien, als het er niet zit aan te komen willen ze alles mee doen, maar eens het dichterbij komt kruipt het in hun kleren hé. Mannen zijn er eigenlijk even gevoelig voor als wij. Praat er eens over met je gyn of huisarts, samen met je man, misschien dat je zo tot een oplossing kan komen. T zijn maar ideetjes.

    Groetjes
    Kisje
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld