een kind van buitenaf

  • Nu hebben we 2 kinderen en ik had toch graag nog een 3de (en 4de kindje) gehad.
    Er zijn kinderen (van België) die geen ouders meer hebben of om andere redenen, pleegzorg niet meegerekend.
    Daarom zou ik het erg van me vinden om zelf nog een kind op de wereld te zetten, terwijl ik "zo'n kind" een goeie thuis kan bieden.
    Maar dat kost veel geld, denk ik?
    Of hoe gaat dat precies in z'n werk?
  • Zou je enkel opteren voor adoptie of is pleegzorg ook een mogelijkheid voor je? Want dat kan ik niet goed afleiden uit je berichtje.

    Wij hebben een pleegdochtertje en het is een schat van een kind!!! Ik zou haar niet meer kwijt willen, helaas weet je dat nooit met zekerheid als het om pleegzorg gaat.

    Adoptie is heel duur. Dan spreek je van bedragen, beginnend bij 8.000 EUR, gaande tot 20.000 EUR en meer.
    Pleegzorg is niet duurder dan een eigen kind. En je krijgt ook kindergeld en een dagvergoeding als je een pleegkindje onder je hoede neemt.

    wave.gif
  • Liever geen pleegkindje...
    Is adoptie dan echt zo duur?
    Dat vind ik erg...
  • Binnenlandse adoptie is duur, zo mogelijk nog duurder dan interlandelijke adoptie. Realiseer je dat de wachttijden tegenwoordig heel erg oplopen, en dat er voorrang gegeven wordt aan koppels zonder biologische kinderen.
    Ook (en dat vergeten veel mensen) zijn ook kinderen die in België afgestaan worden meestal niet blank...Als dat dus je argument is om te gaan voor binnenlandse adoptie, zit je verkeerd....
  • Binnenlandse adoptie is inderdaad heel erg duur, de wachttijden zijn ontzettend lang, je moet een cursus volgen, je krijgt tal van gesprekken en moet dan nog goedgekeurd worden.

    adopteren is niet iets wat je zomaar even doet. Daar moet je goed over nadenken, want er komt ontzettend veel bij kijken.
    wave.gif
  • Waarom de voorkeur voor binnenlandse adoptie?
  • En waarom geen pleegzorg???? Ik snap dat dus niet hé, dat mensen daar altijd zo afkerig tegenover staan... thumbdown.gif
  • Radijsje: Je weet dat ik wel helemaal gewonnen ben voor pleegzorg. Ik ben alleen nog geduldig aan 't wachten tot manlief zich er ook helemaal klaar voor voelt. Maar ik begrijp dan weer wel waarom het andere mensen meer afschrikt dan adoptie. Bij adoptie moet je geen contact meer onderhouden met de biologische ouders, ben je zeker dat je kindje voor altijd bij jou mag blijven,...
  • Radijsje, een tante van mijn man had een pleegdochter (kindje is intussen een volwassen vrouw geworden). Alles is vrijwel prima verlopen gedurende de jaren dat dat meisje bij hen woonde, was gewoon lid van de familie, contact met biologische moeder verliep ook goed. En toch weet ik dat die tante (de pleegmama) jaren gevochten heeft tegen het gevoel, 'ik kan ze hier in huis ook weer verliezen'. En eigenlijk weet ik niet of ik dat persoonlijk zou kunnen, dus als ik er voor zou kiezen een kindje van buitenaf op te vangen binnen mijn gezin zou mijn voorkeur ook gaan voor adoptie... ook al vind ik pleegouderschap even mooi.
  • Uit ervaring zeg ik dat ik daar écht niet bij stilsta... Ik wil ze niet meer kwijt, dat is een feit. Maar ik blijf daar niet mee in mijn hoofd lopen dat ze op een dag terug weg kan zijn. Dat is ook niet van de éne dag op de andere. Toch niet als je langdurige opvang doet. Crisisopvang of kortdurende opvang, daar weet je dat het voor kort is (en dan nog is het geen zekerheid, want soms blijven die kindjes ook lang).

    Mensen mogen het niet allemaal zo dramatiseren als ze niet weten wat het inhoudt wink.gif . MAAR daarmee wil ik die mening niet banaliseren ook niet. En vermoedelijk is ook niet iedereen er voor gemaakt, maar zonder de juiste info kan je niet de juiste keuze maken lijkt me.
  • Wel radijsje ook hier twijfelen we al zo lang over pleegzorg maar het afscheid lijkt me gewoon zo zwaar en ik ben bang dat ik dat niet echt zou aankunnen. Stom eigenlijk dat dat het enige is dat ons tegenhoudt en toch... ik heb nu met mijn opvangkindjes al vaak 'zorgen' als ze bijvoorbeeld gevallen zijn of ziek naar huis gaan op vrijdag dan zit ik een heel weekend me af te vragen hoe het er mee gaat.

    Ik bewonder jullie hoe jullie het doen hug.gif
  • Btw: ik ben niet goed in mijn mening uitdrukken goofy.gif zoals wel algemeen geweten hihi. Maar het is niet slecht bedoeld hé!
  • Radijsje, knap dat jij er bent voor je dochter en je geen zorgen maakt over 'Stel dat...' zoals ik ongetwijfeld wel zou doen.
    Je hebt gelijk met je reactie, een afkeer voor pleegouderschap is absoluut niet nodig. Je moet denk ik vooral weten of je sterk genoeg in je schoenen staat en dat overweeg je best voor je je in het avontuur stort. En dat is wat iedere ouder ook doet hé, zoals ook de TS vermoed ik.
    Mijn besluit zou adoptie zijn, maar daar zal hier geen sprake van zijn want dat ziet manlief niet zitten.
  • Ik vind adoptie dan weer te ontoegankelijk... annoyed.gif . Het is heel duur, dus niet iedereen kan het doeen. En de selecties zijn loodzwaar, op het belachelijke af soms.

    Zo is er een collega van Roel die werd afgekeurd omdat ze een te zacht karakter heeft. HUH? Ik ken haar ook en ik zie er net een zeer zorgzame moeder in. Je mag dus blijkbaar geen softie zijn voor adoptie awe.gif .

    Btw, ik heb mij al wel zorgen gemaakt dat ze weg zou gaan op de momenten dat haar familie in opstand kwam. Maar nu de storm is gaan liggen zijn die zorgen ook weer over.

    Goedele, wie weet ben je ons trouwens al tegengekomen in Tienen goofy.gif lol.
  • Helemaal gelijk, de procedure om 'te mogen' adopteren is te streng en veel te duur en volgens verhalen van ervaringsdeskundigen in mijn omgeving worden gesprekken ook afgenomen door onervaren mensen die oordelen op details.

    Een koppel in mijn omgeving ging voor een buitenlandse adoptie (de Filipijnen) en vanuit het adoptiebureau werd hun meegedeeld dat ze dat wel konden proberen maar dat ze nooit een kans zouden hebben. Reden: ze waren niet getrouwd voor de kerk. Dan werd het een meisje uit China, maar naast de 'normale' financiële kant stonden de mensen in China aan het weeshuis ook nog eens met hun hand open voor ze hun dochter nog maar te zien kregen, laat staan mee kregen... Rillingen krijg je als je hun verhalen hoort. Een tweede adoptie kunnen ze niet meer aan. Niet omdat ze geen tweede kindje kunnen opvoeden, niet omdat ze niet genoeg liefde hebben voor nog een kindje... Omdat ze die hele procedure niet nog eens kunnen doorstaan en omdat het financiëel niet haalbaar is. Reken daar ook nog bij dat er heel wat tijd over gaat tussen het starten van de procedure en het verwelkomen van je kindje, zenuwslopend...

    Radijsje, de tante van mijn man had die zorgen vooral toen de dochter in haar puberteit zat... Vanaf toen, die leeftijd heb ik haar leren kennen. Zoekend naar haar identiteit werd haar biologische mama haast afgebeeld als een God en kreeg zij als pleegmama een boel verwijten. Normaal voor een puberende dochter maar het bracht tegelijk toch wel zorgen. Ik ga hier niet het hele verhaal tot in detail doen natuurlijk wink.gif Ik vermoed dat je zelf al genoeg ervaringen hebt om je er een voorstelling van te maken.

    Ja, misschien hebben onze wegen elkaar al eens gekruist dan bigsmile.gif
  • Oh ja, het is herkenbaar Goedele goofy.gif . Zelfs al bij mijn bijna 3-jarige. In het begin was het na de bezoeken ook altijd cinema: jullie zijn niet leuk, ik wil naar ***, enz. Nu is dat gelukkig niet meer zo, maar ik ben er zeker van dat die periodes nog zullen terugkeren nervous.gif .
  • Helemaal offtopic :
    @Kimberley :
    Mijn dochter zit hier naast mij, wijst naar de foto van jouw zoontje en zegt enthousiast : "Piet Piraat" !! hihi <3
  • @elisah
    Dan toch een een piet piraat met een zeer klein hartje want Thibeau is een echte 'softie' content.gif Alle zo zie je maar dat zelfs peuters hun lief via internet vinden <3 wink.gif
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld