Pleegzoontje is er - gemengde gevoelens

  • Ons pleegzoontje is sinds vrijdag 'fulltime' bij ons. Het is een echt schatje! De hechting verloopt momenteel goed, de contacten met mama ook, pleegsmurf eet goed, slaapt goed, speelt, is vrolijk... smile.gif

    Maar ik zit een beetje met mezelf in de knoop. Mijn zoontje van vier (bijna vier-en-half) is vrij jaloers (wat ik trouwens een hele normale reactie vind). Hij toont dit niet echt naar z'n pleegbroer toe, maar vooral naar mij en naar andere volwassenen die aandacht aan pleegbroer besteden. Hij gaat dan echt de aandacht opeisen en zit verdrietig voor zich uit te kijken wanneer hij die even niet krijgt. En ik voel me dan schuldig... sad.gif En ik zit met heel veel vragen.

    Hebben we er wel juist aan gedaan om deze keuze te maken? Gaat hij niet met een of ander trauma opgezadeld worden? Was een eigen tweede kind toch beter geweest?

    Ik zit ook met vragen naar onze pleegsmurf toe. Gaat hij hier gelukkig worden? Zal hij lang genoeg kunnen blijven zodat we hem een goeie start kunnen geven? Mag ik me hechten aan hem zoals aan ons zoontje? Mag ik hem even graag zien?

    Ik had nooit gedacht dat de start van een pleegzorgplaatsing zo'n gemengde en verwarde gevoelens met zich mee zou brengen. Ik ben nog altijd heel blij dat we de stap hebben gezet, maar ik ben soms bang dat het niet zal aflopen zoals ik zou willen. Het is best wel zwaar allemaal.

    In januari moeten we naar de jeugdrechtbank; dan wordt de termijn waarschijnlijk voor een jaar verlengd. Ondertussen doen we ons best.
  • Dag Jo,

    Overweldigend hé, zo een pleegkindje in huis! Ik begrijp je gevoel volledig! Ook hier had ik soms schuldgevoelens tov de eigen kindjes, wanneer ik met "ons meisje" bezig was (papje geven, verschonen,...) en hen geen aandacht kon geven. Tegelijkertijd waren zij het natuurlijk al wel wat gewend...
    Aan de andere kant deed het soms pijn om "zusje" vast te nemen en te knuffelen...Ik vond het vaak moeilijk om haar recht in de ogen te kijken, omdat ik ergens besefte dat ze nog veel te veel zou moeten meemaken in haar leven. En dat was toch echt moeilijk....
    Manlief had het er minder moeilijk mee, die redeneerde dat we er "gewoon" goed voor moesten zijn en ze graag moesten zien, meer niet. Ergens heeft hij gelijk hé...Ik vond het ook soms raar dat ik toch het verschil voelde met mijn eigen kinderen, ze rook tot op de laatste dag "anders", ik kan het niet goed uitleggen blush.gif .

    Maar, ik ben erg blij dat we het gedaan hebben (ze is maar enkele weken gebleven) en ons gezin is er veel beter uitgekomen. De kindjes zijn zelfstandiger geworden, en hebben héél leuke herinneringen aan haar.

    Ik denk dat het belangrijk is dat je voldoende tijd vrijmaakt voor je zoontje zonder dat jouw pleegsmurfje erbij is. Gaat hij vanaf maandag naar de opvang? Dan kan je misschien één keertje in de week "grote-jongens-dingen" doen ofzo? Iets gaan drinken in een cafeetje voor je "broer" oppikt? Ik zeg zo maar iets hé. Voor de rest zou ik er niet té veel achter zoeken. Probeer veel met hem te praten, maar altijd op een positieve manier.

    Veel succes, je bent een geweldige moeder!!!!

    Hannelore
  • Trouwens, zoek vooral contact met lotgenoten, dat hielp mij alleszins vooruit!
  • Hey Jo

    Ik denk sowieso dat je gevoel niet veel anders was geweest als je tweede kindje een biologisch kindje zou zijn geweest. Mijn oudste zoon vond het ook best moeilijk de aandacht te delen toen de 2de erbij kwam.

    Weet bij jezelf dat dit uiteindelijk voor je oudste echt wel een goede les is in leren delen, ook aandacht dus. Probeer eens na te denken, zoals Hannelore ook zegt, of je voor je oudste niet iets speciaals achter de hand kan houden. Mijn oudste was bv. erg jaloers als ik mijn aandacht even echt 1 op 1 aan de toen jongste moest geven, bv. bij de borstvoeding. Wat hielp, was de zak met speciaal speelgoed die hij alleen tijdens die momenten mocht opendoen. Voorzie ook apart van elkaar af en toe wat speciale tijd met mama en dan zal je oudste snel zien dat hij voor jou ook nog altijd heel speciaal is.

    Het vergt gewoon aanpassing, voor iedereen in het gezin. Misschien helpt het je schuldgevoel wat weg te nemen als je beseft dat dit even een fase is waar jullie doormoeten, om uiteindelijk ook de postieve kanten ervan te mogen beleven. Jullie oudste zal het echt wel leuk beginnen vinden om een speelkameraadje te hebben. Alleen NU nog even niet. Nu is hij nog teveel bezig met het opnieuw veroveren van zijn plaatsje bij mama.

    Veel liefs!

    PS Je pleegkindje is exact even oud als mijn jongste! content.gif
  • Ja Jo, dat bedacht ik 's vaonds onder de douche ook. Dit lijkt me volstrekt normaal hoor. Er komt wel plots een "indringer" bij. En er is dan nog een groot verschil met een "normale" vroer of zus hé: deze speelt gelijk met het speelgoed van hem! Dat doen de meeste baby's niet bigsmile.gif .
    Geef hem respijt, en zeg hem trouwens openlijk dat het vaak wennen is, en dat je het fijn vindt dat hij zo'n toffe kerel is!
  • Natuurlijk is er een groot verschil tussen het krijgen van een pleegbroertje of een natuurlijk broertje.

    Maar ook bij natuurlijk baby-brusjes moeten de grote broers en zussen vaak uren wachten op nog eens 10 minuten exclusieve aandacht.

    Ik heb ook heel lang 'spijt' gehad dat ik mijn dochtertje het aandeed om die aandacht te moeten delen. Ze zag er ook echt van af, werd stil, werd opstandig, had minder plezier in dingen. Maar sinds een half jaar is dat helemaal veranderd.
    Je zou ze hier nu eens samen moeten zien...

    Ik denk dat het inderdaad een harde les is voor een kind om ineens die exclusieve aandacht te moeten delen, maar daarom geen slechte les.
  • Oh Jo, had het gemist, maar wat fijn dat jullie pleegkindje er is! thumbup.gif

    Ik kan je echter geen tips geven over je zoontje, omdat ik zelf alleen maar een pleegkindje heb. Maar ik weet wel dat mijn wereld ineens helemaal op zijn gat lag... wow, wat waren die eerste twee weken moeilijk! Tot ik op een "keerpunt" zat (lees: een serieuze paniekaanval met huilbui) en mijn pleegdochtertje mijn hand nam en zei: "Mama weent..." en ze keek me zo lief aan. Toen werd ineens alles "duidelijk", ik kan het niet uitleggen waarom hihi. Maar ik ben nog steeds blij dat ik haar heb.

    Het is gewoon verwarrend... Kan ik me hechten? Wat als het niet wordt verlengd? Hoe ga ik reageren? En mijn gezin? Mist ze haar ouders niet? Etc... dat zijn dingen waar je automatisch gaat bij stilstaan, waar andere ouders niet bij moeten stilstaan.

    Eind november komt onze zaak voor en ik moet zeggen dat ik me even heel raar voelde toen ik die brief kreeg... Normaal wordt de plaatsing weer voor een jaar verlengd, maar ik zal pas gerust zijn als ik dat op papier zie staan! nervous.gif
  • Hallo iedereen,

    Bedankt voor jullie lieve reacties en tips! Ik heb niet meteen kunnen antwoorden, want het is waar wat ze zeggen: van 1 naar 2 is echt een enorme verandering! En vooral omdat er nu een peutertje bij is, dat weer extra aandacht vergt. Ons zoontje kan al goed z'n plan trekken, ons pleegzoontje is daar natuurlijk nog te klein voor.

    Het is inderdaad allemaal erg verwarrend. Soms weet ik niet goed wat ik moet voelen. Mag ik me volledig 'geven'? Wat als hij dan binnen de kortste keren terug naar mama gaat? Nu, voorlopig ziet het er niet echt naar uit dat mama haar leven op orde zal krijgen, maar je weet maar nooit, natuurlijk.

    Ik merk alleszins dat onze pleegsmurf enorm aan het openbloeien is. Hij geniet echt van de aandacht die hij hier krijgt en die ze hem in het CKG - begrijpelijkerwijze - niet altijd konden geven. Hij is ook helemaal gek van zijn kamertje en hij wordt wild als we zeggen dat we naar boven gaan. smile.gif De pleegzorgbegeleidster was hier vandaag om even te evalueren hoe alles verloopt na een week en het viel haar ook op hoe gelukkig hij eruitziet! bigsmile.gif Dan krijg je wel enorm gevoel van voldoening; je beseft plots dat je een kindje echt wel wat kan helpen.

    Ons zoontje incasseert alles met ups en downs. Hij is al enkele dagen wat ziekjes, dus dat helpt niet echt. Ik dacht eerst dat hij gewoon zei dat z'n buik pijn deed om aandacht te krijgen, maar toen kreeg hij koorts (39,2°). Mijn man vroeg zich nog af of je koorts kan krijgen uit jaloezie goofy.gif , maar dat lijkt me niet echt.

    In elk geval, ik weet dat het goed is voor hem om te leren delen, om te weten dat hij rekening moet houden met anderen en om eens kennis te maken met een andere wereld dan die waarin hij opgroeit. Maar mijn moedergevoel maakt het mij soms zo lastig! Ik wil hem eigenlijk beschermen tegen alle tegenslag en negatieve gevoelens en ik zie nu dat hij soms een beetje verdrietig is en dat ik er niet veel kan aan doen. Nog meer, dat ik deze situatie zelf gecreëerd heb. Dus ja, dan heb je 't als mama even moeilijk toch. ponder.gif

    Ik ga alleszins zeker die tip van die speciale zak met speelgoed eens toepassen. Mijn zoontje kennende, gaat hij zich daar wel beter door voelen.

    Groetjes,
    Jo
  • Jo, kinderen moeten ook negatieve gevoelens leren kennen en daar mee leren omgaan... helaas. We willen ze er tegen beschermen, maar dat zal niet altijd lukken. Neem het jezelf dus niet kwalijk!
  • @radijsje: ja, ik weet het. Maar moedergevoelens zijn soms raar, he. Je wil je prutske(s) onder een glazen stolpje steken om ze te beschermen, maar dat lukt uiteraard niet.

    Vandaag zijn ze allebei een beetje in een 'kneuterige' bui. Ruzie maken, voor het minste wenen, ... Ik denk soms dat 1 + 1 eigenlijk 3 is! goofy.gif

    Onze eigen smurf is nog altijd jaloers, pleegsmurf begint ook bezitterig te worden naar ons toe (wat op zich goed is) en komt blijkbaar in zijn 'nee'-fase. In feite is dat positief, want voor mij betekent dat dat hij geen schrik heeft om zijn gevoelens te uiten en zichzelf te zijn. Hij voelt zich dus blijkbaar echt wel thuis hier! thumbup.gif Straks bellen we naar zijn mama, maar de laatste tijd wil hij niet meer aan de telefoon komen... Da's wel moeilijk, want ik wil niet dat zij het gevoel krijgt dat ze geen deel uitmaakt van zijn leven, maar ik kan hem moeilijk dwingen, he.

    Ja, pleegzorg. Het geeft mij een enorm gevoel van voldoening en ik ben oprecht blij dat we de stap hebben gezet, maar momenteel is het wel iets zwaarder dan ik dacht. Je krijgt inderdaad een kindje met een 'rugzakje' in huis en dat vergt toch een heel andere aanpak dan bij een biologisch kind.

    Groetjes,
    Jo
  • Lap, zeg! Vandaag al een tweede keer bij de dokter mogen gaan. Pleegsmurf heeft al sinds vorige zondag koorts en slappe stoelgang, we waren maandag nog naar de ka gegaan, maar die vond niets. Nu dus vanochtend naar de ha (38,5°) en ook die vond niets. annoyed.gif

    Maar dan... kom ik ermee thuis, had 39,1°, weer twee diarreepampers, tweede pamper vol met bloederige slijmen! horror.gif Naar huisarts gebeld: bacteriële darminfectie. Starten met antibiotica en vanavond nog een staaltje proberen binnen te brengen. Nu ja, ik moet dat dan wel van die pamper afgeschraapt krijgen (sorry voor de plastische omschrijving), want veel was er de vorige keer niet in.

    Mag dus niet naar onthaalmoeder. Hij zou nochtans deze ochtend gestart zijn.

    Ziekenfonds is ook nog niet in orde voor hem, dus ik zal nog eens moeten bellen om te vragen hoe de terugbetalingen dan geregeld worden.

    Hij slaapt nu, de arme smurf.
  • Jo,

    Jij moet gelijk wel erin vliegen bigsmile.gif .
    Wat ziekenfonds betreft, moet je er wel opstaan dat je je geld terugkrijgt, want iemand gaat het remgeld terugkrijgen hé. In principe zou hij toch snel op jullie ziekenfonds moeten staan? De plaatsing was toch al lang voorbereid?
    Moest jij vandaag dan terug werken? Hoe doe je dat nu?

    Succes!!!

    Hannelore
  • Ziekenfonds = alle briefjes bijhouden (ook van bij de apotheker) tot je bevestiging krijgt dat het in orde is met ziekenfonds smile.gif . Dat kan wel een tijdje duren eer het in orde is, want ze vragen een plaatsingsbewijs e.d. Maar komt in orde. Zolang het niet in orde is, niets opsturen! En duidelijk erbij vermelden dat het aan jullie moet worden uitbetaald als je het opstuurt.

    Verder is je verhaal heel herkenbaar. Wij hebben de eerste week 2x bij de HA gezeten met ons B'tje. Ze had mond- en klauwzeer in een zeer erge graad horror.gif . Was afgrijselijk om te zien en ze had heel veel pijn.
    Ik denk dat het een combinatie is van stress bij de kindjes rond de plaatsing en een zwakke weerstand door het milieu waar ze uitkomen. Er valt jullie dus niets te verwijten hé wink.gif .
  • Jo, hoe gaat het met je kleine man(nen)??? thumbup.gif
  • Jo,

    Ik vraag me ook af hoe het nu gaat. Ik zou je adviseren om met je begeleiders te praten.
    Die gemengde gevoelens, misschien kan niemand je hierop voorbereiden. Maar dàt zouden ze je wel mogen vertellen voor je eraan begint.
    Je kan toch echt niet weten hoe je eigen kind zal reageren.
    Ik vind niet dat je je schuldig moet voelen. Die periode hoort erbij denk ik.

    Hebben we er wel juist aan gedaan om deze keuze te maken? Ik vind van wél! echt waar. maar twijfels horen er ook bij, denk ik.

    En dat je niet kan beslissen hoe het zal aflopen, geeft gevoelens van machteloosheid. Er wordt veel verwacht van pleegouders, merk ik.

    Ondertussen doen we ons best: meer kan je niet doen.

    Ik vind het knap en ik kijk echt naar je op! Ik zou graag zelf in de toekomst pleegouders worden.
  • Als ik aan ons dochter vraag of ze met papa of met meter ofzo wil spreken, zegt ze ook nee. ze wil liever spelen.
    Tegewoordig zeggen we: hier, papa is aan de telefoon en ik geef dan door. Dat is niet dwingen he smile.gif

    Onze kleinste antwoordt bijna nooit, maar luistert wel. Dan moeten ze iets vragen zoals: wat doet een leeuw? of iets waarop hij ja of nee kan antwoorden.
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld