SIRE! Pleegouders gezocht

  • dank je inti voor je uitleg!!
    ja onze meisjes zouden eventueel wel samen op een kamer kunnen slapen dan,... we zouden wel lange termijn opvang overwegen,.. net zoals jullie, dat lijkt me ook het gemakkellijkst voor je eigen gezin, een beetje regelmaat!
    ga er toch nog eens over praten hier!!!
    groetjes
  • hallo
    ik ben zelf pleegkind geweest toen ik 15 jaar was.
    het was bij een tante en oom van mij. door een conferentie geregeld.
    helaas waren dat echte geld wolven. en die gingen dus ook echt letterlijk voor t geld. mij hielpen ze er niet mee door me in huis te nemen. zelf hadden ze een kindje van toendertijd 3 jaar en zelf waren de mensen 26 en 28 dus ook nog erg jong.uiteindelijk ben ik weggelopen (doordat ik ruzie had bij dat pleeggezin en hun mij gezegt hadden dat ik mijn oom wel ff zou aangeven bij de politie wegens seksueelmisbruik wat dus echt de druppel was bij mij) en weer terug gegaan naar mijn moeder waar ik gewoon weer mocht blijven wonen van jeugdzorg.
    ook hadden een andere tante en oom mij in huis willen nemen. maar door dat ik seksueel misbruikt ben en hun een gehandicapt broertje in huis hebben kon ik daar niet wonen omdat hun bang waren dat ik die jongen zou misbruiken wat dus nooit gebeurd zou zijn. ik weet zelf hoe t is waarom een ander dan zo veel pijn aan doen.

    nu ben ik ondertussen getrouwd en heb een super leuk dochtertje van 6 maandjes oud!


    groetjes
  • Hallo Anoniem,

    Wat een rot periode moet jij toen gehad hebben zeg. Gelukkig gaat het bij vele pleegkinderen wel goed bij het pleeggezin.
    Ben blij te horen dat je ondanks alles toch goed terecht gekomen bent en gelukkig bent nu.

    Groetjes,

    Inti
  • ja zeker bij veel kinderen gaat t wel goed maar bij veel ook niet en dat vind ik zo jammer ik gun het kinderen niet mee temaken wat ik heb meegemaakt maar daar wordt meestal niet naar om gekeken helaas. iedereen denkt dat een pleeggezin goed is maar dat is niet altijd zo ik wil niemand afvallen dat zeker niet maar zelf voel ik me dr nooit goed bij..

    Liefs sofie
  • hey

    wij hebben hier ook een pleegkind van de jeugdrechtbank hasselt en die staan er dus wel op dat elk kind een apparte kamer heeft.

    En hij woont nu in augustus al 4 jaar bij ons.

    Wij probere de banden ook te onderhouden met de andere grootouders en met zijn ouders van pleegkind die gescheiden zijn toen hij 1 jaar was.
    Wat niet altijd evident is maar met de steun en goede raad van pleeggezinnendienst lukt het wel een stuk gemakkelijker om door moeilijke periodes heen te komen.

    hier is dan soms nog moeilijker voor mijn ouders want ze zijn de grootouders van het pleegkind wat soms iest moeilijker is om niet al grootouder te gaan fungeren maar echt als opvoedende ouder.

    Maar we zien kind echt kei graag en jeneemt alle probelemen in mate van mogelijke erbij.Je moet alles goed bespreekbaar maken en sta je al een stuk verder.

    groetjes
  • Sofie ben jij dezelfde als 'anoniem'?

    Kriekske, jullie hebben je neefje in huis opgenomen begrijp ik? Dat lijkt me ook wel moeilijk ja, ook voor je ouders. Dan staat het toch allemaal wat dichter bij je he.

    Hier is het rustig. We krijgen eind deze maand bezoek van de pleegzorginstelling en dan in mei nog een paar keer cursus.
  • oooh Shit sorry ja ik ben Anoniem.

    sorry was ff wat fout gegaan (gelukkig is sofie ook me echte naam niet!) voor als familie en vrienden dit lezen sorry voor dit domme foutje.

    Liefs sofie
  • hey mekkie

    inderdaad soms wel moeilijk, maar het lukt kei goe op de moment en zou iedereen aanraden als je nog plaatsje in je hart overhebt en de plaats om die kindjes ook een kans te geven, ik zou het zelf ook doen moeste we hier meer plaats hemme maar spijtig genoeg is er die niet.
    groetjes
  • heb ook even een vraagje en ik post het er hier maar even bij. ik ben van belgiĆ«.
    die crisis opvang, zijn dat altijd alleen maar babytjes waarvan de ouders dan bedenktijd hebben of ze het willen houden of niet, of zijn er ook ngo andere situaties?
    ik heb altijd al voor andere kinderen willen (helpen) zorgen, dus pleegouder spreek mij enorm aan, mijn man heeft jammer genoeg zijn bedenkingen.
    het enige waar ik zelf mee zit is het contact met de ouders, ik begrijp dat ze dat moeten hebben en dat is zeker geen probleem maar ik heb zelf ook 3 kinderen en als je dan elke week of om de 2 weken een dag moet uitrekken om contact te hebben met de ouders komt er met je eigen gezin niet veel meer van he. is dit zowel bij crisis opvang, korte termijn en lange termijn? want daar hangt mijn keuze welke soort toch wel grotendeels vanaf. wil dit niet verkeerd laten begrijpen hoor, ik weet dat dat contact belangrijk is, maar ondanks dat ik heel graag een kindje tijdelijk of langer in mijn gezin wil opnemen, is dat gezin natuurlijk 1 van de belangrijkste dingen he. hopelijk stoot ik niemand voor het hoofd en snappen jullie een beetje waar ik naartoe wil!
  • Hoi Nadine,

    Tuurlijk is het begrijpelijk dat je gezin op de eerste plaats komt.
    En bij een plaatsing kijken ze ook enorm naar welke invloed een bepaald kind op jullie gezinsleven zou hebben hoor. Ze plaatsen niet zomaar eender welk kind bij je. Ze kijken echt naar alles. Je woonst, je tijdsruimte, andere kinderen in het gezin, ...
    Hoe het juist in zijn werk gaat met crisisopvang of korte termijn opvang ivm bezoeken weet ik niet. Wij hebben nl. een kindje in lange termijn opvang.
    Wat ik wel zeker weet is dat het niet alleen om baby's gaat. Maar ook kinderen van alle leeftijden. Je kan vb ook een kind bij je krijgen voor enkele dagen of weken omdat de mama vb. alleenstaand is en naar het ziekenhuis moet ofzo.
    Denk dus dat de bezoeken ook zullen afhangen van wat de reden is dat je een kind tijdelijk opvangt.

    Groetjes,

    Inti
  • dikke chapoo voor demensen die dit doen.
    Ik heb over adoptie gedacht want ik ben wijs gemaakt dat kindjes maken moeilijk zou zijn,maar toen ik de man van mijn leven tegen kwam en ons geen zorgen hoefden te maken (condoom gewijs) kwam mijn eerste zwangerschap toch echt rap hoor.
    En de tweede ook en onverwachts de derde ook.
    Ik wilde altijd wel een ander kind helpen opvoeden want er zijn zoveel kinderen die op een en andere manier hulp kunnen gebruiken.
    Maar als ze elk een aparte kamer moeten hebben zal ik ook alweer moeten passen(mijnman vind zoiets ook oke en de kinderen van ons weet ik eigenlijk niet) want onze twee jongens moeten nu al op een kamer slapen en als mijn gehandicapte broer komt slapen is het nu al een hele organisatie.
    Maar weet iemand of ze dat nog doen met die kinderen uit het buitenland(waar die kernramp was)? Zo voor een maand in de vakantie ofzo?
    Groetjes iris
  • dikke chapoo voor demensen die dit doen.
    Ik heb over adoptie gedacht want ik ben wijs gemaakt dat kindjes maken moeilijk zou zijn,maar toen ik de man van mijn leven tegen kwam en ons geen zorgen hoefden te maken (condoom gewijs) kwam mijn eerste zwangerschap toch echt rap hoor.
    En de tweede ook en onverwachts de derde ook.
    Ik wilde altijd wel een ander kind helpen opvoeden want er zijn zoveel kinderen die op een en andere manier hulp kunnen gebruiken.
    Maar als ze elk een aparte kamer moeten hebben zal ik ook alweer moeten passen(mijnman vind zoiets ook oke en de kinderen van ons weet ik eigenlijk niet) want onze twee jongens moeten nu al op een kamer slapen en als mijn gehandicapte broer komt slapen is het nu al een hele organisatie.
    Maar weet iemand of ze dat nog doen met die kinderen uit het buitenland(waar die kernramp was)? Zo voor een maand in de vakantie ofzo?
    Groetjes iris
  • hallo allemaal,

    ik ben ook opgegroeid in een pleegezin met liefst 7 kinderen,4 kinderen van hun en 3 pleegkinderen.
    De eerste periode was van mij 3 tot 7 jaar en dan van mijn 14 tot 18 jaar in het zelfde pleeggezin.Ik herinnerde mij de eerste keer heel veel warmte en liefde,de tweede keer was dat anders,ik was 14 ,zat juist in mijn puberteit,...En die warmte die ik toen nodig had kreeg ik niet.Ik merkte zelfs jaloezie van mijn pleegmoeder,ik wou toen in die periode mijn echte mama opzoeken en heb haar ook gevonden en toen kreeg ik ook wel van die opmerkingen van jij hebt een mama,...klopt ik heb een mama ,maar als je die maar de eerste keer ziet in 15 jaar heb je daar geen band mee.
    Ik merkte oo dat de echte kinderen veel meer aandacht,liefde , wrmte kregen en dat deed wel pijn.
    Maar aan de andere kant,daar kreeg ik ook mogelijkheden,verder studeren,...
    Maar toen ik 18 was ben ik daar weggegaan en nog geen spijt gehad de dag van vandaag en die pleegmoeder zei toen je zal wel terugomen,want alleen red je het niet.Ik moet zeggen ,ik ben al heel ver geraakt 7 jaar later content.gif en sinds dien dag heb ik mijn pleegfamilie nooit meer gezien,ik stuur wel elk jaar een kaartje rond de feestdagen en heel soms krijg ik eentje terug.Want aan de andere kant denk ik ze waren/zijn toch en stukje van mijn leven

    Ik heb enorm respect voor de mensen die pleeg ouders zijn,want het is niet altijd gemakkelijk!!Mijn halfzus is ook een pleegkind en die heeft fantastische pleegouders!
    IK zou het nooit worden,want ik weet hoe zwaar het is als je vb een kindje al 4 jaar hebt en dan moet het opeens terug naar de echte ouders of je krijgt opeens een puber in huis,die een hele moeilijke jeugd achter de rug heeft.
  • Ik ben zelf pleegkind geweest, en heb ook de vreugde van een gezinsvervangend tehuis mogen meemaken. Dat laatste wens ik dus eigenlijk geen enkel kind toe, ik voel me daar nog steeds (jaren en jaren later) heel verdrietig over soms. Geen idee of het nog zo is maar ik ben meerdere keren letterlijk met 11 vreemde andere kinderen in een groep gegooit van ene op andere dag en soms had ik niet eens een eigen kamer, moet je dus zomaar met een wild vreemd kind slapen.

    Sinds weet ik: Als ik ooit zelf een stabiele relatie heb en kindertjes, dan wil ik pleegmama worden. Lange termijn of crisis, weekend of vakantie gezin dat maakt me eigenlijk nog het minste uit. Ik wil er gewoon graag zijn voor een kind dat het nodig heeft. Zelfs liever een kind dat al in de pubertijd is, want voor die categorie is het zelfs extra moeilijk goede pleegouders te vinden.

    Nu heb ik die stabiele relatie, maar woon ik in Mexico, dus eigenlijk nog steeds geen kans om pleegmama voor een Nederlands kindje te worden. Misschien over een paar jaar als we terug verhuizen. Ik ben in ieder geval heel blij te lezen dat er nog steeds mensen enhousiast zijn voor het pleegouderschap.
  • Irisje een beetje een late reactie maar wellicht voor volgend jaar: Hier in NL komen er nog steeds kindjes uit Tsjernobyl (van die kernramp) vakantie vieren. Mocht eerst niet meer van de regering aldaar, maar nu mag het toch weer. Ik geloof dat die kinderen voor 6 weken komen? Weet niet precies waar je dan moet zijn, maar via Google is het vast zo te vinden.
    Wij hebben vorig jaar een kindje in huis gehad via Europa Kinderhulp. Die doen dat ook voor buitenlandse maar ook voor NLse kindjes. Volgens mij is er in Belgie ook wel zoiets?
    Ons vakantiekindje is trouwens gebleven en zo werden we min of meer onverwacht pleegouders tongue.gif

    Wij zijn naderhand toch nog de cursus gaan doen. Die was in mei dit jaar klaar, en gisteravond dan eindelijk ons eindgesprek gehad: goedgekeurd en nu maar afwachten he!!!
    We gaan voor de leeftijd van ongeveer 5-8 jaar (kan iets varieren). Ze streven ernaar 2 jaar met je eigen kind te laten verschillen (bij onze organisatie dan). Een handicap is wat ons betreft bespreekbaar en jongen of meisje maakt ons niet uit. We gaan ook voor langdurige zorg.

    Voor de mensen hier die zelf geen gelukkige jeugd gehad hebben bij een pleeggezin: Heel vervelend om te horen!! Jammer ook dat de pleegzorgorganisaties dat niet gezien/onderkend hebben indertijd. Ik weet niet hoe dat een aantal jaren geleden was maar ik heb het idee dat ze het nu toch wel vrij goed in de gaten houden. Alhoewel, dat is de bedoeling dan! Bij onze pleegdochter hebben wij ook nooit bezoek gehad van bureau jeugdzorg of zo. Wij moesten alles maar zelf uitzoeken, maar het kind ook. Stel je voor dat wij helemaal niet zouden deugen als pleegouders? Niemand die het geweten had!!!! Dat klopt toch eigenlijk ook niet... Maar goed er is in die hele periode heel veel fout gegaan in de communicatie helaas cry.gif

    Ik heb zelf ook niet een heel gemakkelijke jeugd gehad. Niemand die het zag. Maar ik hoop nu wel een ander kindje (of wellicht later nog meer?) te kunnen helpen een stabiele basis te bieden ...
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld