Mijn twee prachtige sterretjes na 20 weken zwangerschap...

  • Mijn twee prachtige sterretjes na 20 weken zwangerschap...

    "Mijn 2 prachtige sterretjes... "

    Ik zou me er graag bijvoegen. Op deze manier hoop ik om mijn pijn en verdriet wat dragelijker te maken.

    Eerst en vooral wil ik even melden dat we trotse ouders zijn van ons 6 jarig zoontje. Wanneer hij 2 jaar was, wouden we er graag een kleine pagadder bij. 4 jaar hebben we moet proberen om zwanger te worden. Uiteindelijk is het ons gelukt via IVF. We waren zwanger van een 1eiige tweeling. De kindjes deelden een vruchtzak, maar hadden wel een tussenschot maar ze deelden ook een placenta. Het feit dat ze 1 placenta deelden kon dit voor een problemen zorgen. Toch waren we steeds positief ingesteld en dachten dat het wel allemaal goed zou komen...
    Op 8 weken zwangerschap kreeg ik een bloeding. Bleek dat er een bloedklonter in mijn baarmoeder zat, maar dat de kindjes hier geen last van ondervonden. Ze deden het prima. De daarop volgende weken was er nog steeds bloed en bruin verlies. Na een spoed controle, bleek dat er opnieuw een bloedklonter was. Nu had ik 2 bloedklonters en het gevaar bestond dat er een gaatje zou ontstaan in de vruchtzak. Naarmate de tijd vorderde, had ik maar 1 mini bloedklonter meer. Mijn lichaam had zij uiterste best gedaan om de bloedklonters weg te werken. Wij dachten dat alle gevaar geweken was ... Maar die mini bloedklonter heeft op 17 weken zwangerschap voor een gaatje gezorgd in mijn vruchtzak, waardoor ik steeds vruchtwater verloor. Er zat al 1 kindje zinder vruchtwater maar het andere kindje had nog voldoende vruchtwater. We konden alleen maar hopen dat de kindjes nog een aantal weken beleven zitten tot ik op zijn minst 26 weken zwanger was. Dan waren de kindjes levensvatbaar en kregen ze een kans op deze wereld. Maar het mocht om 1 of andere reden niet zijn...
    Exact 2 weken geleden (5/6/15) ben ik in spoed naar het Verloskwartier moeten gaan omdat de navelstreng van 1 kindje uit mijn vulva kwam. Na onderzoek bleek dat het kindje zonder vruchtwater reeds overleden was in mijn buik en dat het zijn navelstreng was. Het gene waar ik al gans de zwangerschap bang voor was, werd werkelijkheid....! De hel op aarde!
    Ons ander kindje leefde gelukkig nog, had nog voldoende vruchtwater en had een goede hartactiviteit. We konden alleen maar hopen dat ik geen infectie opdeed en dat mijn weeën niet spontaan op gang kwamen. Dan kon het andere kindje misschien nog een paar weken volhouden.... Het verlies van het ene kindje was groot, toch moest ik me sterk houden voor zijn broertje. Helaas zijn mijn weeën s nachts begonnen op 6/6/15, (na 20 weken zwangerschap). Om 22u is ons eerst Sterrenkindje stil geboren. Op 7/6/15 om 00u45 is ons 2de sterrenkindje geboren. Dat heeft nog 20 min in mijn armen geleefd en snakte naar adem. Helaas waren onze kindjes te klein, te jong om een kans te kunnen krijgen op deze aarde.
    Vandaag, exact 2 weken geleden, heb ik kennis gemaakt met de hel op aarde. Nooit gedacht dat me dit ging overkomen. Tal van emoties nemen de bovenhand, zelfs emoties waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Ik voel me zo leeg, zo alleen, heb een intens gemis en verdriet. Wanneer ik terug denk aan onze sterretjes dan doet mijn hart letterlijk pijn. Ik kan moeilijk ademen en het voelt alsof er een vrachtwagen over me rijd.... Ga ik dit alles ooit een plaats kunnen geven? Hoe moet het nu verder? Ik heb nog steeds geen contact opgenomen met mijn nonkels of tantes, die mega bezorgd zijn om me, ik durf nog steeds in ons dorp niet naar de winkel gaan. Het liefste blijf ik binnen en ga ik naar zee waar niemand me kent. Is dit normaal? Ik heb veel steun aan mijn man en ons zoontje, maar toch voel ik me soms alleen...
  • Wat word ik stil van je verhaal...
    Woorden schieten tekort, ik stuur je een hele dikke knuffel X
    Hopelijk hebben jij en je man en zoontje steun aan elkaar!
    Veel sterkte!
  • heel veel sterkte... dit is de ergste nachtmerrie van elke zwangere vrouw...
    geef jezelf de tijd om dit te verwerken...
  • Wat is dit verschrikkelijk voor jullie.
    Ik weet helaas niet goed wat te zeggen maar wil je de kracht toewensen hiermee te leren omgaan. De gevoelens die je beschrijft lijken me niet meer dan normaal. Ik hoop voor jullie dat er iemand of meerdere personen naast en achter jullie staan om dit verdriet te leren dragen.
    Alle sterkte van de wereld gewenst. Dit soort ervaringen zou gewoon niet mogen bestaan...

    Q
  • Bedankt voor jullie steun!! Vandaag is mijn man voor het eerst terug gaan werken. Ik was bang voor deze dag, bang om er alleen voor te staan, bang om in een put te vallen. En idd,.. het was een zeer zware dag. Emotioneel ben ik gebroken, ik ben moe van een ganse dag te huilen en van verdriet. Wat heb ik veel aan onze kindjes gedacht...
  • @nikkie heel veel sterkte.. Een kind verliezen is steeds moeilijk.. Vooral de vragen van mensen ze beseffen soms niet dat ze je kwetsen.. Ik kreeg bv voordurend de vraag hoe is het gebeurt waarom mensen zijn nieuwsgierig!!! Ook na zovele maanden kreeg ik tranen in mijn ogen als ze me vroegen hoe is het gebeurt .. Nu 4 j later is het nog steeds moeilijk.. Net als je het beetje bij beetje lijkt te verwerken komen er weer moeilijke punten.. Ik vond het afschuweljjk zwangere vrouwen te zien of gelukkige gezinnen met kinderwagens... Of gewoon babyspullen.. Dit is gebleven tot ik opnieuw een kindje had .. Dit was een meisje later opnieuw een meisje ik wou zelfs geen kleine jongetjes meer zien omdat het pijn deed tot ik nu zelf een prachtige zoon heb , maar dat neemt het verdriet spijtig genoeg ook niet weg... Gelukkig heb je je man . Mijn man wou er niet over spreken dus heb alles via het forum en alleen verwerkt...
  • wat een verhaal...
    ik heb het met tranen in de ogen gelezen, verschrikkelijk.

    ik heb dit nog nooit meegemaakt en wens dit ook niemand toe. ik kan ook niet weten hoe je je voelt, maar ik kan je wel veel sterkte en moed toewensen! zoek steun bij je man, die zal er ongetwijfeld voor je zijn!

    ik wens je het allerbeste toe en gun jezelf tijd om deze emotionele rollercoaster te verwerken, op je eigen tempo, op je eigen manier.

    candle.gif
  • Veel sterkte

    Ik wil je veel sterkte wensen bij dit grote verdriet. Hoe gaat het ondertussen met je? Hebben jullie de sterrenkindjes namen gegeven? Hoe neemt je zoon het op? Als je geen zin hebt om op deze vragen antwoord te geven, hoeft dit zeker niet!
    Ik begrijp helemaal wat je bedoelt met niet durven buiten komen. Jammer genoeg verloor ik mijn tweede zoontje ook na 21 weken. Dit gebeurde in november vorig jaar, ondertussen bijna 9 maand geleden.
    Geef jezelf maar voldoende tijd om alleen te zijn en naar zee te gaan. Dit heb je nodig en is volgens mij volledig normaal. Toen ik opnieuw naar de winkel ging, had ik het gevoel dat iedereen naar me keek. Ik kwam ook iemand tegen die het nog niet wist en het ook niet kon zien door mijn winterjas... En van ver riep: En, hoe gaat het met de dikke buik? Zulke dingen zijn erg pijnlijk, alsook de vragen die je krijgt. Natuurlijk kom je op zo'n momenten (als je nog maar net terug buiten durft) mensen tegen die je al lang niet meer gezien hebt en je vragen hoeveel kinderen je hebt... Een vraag die altijd moeilijk zal blijven, denk ik. Goed bedoelde adviezen komen soms zo verkeerd over. Ik probeerde het de mensen niet kwalijk te nemen (dat lukte zeker niet altijd), het is ook zo moeilijk om het te begrijpen.
    Neem ook je tijd om terug naar het werk te gaan. De steun die je van je man en je zoon krijgt is zo belangrijk. Ik had ook veel aan het boek: "In de zee van mama's buik" dat je samen met je zoon kan lezen en aan "Altijd een kind te kort" (dit laatste boek is een soort van handleiding hoe je je kan voelen als je opnieuw zou willen zwanger worden, ik weet niet of dat bij jou het geval is, dus sorry als ik hiermee de bal totaal missla).
    In ieder geval stuur ik je heel wat goede moed door!
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld