Hoe omgaan met meerdere miskramen?

  • Hoe omgaan met meerdere miskramen?

    Ik zou graag van anderen horen hoe zij omgaan met meerdere miskramen.

    Even kort mijn verhaal. Ik heb ondanks pcos toch een soort van normale cyclus met eisprong. In mei spontaan zwanger geworden en op 6 weken een spontane miskraam. Afgelopen maandag positief getest en vandaag stevig beginnen bloeden. Een erg vroege miskraam dus. Ondertussen 2 jaar bezig met zwanger worden.

    Ik weet dat er vrouwen zijn die ergere dingen meemaken. Miskramen met complicaties, doodgeboren kindje... Ik wil dus zeker niet klagen. Maar het verdriet... En de angst...

    Hoe verwerken jullie dit? Wat zorgt ervoor dat jullie toch nog de moed hebben om ervoor te gaan?

  • Bieke, het is verschrikkelijk om dit mee te maken... Eerst en vooral een zéér dikke knuffel 💗🌟
    Hoe ermee omgaan is een moeilijke vraag zonder duidelijk antwoord...
    Wij hebben drie mks gehad in 9 jaar en het overlijden van ons dochtertje. Elke dag is anders, veel ups en downs...
    Hier lezen en schrijven helpt wel, ik ga ook naar een therapeut want mijn gedachten krijg ik nooit stil.
    Ik moet toegeven dat ik obsessief bezig ben met zwanger worden... Kun je erover praten in je omgeving, met je man?
    Ik hoop zo dat het geluk binnenkort jouw kant uit komt. Je bent zo'n lieve, altijd begripvol en een luisterend oor naar de anderen toe... Ik wens je veel sterkte knuffel 💗
  • Lieve @'Mama Emro', je reactie heeft een traantje teweeg gebracht bij mij. Bedankt voor deze mooie woorden!

    Ik ben gisteren door het hele scala van emoties gegaan. Eerst vooral kwaad en gefrustreerd, want weer loopt het fout en nu mag ik zelfs niet met clomid starten. Dan hysterisch droevig, overstuur, dan berusting, om dan terug zeer overstuur en droevig te zijn.

    Ik kan er goed over praten met mijn man al beseffen we beide dat ik als vrouw dit toch nog anders beleef. Ik moet dit psychisch en lichamelijk ondergaan. Hij is op dit moment vooral bezorgd om mij. Het besef over wat er nu exact gebeurd is zal bij hem net als vorige keer later doordringen.

    Ik heb ook veel lieve vriendinnen en familieleden maar vorige keer heb ik ervaren dat het voor hen op een bepaald moment een afgesloten hoofdstuk is terwijl dit voor mij nooit zo zal zijn.

    Wat jij hebt meegemaakt...ik denk eerlijk gezegd niet dat ik daardoor zou komen. Ik heb nu schrik om er volledig onderdoor te geraken als me dit een 3e keer overkomt. Ik weet gewoon niet meer hoe ik daar dan uitkom. Gisteren had ik het gevoel zo snel mogelijk met clomid te willen starten, vandaag weet ik het zo zeker niet meer. Misschien wil ik het even on hold zetten, ook al ben ik er al 35? Ik weet het even niet. Alleen is gebleken dat we dus toch zwanger geraken spontaan, dus on hold zetten zou dan willen zeggen anticonceptie nemen? Vind ik ook zo'n raar idee... Gelukkig hoef ik de komende dagen nog helemaal niet te beslissen hoe we nu verder gaan.

    En obsessief zwanger willen worden, dat heb ik de afgelopen maanden ook gehad bij momenten, na mijn MK in juni. Nu ik dat eindelijk had losgelaten, word ik zwanger en dan loopt het fout. Dus ik weet dat het nu terug een obsessie zal worden, of dat vrees ik iig. Nog een reden om het even on hold te zetten en te laten bezinken...
  • Lieve @Bieke83, het is een rollercoaster van emoties die je meemaakt hé.
    Ik ben een jaartje ouder dan jou en heb zo veel schrik dat het nooit gaat lukken. In augustus met de positieve test, dacht ik echt dat als het nu weer misloopt, dan weet ik niet wat ik moet doen. Kan ik nog eens zoveel verdriet aan, kan ik weer elke maand die spanning aan? En weer ging het mis, stomme bbz, nu was het misschien een goed vruchtje, zat het op de verkeerde plek!
    Met als gevolg dat ik nooit meer een gat in de lucht zal springen na een positieve test, altijd met beide voetjes op de grond blijven. Het onbezorgde is weg en dat vind ik zo jammer.
    Ik weet zelf eigenlijk niet waar ik altijd maar weer de kracht en het geloof van haal. Ik denk dat mijn allerlieve man er veel mee te maken heeft, maar ook mijn omgeving. Ik ben heel open over alles en kan bij iedereen terecht. Ken ook veel vrouwen die in hetzelfde traject zitten en erover babbelen doet deugd. Maar dat ben ik natuurlijk, ik weet niet hoe goed jouw omgeving van alles op de hoogte is. En natuurlijk dit forum, dat is ook goede een uitlaatklep wink.gif

    Nu heb ik met de afspraak bij de fertiliteit wel iets om "naar uit te kijken", wat ook wel helpt om positief te zijn. Ik hoop eigenlijk wat dat ze mij meteen IVF voorstellen, en dat ik niet te lang moet wachten om op te starten.

    Geef jezelf inderdaad tijd om over alles na te denken en te verwerken.
    Weet dat je niet alleen bent en als er iets is dan mag je altijd een pb sturen.
  • @bieke83 hoe je dit te boven komt, is voor iedereen anders. Zelf heb ik 4 miskramen gehad op 2 jaar tijd, zonder dat ze een oorzaak gevonden hebben. Ik wou steeds door gaan, kon me geen leven zonder kind(eren) voorstellen. Ik zette mijn angst opzij en ging gewoon door, achteraf gezien niet de beste manier om mee om te gaan. Maar op dat moment voelde het aan voor mij alsof ik niet anders kon.
    Uiteindelijk loopt er hier nu een bijna 3 jarig meisje rond, van de dus 5de zwangerschap.
    In de afgelopen 3 jaar is er veel gebeurd, ik ga niet verder in detail treden (misschien ken je mijn verhaal al door hier en daar mee te lezen op het forum) maar kwamen we dus direct bij IVF/PGD uit voor een 2de kindje.
    En daar kwam de grens, wat ik zelf mentaal aankan, wel heel snel, heel dichtbij.
    Ik heb 3 terugplaatsingen gehad, geen enkele is gelukt. En gevoelsmatig beschouw ik dat niet als miskramen, maar hierdoor werd de schrik om nog een miskraam mee te maken wel groter. En kwam de pijn van 3-5 jaar geleden wel heel erg naar boven. Dat bedoelde ik dus daarnet, dat het eigenlijk niet de beste manier is om mee om te gaan, gewoon altijd direct doorgaan.
    Luister naar je lichaam, naar je gevoel, naar je gedachten. En neem de tijd om alles op een rijtje te zetten.
    Op een gegeven moment zal het echt genoeg zijn, ik hoop heel erg mee voor je dat de volgende gewoon blijft zitten waar hij/zij moet zitten.
    Maar als het genoeg is en je het echt niet meer aankan, ervaar je die twijfel om door te gaan toch anders. Ik spreek natuurlijk enkel vanuit mezelf, iedereen kan anders. Maar voor mij is genoeg echt wel genoeg. Het is ook meer dan enkel de schrik voor mislukte terugplaatsingen en miskramen in mijn situatie, er komt jammer genoeg veel meer bij kijken dan dat. Maar sinds ik de beslissing nam heb ik wel een soort rust gevonden. Direct een spiraal laten plaatsen, en tot nu toe er eigenlijk vrede mee. Zo nu en dan stort ik nog eens in, het blijft uiteindelijke een grote wens die je vaarwel zegt. Van zodra je droomt, stel je je bepaalde zaken voor. Hoe ze zouden zijn en dan ineens kan dat niet meer.

    Ik heb heel veel gehad aan dit forum, we waren hier met een aantal dames die in hetzelfde schuitje zaten, herhaalde miskramen. En nu bij het laatste heb ik 2 keer een gesprek met een psycholoog gehad, en ook dat heeft me heel goed gedaan. Bij mij is de sleutel om iets te verwerken, praten, heel veel praten. Tegen mensen die ik ken, maar ook tegen mensen die ik niet ken.
    De psycholoog heeft me een tip gegeven die ik met jou wil delen. Bepaal zelf uw momenten dat je je gevoelens toelaat, en laat ze dan ook volledig toe. Ween, roep, schrijf,.... Wat dan ook wat er in je opkomt, en stel je zelf de vraag hoe ver je dit wil laten gaan. Maar sluit dat moment ook af en richt je dan op iets waar je je ook totaal in kan verliezen waardoor je dan niet denkt aan hoe je je voelt. Het heeft mij allesinds geholpen, ik hoop jou ook!
  • @Bieke83 Hier 5 miskramen over 2j... hoe je ermee omgaat? Dag per dag... stoppen was geen optie. Uiteindelijk een gezonde tweeling gekregen. Ik kan maar 1 ding zeggen: het is alle miserie waard... méér dan waard. Maar dat neemt niet weg dat het nu lijkt alsof je in een bodemloze put zit.
    Zorg ervoor dat er fijne dingen zijn, waardoor je even de ellende opzij kan zetten. Praat veel en zoek lotgenoten. Niks zo vervelend dan ‘goedbedoelde’ opmerkingen van mensen rondom je die er niks van snappen.
    Je kan aansluiten bij ‘de Verdwaalde Ooievaar’ op Facebook.
    Courage!
  • Lieve dames
    Ik wens jullie oprecht te bedanken voor jullie reacties. Het doet deugd om te lezen dat jullie het gevoel kennen en hoe jullie daar mee om zijn gegaan. Ook de tips die jullie gegeven hebben zijn zeer waardevol voor mij.
    Ik voel aan dat ik momenteel in een rouwproces zit. De afgelopen dagen hebben al veel duidelijk gemaakt voor mij, namelijk dag ik dit eerst allemaal eens goed wil laten bezinken, maar ook dat het voor ons hier nog niet stopt. Ik heb ingezien dat ik nog geen punt wil zetten achter onze kinderwens. Geloof ik erin dat het goed komt? Dat nu ook weer niet, althans niet op dit moment. Maar ik zie ook wel in dag het niet per se fout hoeft te gaan een volgende keer. Nu heb ik gewoon even wat tijd nodig, tijd om het te verwerken en om leuke dingen te doen, dingen die ik al leuk vond voor onze kinderwens. Ik moet er even voor zorgen dat het geen obsessie wordt, en tegelijk wil ik me goed informeren over wat onze opties zijn vooraleer overhaast beslissingen te nemen. Geen idee of deze fase een maand zal duren, of 3 maand of zelfs een half jaar. Maar ik weet dat ik er ooit, binnenkort mss, terug klaar voor zal zijn.
    Veel dank,
    Bieke

  • Blijven doorgaan, niet opgeven. 3 jaar duurde het voor ik eindelijk mijn schatje in mijn armen mocht houden. Ik heb eerst de pijn van 2 'gewone' miskramen gehad en dat verdriet was al enorm. Nadien nog een kindje moeten afgeven aan 18w zwangerschap en natuurlijk was dat verdriet nog van een andere grootorde maar daarom deden die mken niet minder verdriet. Mijn gyn zei me ooit dat hij nog nooit een patiente met miskramen had die nadien geen gezond kindje kreeg. Daar trok ik me aan op.Aangepast door Leslie op 21/10/2018 05:35
Reageer

Inloggen

Let op: Je login van de oude site werkt hier niet! Kijk hier voor meer info.

Hou me aangemeld